Bir gün evsiz birine pizza ve kahve aldım, o da bana her şeyi değiştiren bir not verdi.
Adım Ali Demir ve Eskişehir’de yaşıyorum. Porsuk Çayı’nın kenarlarında, gri bir gökyüzünü yansıtan bu şehirde hayatın sıradanlığına alışmıştım. Kendimi hiçbir zaman aziz biri olarak görmedim. Evet, bazen otobüste yer veririm, yaşlı bir teyzenin çantasını taşırım, birkaç lira bağış yaparım — ama bu kadar. Hepimizin nadiren aştığı bir sınırı, cömertliğimizin bittiği bir çizgisi vardır. Ancak o akşam, içimde bir şeyler değişti ve o çizgiyi geçtim.
İşten bitkin bir halde eve dönüyordum. Soğuk iliklerime kadar işliyordu, ayakkabılarımın içi sırılsıklam, tek isteğim eve varıp sıcak bir çay demlemekti. Köşedeki küçük bir lokantanın önünde onu gördüm — evsiz bir adam. Karton üzerine çökmüş, eski ve kirli bir paltoya sarılmış, soğuğa karşı direniyordu. Önünde duran boş plastik bardak, yardıma ihtiyacı olduğunu sessizce haykırıyordu. Kimse onun varlığını fark etmiyor, hızlıca yanından geçip gidiyordu. Ben de öyle yapacaktım, ama durdum. Neden bilmiyorum; belki de bakışlarını göğüslemeyişimden, belki de çaresizliğine teslim olmuşluğundandı.
— Yemek ister misin? — Beklenmedik bir şekilde bu sözler ağzımdan çıktı. Yavaşça başını kaldırdı, şüpheyle baktı, sonra hafifçe başını salladı: “Evet… zahmet olmazsa.” İçeri girdim, büyük bir peynirli pizza ve sıcak bir kahve sipariş ettim. Beklerken cama baktım; loş akşam karanlığında yalnız bir silüet. Dönüp yemeği uzattım. Dudakları hafif bir gülümsemeyle kıpırdadı: “Teşekkürler,” dedi, titreyen, morarmış parmaklarıyla kutuyu alırken.
Tam uzaklaşmak üzereydim ki, “Bekle!” diye seslendi. Cebinden buruşmuş bir kağıt parçasını çıkardı ve uzattı. “Al bunu,” dedi. “Bu nedir?” şaşırmıştım. “Sadece… sonra oku.” Notu cebime koydum ve neredeyse unutmuştum. Eve vardığımda aklıma geldi. Kağıdı açtım — eğri büğrü ama okunaklı harfler: “Bunu okuyorsan, içinde iyilik var demektir. Bil ki bu iyilik sana geri dönecek.” O sözleri defalarca okudum. Sade ve sıradanlardı ama bir şekilde ruhuma dokunmuşlardı.
Ertesi gün yine aynı lokantanın önünden geçerken onu aradı gözlerim. Ama karton boştaydı — kaybolmuştu. Haftalar geçti, hikayesi hafızamda solmaya başladı. Sonra bir gün kapı çaldı. Kapıda düzgün kıyafetli, kısa saçlı bir adam duruyordu, tanıdık gözlerle. “Beni tanımadın mı?” dedi hafif bir gülümsemeyle. Şaşırmıştım, hafızamı zorladım, o da ipucu verdi: “Lokantada karşılaşmıştık… o akşam bana pizza almıştın.” Anladım ki o, bir zamanlar evsiz olan adamdı, fakat şimdi bambaşka biriydi.
“İş buldum,” diye başladı, parlayarak. “Bir oda tuttum. Eski bir arkadaşımdan yardım istemeye cesaret ettim, o da beni bu bataktan çıkardı.” Şaşkındım, kelimeler boğazımda düğümlendi: “Bu… inanılmaz.” O da başını salladı: “Teşekkür etmek için geldim. O gece dibe vurmuştum. Pes etmek, karton üzerindeki soğukta donup gitmek istiyordum… ama senin iyiliğin bana bir umut verdi. Mücadele edebileceğimi anladım.” Sesi duyguyla titriyordu, içim ise tuhaf bir sıcaklıkla doluydu. “Sana teşekkür ederim,” dedi elimi sıkarken. Kapıyı kapadım, boşluğa baktım ve anladım ki, tek bir küçük hareket biri için kurtuluş olabilir.
O geceyi sık sık düşünür oldum. İçi ıslak karla dolu, onun gözleri, masamda duran not. Ben bir kahraman değilim, sıradan bir insanım, yanından geçip gitmeyen biri. Ama onun sözleri kehanet gibiydi. İyilik bana döndü — para veya şöhret olarak değil, bu dünyada yaşamanın boşuna olmadığını bilmenin sıcaklığı olarak. O, o isimsiz adam, bana insanlara ve kendime olan inancımı geri verdi. Şimdi nerede olduğunu bilmiyorum ama umarım iyidir. O pizza ve kahve benim için bir sembol, soğuk bir gecede bile birinin ışığını yakabileceğimi hatırlatan bir işaret oldu. Bu ışık, belki bir gün senin yolunu aydınlatacaktır.
