Hayatım sonsuza kadar değişti: çocuklarım bensiz büyüyordu ama bir gün her şey tersine döndü
Otuz iki yaşındayken yol ayrımındaydım. Dışarıdan her şey mükemmel görünüyordu: İzmir’in bir kenarında sıcak bir ev, bankacılık sektöründe iyi bir iş, harika iki çocuk – beş yaşında Emir ve üç yaşında Elif – ve üçüncü çocuğuma hamileydim, bir kız. Ama içimde daha fazla görmezden gelemeyeceğim bir fırtına kopuyordu.
Küçük bir köyde, Çorum’un kırsalında doğdum. Orada ailem bir çiftlik işletiyordu. Çocukluğum buğday tarlaları, inekler ve tavuklar arasında, saman kokuları ve süt kovalarının şıngırtılarıyla geçti. Annem ve babamla birlikte olmaya, onlara yardım etmeye, buzağıları sevmeye ve civcivleri beslemeye bayılırdım. Babam sıkça derdi ki: “Seda veteriner olacak, görürsün.” Ben de buna inanırdım, ta ki hayat beni başka bir yola sürükleyene dek.
Yirmi birimde şehre taşındım ve bankacılık sektöründe kariyer yapmaya başladım. Hayvancılığı unuttum; sayılar, grafikler, müşteriler ve KPI’ler dünyasına çok hızlı çekildim. Her şey yolunda gibiydi, ta ki farkına varana kadar: Çocuklarımı artık göremiyordum. Eve akşam sekizde yorgun, sırt ağrısı ve boş bir ruhla dönüyordum. Emir uyumuş oluyordu, Elif ise kirpiklerini zar zor kaldırarak beş dakika yanımda kalmam için yalvarıyordu… Oysa ben sadece uzanıp her şeyden kopmayı hayal ediyordum.
İkinci eşim iyi ve şefkatli bir insandı. Çocuklarıma baba oldu, biyolojik babaları olmamasına rağmen. Ev işlerini üstleniyor, yemek yapıyor, çocukları kreşe götürüyor, çamaşır yıkıyor ve hatta onlara gece masalları okuyordu. O elinden geleni yapıyordu ama zorlandığını görebiliyordum. İkimiz de çette gibi dönüyorduk.
Yöneticilerimden yarı zamanlı çalışmayı istediğimde, bu talebimi reddettiler. “Siz vazgeçilmezsiniz,” dediler. Ama içimde bir şey kırıldı. Artık zamanı geldiğini hissettim.
Bir gün köpeğimiz, büyük, tüylü ve sürekli mutlu olan Çomar’ı tımarlıyordum. O anda aniden çocukluğumu hatırladım. Hayvanları tedavi etmeyi ne çok hayal ederdim, kedileri ne çok severdim, çocuklarımı her fırsatta hayvanat bahçesine götürürdüm. Bu canlılara olan sevgim hiç sönmemişti. Sadece sessizce sırasını bekliyormuş. Başımı kaldırdım ve düşündüm: “Ya…?”
Eşimi aradım:
– Alper, bir hayvan oteli açmaya ne dersin?
Karşı tarafta bir an sessizlik oldu, ardından sıcak bir kahkaha:
– Ben de bunu hayal ediyordum, sadece sana nasıl teklif edeceğimi bilemiyordum.
Ev yapıyorduk ve projede iki garaj ve eşim için bir atölye vardı. Her şey değişti. Planları değiştirdik: Şimdi rahat bir hayvan oteli bloğu yapıldı — ayrı bölmeleri, ısıtması, yürüyüş alanı olan.
Belgeler, danışmanlıklar, onaylar ile ilgilendim. Uzun bir yoldu, uykusuz geceler ve tereddütlerle doluydu. Ama altı ay sonra ilk müşterimizi, tatile giden sahibinin kedisi Boncuk’u kabul ettik. Ve bu yeni bir dönemin başlangıcıydı.
Bankadan ayrıldım, geriye dönüp bakmak yoktu. Ofis kasveti yerine, köpeklerle sabah yürüyüşlerim, kedilerin mırıldamaları ve pencereden gelen çocuk kahkahaları vardı. Çocuklarım tekrar yanımdaydı — sabahları birlikte kahvaltı ediyorduk, gün içinde hayvanlara bakmamda bana yardımcı oluyorlardı ve akşamları onları uyutuyordum, kendi maceralarını anlatırken sevinçle doluyordum.
Eşim beni desteklemeye devam etti — manevi, fiziki ve maddi olarak. Gerçek bir ekip olduk. Evde her zaman düzen var, buzdolabında taze yemek, ruhumuzda ise huzur.
İşimiz gelişiyor. İnsanlar, sevgiyle çalıştığınızda bunu hissediyor. Evcil hayvanlarının bize tekrar gelmekten mutluluk duyduklarını görüyorlar. Bazıları: “Burası hayvanlar için bir tatil köyü gibi!” diyor. Ve ben gülümsüyor, güvenleri için teşekkür ediyorum.
Şimdi yine yaşıyor gibi hissediyorum. Ailem mutlu. Attığım hiçbir adım için pişman değilim. Çünkü kalp lehine yapılan seçimler her zaman doğrudur. Hatta cesaret gerektirse bile.
Hayat tahmin edilemez. Bir zamanlar bankacılık kariyeri benim sınırım diye düşünürdüm. Ama bugün gururla söylüyorum: Ben bir hayvan oteli sahibiyim. Ve çocuklarıyla beraber olan bir anneyim.
