On dokuz yıllık evlilik ve iki çocuk yetiştirdikten sonra, kocam beni genç bir meslektaşı için terk etti.
42 yaşındayım ve iki hafta önce hayatım alt üst oldu: 19 yıldır birlikte olduğum ve iki çocuk büyüttüğümüz eşim benden boşanmak istediğini söyledi. İki yıldır 28 yaşındaki bir meslektaşıyla ilişkisi olduğunu ve kadının ondan bir çocuk beklediğini itiraf etti.
O günden beri gözyaşlarım dinmiyor, kendime şu soruyu sorup duruyorum: Onun ihanetini fark edemeyecek kadar nasıl bu kadar kör olabilirdim? Ali’ye güveniyordum; iş yerinde yeni projeler ve sık sık yurt içi gezilerden dolayı geç kaldığını söylediğinde ona inanıyordum. Evi derleyip toparlayarak, onun en sevdiği yemekleri yaparak, haftalık gömleklerini ütüleyerek onu beklerdim. Tüm bu bakımın yalnızca kendim ve çocuklar için olmadığının farkında bile değildim.
Ali’nin çocuklarla daha az vakit geçirmesi ve aile geleneklerinden uzaklaşması beni rahatsız ediyordu. Aile bütçesine yaptığı finansal katkı azalmıştı ve evle ilgili sorunları umursamaz olmuştu. Bunu iş yoğunluğu ve yorgunlukla açıklıyordum. Bu yıl bizimle tatile gelemeyeceğini söylediğinde boyun eğdim ve çocuklarla birlikte ailemin yazlığına gittim. Eve döndüğümde Ali’nin değiştiğini fark ettim: içine kapanmıştı, yakınlıktan kaçıyordu ve bir gün kıyafetlerinde yabancı parfüm kokusu ve gömleğinin yaka kısmında ruj izleri gördüm.
Açıklama istediğimde ihaneti itiraf etti ve ayrılmak istediğini söyledi. Çocuklar ve birlikte geçirdiğimiz yılları hatırlatma çabalarım kararını değiştirmedi. Boşanma işlemlerini başlatmak için avukatla görüştük. Onu bırakmak istemiyordum, onsuz bir hayat düşünemiyordum ama onu zorla tutmanın anlamsız olduğunu anladım.
Şimdi kalbim kırık ve geleceğe dair korkularla tek başıma kaldım. İyileşmek için önümüzde uzun bir yol olduğunu farkındayım ama kendim ve çocuklarımız için yaşamaya devam edebilme gücünü bulmayı umuyorum.
