Evliyim ama iş arkadaşımdan hamileyim… Ne yapmalıyım?
Benim adım Ayşe Yılmaz, Sakarya’da yaşıyorum, burada Sakarya Nehri’nin huzur dolu günleri akıp geçiyor. Bu mektubu yazıp yazmamak konusunda çok düşündüm ama içimdeki ses acı ve karmaşayla haykırıyor. Daha fazla sessiz kalamıyorum — içimi dökmem gerekiyor çünkü hayatım bir uçuruma yuvarlandı ve bu kâbustan nasıl çıkacağımı bilemiyorum.
Her şey, kocam işkolik Selim ve beş yaşındaki kızım Elif ile olan hayatımla başladı. Selim neredeyse her zaman işte ve evde yok. Annem, kızımı kreşten alıyor ve akşamları onunla ilgileniyor çünkü Selim ile ben eve geç dönüyoruz. Büyük bir şirket için çalışıyorum — iş ciddi ve maaş iyi ama elimden gelenin en iyisini yaparak sıklıkla fazla mesai yapıyorum. İki ay önce, iş arkadaşım Can ile dört günlük bir iş seyahatine gönderildim. Annemden Elif’e bizim evde bakmasını istedim, o da kabul etti ve ben gönül rahatlığıyla yola çıktım.
Can ile şirket aracında gidiyorduk. Gün işlerimizle geçti ve akşam otele yerleştik. Asansörde Can, birlikte akşam yemeğine inmemizi önerdi. Neden olmasın dedim ve kabul ettim. Akşam son derece keyifli geçti. Hayat hakkında her şeyi konuştuk; boşanmış, çocuksuz ve işine konsantre biri olduğunu öğrendim. Onun sesi, gülüşü — uzunca bir süredir kendimi bu kadar özgür ve canlı hissetmemiştim. Yıllar sonra, henüz tanımadığım bir adamla yan yana rahatça olabiliyordum. Yemek sonrası odalarımıza döndük ama içimde bir şey titrekti.
Ertesi gün, işlerimizi tamamladıktan sonra, Can başarıyı bir şişe kırmızı şarapla kutlamayı önerdi. Kırmızı şarabı severim, hayır diyemedim. Beraber yemek yedik, içtik, güldük ve her şeyin nereye gittiğini anladım. Kalbim hızla atıyordu ama odama gitmeyi tercih ettim. O, beni odama kadar geçirebileceğini söyledi, asansörde dudaklarımız birleşti — tutku dalgası bizi alıp götürdü. Onun odasında buluştuk ve gece, düşünmekten korktuğum bir fırtına haline geldi. Ertesi gece daha da tutkulu, daha da deliydi — bu dünyaya gömülmüştüm, evimi, kocamı, her şeyi unutmuştum.
Sakarya’ya döndüğümde, bu durumu hafızamdan silmeye çalıştım. İşime yoğunlaştım ve Can’dan kaçındım ama birkaç hafta sonra hayat beni derinden sarstı: hamileydim. Dünya başıma yıkıldı, şoktaydım, dehşete düştüm ama biliyordum ki bu Can’ın çocuğuydu. Selim ile uzun zamandır uzaklaşmıştık, aylardır yakın değildik. Boşanmayı konuşmak istedim — ailemiz uzun zamandır çatırdıyordu ama değişiklikten korktuğum için hep erteledim. Şimdi ise bu çocuk — düşüşümün canlı kanıtı. Can’ı gerçekten tanımıyorum. O iş seyahatinde nazikti ama ona güvenebilir miyim? Ya öğrenirse vazgeçerse?
Evde hayalet gibi dolanıyorum, kızımı ve kocamı izliyorum, içim çığlıklarla dolu. Bu çocuk içimde büyüyor ve ne yapacağımı bilemiyorum. Selim’e söylemeli miyim? Patlayacak, beni kovacak, ve ben iki çocukla yalnız kalacağım. Ya da Can’a mı söylemeliyim? Peki ya yüzüme güler ya da duman gibi kaybolursa? Çocuğun babasına birkaç gün içinde gerçeği açmaya karar verdim ama her saat bir işkence gibi. Kafam düşüncelerle dolup taşıyor, korku ve suçluluk kalbimi parçalıyor. Sakin bir hayat istedim ama kendi yarattığım bir kaos oldu.
Annem bana endişeyle bakıyor ama susuyorum — kızı, örnek bir anne ve eş olan ben, böyle bir utancın içinde nasıl kaybolduğumu nasıl anlatabilirim? Selim geç dönüyor, yorgun bir “merhaba” fırlatıyor, benim titrediğimi fark etmiyor bile. Can iş yerinde yanımdan geçiyor, bakışını yakalıyorum — ılık ama yabancı. Ne yapmalıyım? Çocuğu aldırıp kocamdan ayrılmalı mıyım? Her şeyi bırakıp kaçmalı mıyım? Yoksa sessiz kalıp gerçeğin bir fırtına gibi patlamasını mı beklemeliyim? Mutluluğu, ikinci bir çocuğu düşledim ama ihanetsiz, yalansız bir şekilde. Şimdi uçurumun kenarındayım, her adımım dipsiz bir kuyu.
Lütfen bana bir yol gösterin! Umutsuzum, kayboldum. Hayatım yokuş aşağı gidiyor ve kendimi, çocuklarımı, ruhumu nasıl kurtaracağımı bilemiyorum. Bu çocuk — benim suçum ve umudum ama kalan her şeyi mahvedecek diye korkuyorum. İçimi yakan bu gerçekle ne yapmalıyım? Her şeyin düzelmesini istiyorum ama çok geç kaldım diye korkuyorum.
