Kaynananın Hastalık Nedeniyle İptal Ettirdiği Düğünüm
Kısa bir süre öncesine kadar hayatım masal gibiydi. Sevgi dolu bir adamım vardı, yakında anne olacağımı hissediyordum ve düğün hazırlıklarını büyük bir heyecanla yapıyordum. Ancak bir hastane ziyareti, koruduğum her şeyi alt üst ederek beni boşluk ve umutsuzluk içinde bıraktı.
Nişanlım Ali ile geleceğe dair planlar yapıyorduk: İstanbul’da sevimli bir daire kiraladık, düğünü hayal ediyorduk. Akşamlarımızı sessizliğin ve birbirimizin sıcaklığının keyfini çıkararak geçiriyorduk. Törenden bir ay önce sabah bulantılarım başladı. Kalbim bunun o çok istediğim mucize olduğuna işaret ediyordu. Ama Ali’ye hemen söylemedim — ona bir sürpriz yapmak, mutluluk anı hediye etmek istedim. O gün sevinçle annemle paylaşmak için ailemin evine gittim.
Taksiden indiğimde başım döndü, ama umursamadım — yorgunluk diye düşündüm. Eve geldiğimde, annem papatya çayı yaptı ve daha iyi hissettim, ancak gece ateş vücudumu sardı, sanki içimden alev alev yanıyordum. Direndim ama annem, itirazlarımı dinlemeyerek ambulans çağırdı. Doktor, beni muayene ettikten sonra solgun bir ifadeyle kararını verdi:
— Acilen yoğun bakıma alınması gerekiyor. Dış gebelik şüphesi var.
Bu sözler şimşek gibi çarptı. Ali’ye bir çocuk vermeyi ne çok istiyordum, ama şimdi o hayal toz duman oldu, geriye sadece korku ve acı kaldı.
Ameliyat sonrası gözlerimi açtığımda, yorgun doktor bana şefkatle bakıyordu.
— Üzgünüm kızım. Seni zar zor kurtardık.
Taburcu olurken ne için özür dilediğini anladım. Hayatımı kurtardılar, ama anne olma umudum sonsuza dek elimden alınmıştı. Ali’ye gerçeği söyleyemezdim – çocuk sahibi olamayacağımı öğrenirse beni terk edeceğinden korkuyordum. Zira o çocukları çok seviyordu! Evde planlı bir kontrolde olduğumu yalan söyledim. Bunu yutup yutmadığını bilmiyorum ama onun annesi Emine Hanım bir şeylerden şüphelenmişti.
Düğünden bir hafta önce, Ali ile biraz dinlenmek için tatil izni almak istedik. Ancak işler yoğunlaştı – ben önemli bir projeyi tamamlarken Ali evde işleri üstlendi. Nihayet, daha erken boşaldım ve Ali’nin gülümsemesini hayal ederek eve döndüm. Ancak kapıdan girer girmez, kanımı donduran bir konuşmanın kuşağına yakalandım. Emine Hanım’ın sesi yankılandı:
— Söylemiştim, bu Ayşe hâlâ o Serkan’a gidip geliyor! Bir hafta boyunca jinekoloji bölümünde kaldı ve sen hiçbir şey yapmıyorsun!
— Anne, bu sadece bir rutin kontrol… — diye itiraz etmeye çalıştı Ali.
— Uyan artık! Kürtaj yaptı! Ve görünüşe göre başarısız oldu. Ben bir kadınım, hastaneye neden yatırıldığını bilirim. Sen kör kütük âşıksın! Bu düğünü iptal etmelisin. Bu bir kutlama değil, rezillik olacak!
Görüş alanım karardı ve kendimden geçmiş bir şekilde yere yığıldım. Gözlerimi açtığımda Ali ve annesini gördüm. Emine Hanım gergin bir şekilde gülümsedi:
— Uyandın mı tatlım? Biraz tatlı çay iç. Ali ile konuşmanız gerekiyor. Ben gidiyorum.
Dehşet içinde dondum, Ali hemen konuşmaya başladı:
— Ayşe, nasıl hissediyorsun? Konuşmamız lazım. Düğünü ertelememiz gerekecek. Sen çok zayıfsın. İyileş, sonrasında evleniriz.
— Ali, ciddi misin? Sağlığımı düşündüğünden değil…
— Ne demek istiyorsun?
— Konuşmanızı duydum! Sen de mi benim ihanet nedeniyle kürtaj yaptığımı düşünüyorsun?
Gözlerini kaçırdı ve bu kelimelerden daha ağırdı.
— Seni seviyorum, bu yüzden affetmeye hazırım. Herkes hata yapar. Ama zamana ihtiyacım var.
— Affetmek mi?! Sana hiç ihanet etmedim! Dış gebelik geçirdim, neredeyse ölüyordum! Seni incitmemek için sakladım. Ama annenin saçma sapan lafları yüzünden beni terk ediyorsun?!
— Biliyorum ki Serkan seni hâlâ seviyor. Bunu kendi ağzıyla söyledi. Belki eski duygularına yenik düştün…
— Böyle bir şey olmadı!
— O zaman neden teşhisi gizledin?
— Seni kaybetmekten korktum! Şimdi sana bir çocuk veremem!
— Ayşe, üzgünüm ama inanmıyorum. Düşünmem gerekecek. Düğünü erteleyeceğiz, ben de ailemin yanına gideceğim.
Eşyalarını toplayıp, bana bakmadan çekip gitti. Benim acım, benim sağlığım — onun umurunda değildi. Uydurma şüpheler onu esir almıştı. Bu son. Benim dünyam bir anda yıkıldı.
Ailesinin yanındayken, Emine Hanım onun aklını tamamen zehirleyecek. Yalnız kaldım — nişanlım yok, çocuğum yok, umudum yok. Sevdiğim her şey kül olduğunda, nasıl yaşayacağım bilmiyorum.
