Asuman ortak bir yaşama adım attı, fakat gerçekler hayallerini yerle bir etti
Asuman her zaman çevresindekiler tarafından sevilen bir kadındı; ancak kader onu yalnız bıraktı. Gençliğinde kendini kitaplara ve bilgiye adadı; özellikle annesi tarafından bir hazine gibi saklanan bu değerli şeylere. Smolensk’in çevresindeki küçük bir kasabada büyüdü, sessizlik ve eski romanların sayfaları arasında, dünyanın telaşından ve tutkularından uzakta.
Bir gün hayatına bir adam girdi — yakışıklı, varlıklı, büyüleyici bir gülümsemeye sahipti. Ona büyük bir alevle kur yapıyordu ve evlilik sabahın geceden hemen sonra gelmesi gibi kaçınılmaz görünüyordu. Ancak kader acımasız bir darbe indirdi: Babasının ani ölümü ve annesinin ağır hastalığı tüm planları alt üst etti. Asuman hasta annesine bakmak zorunda kaldı ve nişanlısı bu zorluklara dayanamayıp hayalet gibi hayatından kaybolarak geride sadece ihanetin acı tadını bıraktı.
Yıllar sonra, annesini kaybettikten sonra, Asuman başka bir insanın sıcaklığını ne kadar özlediğini fark etti. Arkadaşlarının boşandıktan sonra özgürlüğe kavuştuğunu, kanat çırptığını gördü; fakat onun kalbinde yakınlık ve yalnızlığını paylaşacak birini arzulama duygusu vardı. Bir gün onu dul Hüseyin ile tanıştıran bir tesadüf oldu. O da edebiyat aşığıydı, 19. yüzyıl edebiyatını sever, Dostoyevski ve Turgenyev’den alıntılar yapardı; şöminenin başındaki sohbetleri, aralarındaki aşkın fitilini ateşledi. Yakınlarının uyarılarına rağmen — “Bu yaşta ne gereği var? Kendin için yaşa!” — Asuman ve Hüseyin, aşkın her şeyin üstesinden geleceğine inanarak evlenmeye karar verdiler.
Ancak gerçek, soğuk ve acımasızdı. Ortak yaşam, bir tatlı hayal değil, günlük bir sınav haline geldi. Hüseyin’in eşyalarını her yere fırlatma alışkanlığı ve karmaşa içinde yaşama tarzı, Asuman için gerçek bir kabusa dönüştü. Her şeyin yerli yerinde olduğu dünyası, her kitabın düzgün bir şekilde raflarda durduğu, her fincanın yerini bildiği düzeni, onun düzensizliği altında yıkılıyordu. Her gün sabır için bir mücadeleye, bu karmaşada bir damla uyum arayışına dönüşüyordu.
Onunla konuşmaya çalıştı, kalbini açtı, ortak yaşam sorumluluğunu paylaşmak için yalvardı. Ancak sözleri boşlukta kayboldu — Hüseyin onun yakarışlarına ve acısına sağır kaldı. Yine bir gün, en sevdiği kitaplarını bir köşede gelişigüzel atılmış ve mutfağı kirli bulaşıklarla dolu bulduğunda, Asuman dayanamadı. Gözyaşları içinde “Gitmek istiyorum. Huzurumu geri istiyorum.” dedi. Sessiz ve yalnız yaşamını, kimsenin dünyasına müdahale etmediği, kendi kaderinin sahibi olduğu o hayatı hayal etti.
Ancak Hüseyin, işleriyle meşgul olduğunu söyleyerek biraz zaman istedi. Onun evinde kalması, Asuman’ın acılarını daha da arttırdı. Her adımı, her varlık sesi, Asuman’ın kalbini bıçak gibi kesiyordu. Dokuz ay — işte bu ıstırap, onun için bir kafes haline gelen bu evlilik bu kadar sürdü. Sonunda, boşanma gerçekleşti ve Asuman özgürlüğüne kavuştu.
Yalnızlığına döndüğünde, ciğerlerinin yeniden hava ile dolduğunu, ruhunun uzun zamandır unutulmuş bir sevinçle dolduğunu hissetti. Küçük dairesinin duvarları yeniden sığınağı, kalesi oldu. Bir fincan çay ile pencerenin önünde oturup sonbahar yağmuruna baktı ve uzun bir süreden sonra ilk defa gülümseyerek derin bir nefes aldı — içten ve kalpten. Elde ettiği bu özgürlük, birlikte-mutluluk hayallerinden daha değerliydi. Asuman anladı ki: Hayatı sadece kendisine aitti ve bir daha kimsenin bu hassas, fakat çok kıymetli huzuru bozmasına izin vermeyecekti.
