Dört yaşındaki oğlum, annemle kaldığında sürekli ağlıyordu. Sebebini öğrenince şok oldum.
Ailemizin sağlam bir yapı olduğunu düşünürdüm. Evet, tartışmalarımız olurdu, ama kim yaşamaz ki? Özellikle kayınvalidem Nermin Hanım’la. Aramızda hiçbir zaman samimi bir ilişki olmadı. Bana baktığında, sanki oğlunu elimden almışım gibi soğuk bir ifade takınırdı. Ama tüm bu gerginliğe rağmen, en değerli varlığımız oğlumuz Kerem’i ona emanet ettim. Bir anneannenin torununa zarar vermeyeceğini düşünürdüm.
İşler bizi eşimle birlikte etkisi altına alınca, haftada iki kez kayınvalidemin Antep’teki kreşten Kerem’i almasına karar verdik. Kağıt üzerinde bu durum mükemmel görünüyordu: çocuk anneannesiyle vakit geçiriyor, biz de işimize odaklanabiliyorduk. Herkes memnundu sanki. Ama kısa süre sonra işler değişti.
Kerem’de bir değişim fark ettim. Kayınvalidemin geldiği günlerde eteğime yapışıyor, hıçkırarak gitmemesini istiyordu. Başta bunu çocuk kaprisi olarak gördüm—belki arkadaşlarından ayrılmak istemiyordu ya da sadece yorgundu. Ama endişem arttı. Eve döndüğünde eskisi gibi değildi: sessiz, içine kapanık ve gölgesi gibi bir hali vardı. Yemek yemeyi reddediyor, boş boş duvara bakıyordu. Bir keresinde, telefon çaldığında ve “Anneanne” dediğimde irkilip koltuğun arkasına saklandı. O an ciddi bir şey olduğunu anladım.
Oğlumla konuşmaya karar verdim. Başta sessizdi, sadece bana sıkıca sarılıp titriyordu. Ona söz verdim: “Anlatırsan bir daha onunla kalmazsın.” O zaman ağlayarak anlattı:
— Anne, beni sevmiyor… Kötü bir çocuk olduğumu söylüyor.
Kalbim sıkıştı, gözlerim doldu ama kendimi tuttum.
— Neler yapıyor, tatlım?
— Sessiz durmazsam bağırıyor. Ona engel olduğumu söylüyor. Bazen beni odaya kapatıp nasıl davranmam gerektiğini düşünmemi istiyor…
Yüzümdeki kan çekildi, parmaklarım koltuğun kenarına öyle bir tutundu ki, eklemlerim beyazladı.
— Orada yalnız mıydın? Ne kadar süre?
— Evet… Ağladığımda daha da kızıyordu.
Nefes almakta zorlandım. Bu kadına çocuğumu emanet ettiğim için inanılmaz bir şok yaşadım. Oğlum, ışığım, bir kafeste gibi odasında yalnız başına korku içinde bırakılıyor! İçimde bir şeyler kırıldı o anda.
Hemen eşimi aradım, sesim öfke ve acıdan titriyordu. Her şeyi anlattım. O da dehşete kapıldı, ama başta annesini savunmaya çalıştı: “Yapmaz, bir yanlış anlaşılma olmalı.” Ancak Kerem’in ağlayan gözlerine bakıp aynı hikayeyi duyunca, tüm şüpheleri ortadan kalktı. Yüz ifadeleri şoktan taştı.
Nermin Hanım’ın evine gittik. Bizi her zamanki gibi soğuk bir şekilde karşıladı ama oğlumu neden odaya kilitlediğini sorduğumda, sakin maskesi çatladı. Sinirlendi:
— Davranışlarını düzeltmeye çalışıyordum! Efendilik bilmeyen bir çocuk!
Öfkeyle titredim, bağırmamak için kendimi zor tuttum:
— Eğitmek mi?! Odaya kapatarak mı? Onu korkutarak mı? Bunu normal mi buluyorsunuz?!
Cevap vermedi, dudaklarını ince bir çizgi halinde sıktı. Eşim, annesine şimdiye kadar hiç görmediğim bir acı ve hayal kırıklığı ile baktı. O gün karar verdik: Kerem, artık onun evine gitmeyecekti. Eşim, annesiyle bir şekilde ilişkisini sürdürmeye çalıştı, ama ben yapamadım. Onu affetmek? Bunu asla kabul edemedim. Kimse benim çocuğuma böyle davranmaya cesaret edemez.
Zaman geçti. Kerem yeniden eski neşesine kavuştu, gülüyor, oynuyor, artık her sesten korkmuyor. Ben de hayatta bir ders aldım: bir çocuk sebepsiz yere ağlıyorsa, bir sebep mutlaka vardır. Derinlere saklanmış olsa da gerçek. Görevimiz, onu bulup korumak olmalı, bu, güvenimizi kazananlara karşı gelseler bile. Oğlumu, onu hazine olarak görmeyen birine bir daha asla bırakmayacağım.
