Dört Gün Kayınvalidede. Bir Daha Asla Yapmayacağım Hata
Hayatımın en büyük hatasını yaptım — bir buçuk yaşındaki oğlumuzu sadece dört günlüğüne kayınvalideme emanet ettim. Her şeyi önceden düşündüğümü sanıyordum: Evde çocuğa bakmanın tüm yönlerini detaylı bir şekilde yazdım — toplam dört sayfa A4 formatında, her şeyi madde madde anlattım. Orada her şey vardı; bebek maması ve komposto tariflerinden, giydirme, gezdirme, hijyen ve tabii ki uyku kurallarına kadar. Hangi yiyeceklerin çocuğa kesinlikle verilmemesi gerektiğini, tabağa bakarken nasıl yalvarıcı gözlerle bakarsa baksın, tek tek not ettim. Hangi kelimeleri bildiğini, resimlerde neleri göstermeyi sevdiğini, kediyi ve köpeği nasıl canlandırdığını da yazdım. Gülüyor musunuz? Abarttığımı mı düşünüyorsunuz? Belki. Ama kayınvalidem alışılmışın dışında biri ve birçok duruma hazırdım. Fakat her duruma değilmişim.
Allah, ona annelik içgüdülerini verirken, endişeyi ilgisizlikle karıştırmış, üstüne bolca kaos ekleyip, hepsini şu sözle örtmüş: “Getirin, çok mutlu oluruz!” İşte biz de götürdük. Çocuğu emanet ettik, rehberi teslim ettik. Sonrası ise tahminimce şöyle olmuş: benim talimatnameleri açmışlar — ve kapamışlar. Kayınvalidem el sallamış: “Biz kendi dört çocuğumuzu hiçbir kâğıt olmadan büyüttük, hem de ne güzel!” diyerek, kendi yöntemlerine dalmış.
Oğlum evin içinde nereye isterse dolanıyordu ve kayınvalidem onun peşinden “Aman şimdi düşecek! Aman vuracak! Aman balkonu kapatın, uçmasın! Şunu kaldırın, burada keskin şeyler var!” diye mırıldanarak dolaşıyordu. Ona ne yedikleriyse aynısını veriyorlardı. Kahvaltı, öğle yemeği ve akşam yemeği — hep aynıydı. Üstelik yemek saatli değil, “Yemek yesin de uyumasın, ye tatlım, dinlenmek sonra!” prensibine göreydi.
Çocuk gündüz hiç uyumadı. Çünkü ne gerek var? Bunun yerine, geç saatlere kadar süren bir çizgi film maratonu aldı. Benim itinayla kurduğum düzen iki saat ileri kaydı. Şimdi her gün, onu kriz çıkarmadan uyutabilmek için üç saatlik “gösteri programları” düzenleyen bir animatöre dönüştüm. Çocuğunuza doğum günü partisi için eğlenceci lazımsa bana ulaşın; deneyimliyim artık.
Sonuç basit ve trajik: Kayınvalideler doğuştan becerikli varlıklardır. Asla “hayır” demezler ama her zaman kendi bildiklerini yaparlar. Çocuk uyku yerine bir tabak makarna alır; düzen yerine kaos, huzur yerine ise her adımda “aman” ve “eyvah”larla dolu bir serüven. “Yemek yesin, garibim!” — derler ve yine her şeyi zorla yedirirler.
Bu cümle benim için artık bir lanet. Çocuğumu asla, ama asla bir daha kayınvalideye bırakmam! Ne bir saatliğine, ne bir günlüğüne, ne de dört günlüğüne. Bana panikleyen bir anne, fazla sorumlu biri ya da sadece bir huysuz diyebilirsiniz, ama çocuğum — anneannenin deneyleri için bir denek değil. Ona ihtiyaçları olan düzen, ilgi ve sevgi lazım, sürekli tıka basa yemek ve “gece yarısına kadar çizgi film” değil.
Siz nasıl yapıyorsunuz? Çocuklarınızı sık sık kayınvalidenize emanet ediyor musunuz? O sizin isteklerinize saygı gösteriyor mu, yoksa “ben daha iyi bilirim” prensibiyle mi hareket ediyor?
