Babasıyla damadın konuşmasını duyan gelin düğünden kaçtı.
Bazen tek bir cümle, tek bir yanlış kelime, yıllar boyunca inşa ettiğin dünyayı bir anda yıkabilir. İşte benim başıma gelen de tam olarak buydu. Hala bunun bir dizide yaşanmadığına, kendi hayatımda gerçekleştiğine inanamıyorum.
Benim adım Elif ve birkaç gün öncesine kadar nişanlıydım. Mutlu, aşık ve hayatımın en önemli ve en parlak bölümünü bekleyen biriydim. Biz Ahmet’le neredeyse üç yıldır beraberdik. Her şey mükemmel değildi ama şu zamanda kimin ilişkisi mükemmel ki? Biz iki yarım gibiydik — tartışır, barışır, hayaller kurardık. Hamile kaldığımda, Ahmet birçoklarının yaptığı gibi kaçmadı, sözlerin arkasına saklanmadı. Bana evlenme teklif etti ve düğün hazırlıklarına başladık. Her şey bir masal gibiydi.
Elbiseyi seçerken ellerim titreyerek dantellere dokunuyordum. Restoran, menü, müzik — her şey en ince ayrıntısına kadar planlanmıştı. Annem mutluluktan ağlıyordu, babam ise pek konuşkan değildi, ama bunun heyecandan olduğunu düşünüyordum. O gün erken kalktım, aynaya baktım ve inanamıyordum — işte bu benim masalım.
Nikah dairesinde evlendik, herkes mutlu bir şekilde alkışlıyor ve “Şerefe!” diye tezahüratlar yapıyordu. Ardından Ankara’nın merkezindeki pahalı bir restoranda düğün yemeği başladı. Yüksek müzik, kadeh kaldırmalar, danslar. Herkes eğleniyordu, ben hariç.
Yemeğin başlamasından yaklaşık bir saat sonra, hava almak için dışarı çıktım. Tamamen tesadüf eseriydi ki tüm hayatımı altüst eden bir konuşmanın tanığı oldum. Babam, Ahmet’le birlikte köşede sigara içiyorlardı. Dinleme niyetinde değildim ama babamın sesini duyunca durdum.
“Ben de bir zamanlar aynı duruma düştüm,” diye alaylı bir şekilde konuşuyordu, “Annesiyle de mecburiyetten evlenmiştim. Ne aşk ne mutluluk, sadece sonsuz bir sorumluluk duygusu. Boşuna başladın bunu, Ahmet. O da annesi gibi sadece hayatı mahvetmekten başka bir iş yapmaz. Hem kendine hem de sana.”
Donakaldım. Nasıl adım attığımı hatırlamıyorum. İnanamıyordum. Bu sadece bir şok değil, iki taraftan gelen bir ihanetti. Taparcasına sevdiğim, ailemde örnek aldığım, herkesten çok güvendiğim babam. Ve nişanlım. İtiraz etmedi. Sadece sessizce dinleyip kafa sallıyordu. Biliyorlardı. Her ikisi de biliyordu. Kimse durmadı, kimse söylediklerinin yanlış olduğunu düşünmedi.
Koştum. Hiçbir açıklama yapmadan. Geriye bakmadan nereye gittiğimi bilmeden yürüdüm. Ağlamak değil, hıçkırıyordum. İçim acıdan sıkışıyordu. Ne ev, ne aile, ne aşk kalmıştı. Her şey yabancı, kirli ve aldatıcı olmuştu. Ailemin örnek olduğunu düşünüyordum. Oysa bir yanılsamada büyümüşüm.
Kayboldum. İki gün sonra eve döndüm. Kimseyle konuşmadım. Babamın masasına bana hediye ettiği arabanın anahtarını sessizce bıraktım. Sonra Ahmet’i aradım. Sadece şunu söyledim: “Bugün boşanma davası açıyorum. Artık karı koca değiliz.” İlk başta inanmadı, bağırdı, yalvardı, kendini savundu. Ama her şey bitmişti. Onu hayatımdan sildim.
Evet, bu zor. Ama belki de bu gerçek beni kurtardı. Eğer o konuşmayı duymamış olsaydım — yalanlarla dolu bir hayat yaşardım, başlangıçtan itibaren istemeyen biriyle bir gelecek kurardım. Beni bir sorumluluk ve hata olarak gören biriyle.
Şimdi yalnızım. Kalbimde bir yara ve karnımda bir bebekle. Ama özgürüm. Ve bir daha asla ihanete izin vermeyeceğim. Bazen bir düğünden kaçmak, ömrünü yalan dolu bir hayatla geçirmekten daha iyidir.
