Aşk Yetmişinde: Gece Yarısı Duyduğum Konuşmaya Kadar Çok Mutluydum
Altmış dört yaşında aşka yeniden kapılacağımı hiç düşünmezdim; uzun zamandır unuttuğumu sandığım o duygunun tekrar canlanacağını. Gerçek, sıcak, fırtınadan sonraki bir yaz akşamı gibi sessiz bir sevgiydi bu. Kalbim biraz daha hızlı atarken, yüzümde kendiliğinden beliren bir gülümseme, içimde mucizelere inanan küçük bir kız çocuğu uyanmıştı sanki. Arkadaşlarım “ne gerek var buna, delirdin mi?” dercesine kaşlarını kaldırıyordu ama ben içten içe parlıyordum. Onun adı Ahmet’ti, benden biraz daha yaşlıydı, beyaz saçları, yumuşak sesi ve içimi huzurla dolduran bakışları vardı.
Bir konser sırasında tanıştık, iki perde arasında Chopin hakkında konuşmaya başladık ve aramızda görünmez bir bağ olduğunu fark ettik. Konserden sonra sıcak yağmurda yürüdük; sokaklar sıcak asfalt ve akasya kokuyordu. Yirmi yıldır böyle gülmemiştim. Elimi tuttuğunda, yeniden nefes almayı öğreniyor gibiydim.
Gün geçtikçe daha yakınlaştık: kitaplar, sabaha kadar süren sohbetler, geçen yılların anıları. Beni göl kenarındaki ahşap kulübesine davet etti; çam ağaçları, sabah sisleri ve hayatın yeniden anlam kazandığı o güzel his. Hafta sonunu onun yanında geçirdim. Orada, yıllar sonra ilk kez yalnızlık hissetmeden uyandım.
Ancak bir akşam her şey değişti. “İş için” şehre gittiğini söyledi. Telefonu masanın üzerinde kaldı ve çaldı. Ekranda “Meral” ismi gözüküyordu. Açmadım. Bu, hoş olmazdı. Daha sonra, onun kız kardeşi olduğunu ve sağlık sorunları olduğunu söyledi. İnanmıştım — samimi görünüyordu.
Ancak “Meral” daha sık aramaya başladı ve Ahmet daha uzun süre kayboluyordu. İçimde bir huzursuzluk doğdu. Şüphe etmek istemedim ama içgüdülerim bir şeyler sakladığını söylüyordu.
Ve bir gece, derin bir uykudan uyandığımda yanında olmadığını fark ettim. İnce ahşap duvarların arasından gelen boğuk bir ses duydum. Mutfağında telefonda konuşuyordu:
— Meral, biraz daha sabret… O henüz bir şey bilmiyor… Evet, anlıyorum… Ama biraz daha zamana ihtiyacım var…
Dünya bir an için durdu. Duyduğum o kelimeler benimle ilgiliydi. Şüphe kalmamıştı. Yatağa döndüm, uyuyormuş gibi yaptım ama içimdeki öfke ve korku ateşi harladı. Ne saklıyordu? Neden zaman kazanıyordu?
Sabah, pazara gitme bahanesiyle bahçeye çıktım ve arkadaşıma telefon açtım:
— Leyla, ne olup bittiğini anlamıyorum. Ya evli? Ya borçları var? Ya da ben sadece rahat bir hikaye miyim?
— Zeynep, onunla konuşmalısın, — diye uyardı arkadaşım. — Yoksa şüphelerin içinde yanarsın.
Kararımı verdim. Akşam döndüğünde tüm cesaretimi toplayıp sormaya karar verdim:
— Ahmet, geceki konuşmanı duydum. Meral kim ve neden bana bilmediğimi söyledin?
Yüzü bembeyaz oldu, yanıma oturdu ve derin bir nefes aldı:
— Zeynep… Özür dilerim. Gerçekten söylemem gerekirdi. Meral benim kız kardeşim. Ama büyük borçları var, evi kaybetmek üzereydi. Benden büyük bir para istedi ve neredeyse tüm birikimlerimi ona verdim. Sana söylemeye korktum. Seni kaybedeceğimden korktum, sorunlarım yüzünden.
— Peki neden bunu gece fısıldadın? Neden bilmemem gerektiğini söyledin?
— Korktuğumdan. Sen o kadar aydınlık ve içtensin ki… Yıllardır ilk kez mutlu olabildim. Sorunlarım yüzünden seni kaybetmek istemedim.
Sessiz kaldım. Derinlerde bir yerlerde acı vardı. Ancak bu yalan değildi, aldatma değildi. Bu yalnız kalma, anlaşılmama korkusuydu. Karşımda bir yalancı değil, başkalarının dertlerinin yükünü çok uzun süre taşımış yorgun bir adam vardı.
Elini tuttum:
— Benim de yirmi yaşımda değilim. Mükemmel olanı aramıyorum. Gerçeği arıyorum. Kız kardeşine nasıl yardım edeceğimizi birlikte bulalım. Seni bırakmayacağım. Sadece söz ver — artık sır yok.
Beni kendine çekti. Yıllar sonra ilk kez gerçekten gerekli hissettim. Biz ikimiz. Gençlikte değil, olgunlukta değil, insanların aşkın artık bizim için olmadığını düşündüğü bir zamanda sevmekten korkmayan iki insan.
Ertesi sabah Meral’i aradık. Bankayla görüşmelere katıldım — eski işimden kalan bağlantılarım vardı. Kurtarıcı olmadım, ailenin bir parçası oldum. O da benim erkeğim oldu — yaşa, geçmişe ve korkulara rağmen.
Biliyor musunuz, şunu anladım: Aşık olmak için asla geç değil. Güvenmek, şans vermek — kendinize ve başkasına. Yeter ki kalbiniz açık olsun. Altmış dört yaşında bile.
