Kırk bir yaşındayım ve yakın zamana kadar normal bir erkek olduğumu düşünüyordum: işim, evim, eşim, iki çocuğum vardı. Ebru ile evliliğimiz on yılı aşkın süredir devam ediyordu. Başlangıçta her şey masal gibiydi: aşk, tutku, anlayış… Sonrasında, her şey gibi, rutine dönüştü. Günler birbirini tekrarlar oldu. Cinsellik ve sohbetler devrein ediyordu ama içimde bir boşluk vardı.
Kendimi kaybettiğimi hissettim. Ebru’nun yanında artık bir erkek gibi hissetmiyordum — güçlü, arzlı. Bir gölgeye, silik bir mobilya parçasına dönüşmüştüm. Bu his depresyona sürükledi beni. Derken bir gün düştüm. Muhasebedeki bir kadın, Gülşah, sürekli gülümsüyor, şakalar yapıyor, miyavlıyordu. Bir akşam yemeğe davet ettim. Her şey böyle başladı.
İşin tuhafı, Gülşah’la ilişkim başladıktan sonra eşimle aramız düzelmiş gibiydi. Tutkumuz yeniden alevlenmişti. Ama artık çok geçti. Gerçekten aşık olmuştum. Gülşah sadece bir sevgili değildi; sırdaşımdı, aynamdı, nefes aldığım limandı. Onunla yeniden erkek gibi hissettim. Ama iki ayrı hayat yaşamaya dayanamazdım.
Bu saadet zincirini kıran, on altı yaşındaki oğlum Emir oldu. Zeki ama şımarık bir çocuktu. Hep daha fazlasını istiyordu: marka giysiler, pahalı teknolojik aletler… Bir akşam, Gülşah’tan döndüğümde, masum bir ifadeyle yanıma geldi:
“Baba, işte değildin, değil mi? Gülşah’laydın, öyle mi?”
Yalan söylemeye çalıştım ama telefonunu çıkardı. Fotoğraflar vardı: kafede, takside… Tüm kanıtlar ortadaydı. Donup öylece kaldım. O ise sakince konuştu:
“Kiminle yattığın umurumda değil. Ama anneme söylemeyeceksin. Yoksa ben söylerim. Susturmak istiyorsan, bana para göndereceksin. ‘İhtiyaçlarım’ için.”
Pes ettim. Para gönderdim. Şantaj işe yarıyordu. Önce küçük meblağlardı — haftalık 500-1000 lira. Ama zamanla iyice küstahlaştı. Yeni bir telefon isteyince çileden çıktım. “Bir kuruş daha vermeyeceğim,” dedim. O da tehdit etti: “Annem her şeyi öğrenir.” İşte o an anladım: Yeter. Ben kendim anlatacağım.
Ebru’nun karşısına geçip her şeyi itiraf ettim. Gülşah’ı, Emir’in şantajını… Sessizce dinledi. Ağlamadı, kriz geçirmedi. Sadece başını salladı. Sabah eşyalarımı toplayıp Gülşah’a taşındım. Ebru engel olmadı. Emir ise eli boş kaldı: parası kesilmiş, annesi öfkeli ve kendi küstahlığıyla baş başa kalmıştı.
Kendimi melek gibi görmüyorum. Aldattım. Ama bu hikâyede tek suçlu ben değilim. Benim hatam kaçmaktı. Ama oğlum… O ihaneti seçti. Ve bedelini ödedi. Peki ya ben? En azından artık gerçek bir hayat yaşıyorum. Ne kendime, ne başkasına yalan söylüyorum.
Hayat bazen bize en beklenmedik dersleri verir. Kimi zaman yanlışlarımızın bedelini başkaları ödese de, kim olduğumuzu aslında seçimlerimiz belirler.
