Hayat bazen öyle bir hal alır ki, tek bir insanın omuzlarına taşıması zor bir yük biner. Benim adım Sevgi Hanım ve tek başıma torunum Elif’i büyütmeye çalışıyorum. Şimdi 14 yaşında ve onun üzerindeki kontrolümü yavaş yavaş kaybettiğimi hissediyorum. İçimdeki korku hiç dinmiyor: Ya yanlış yollara sapar da yetimhaneye düşerse?
Oğlum Emre, 22 yaşında evlendi. Eşi Didem’le evlilikleri sadece iki yıl sürdü, ama bu kısa sürede bir kızları oldu—benim biricik torunum Elif. Ne yazık ki, her şey acı bir şekilde sonlandı: Didem, Emre’yi kendi evlerinde aldatmıştı. Boşandıktan sonra, henüz bir yaşındaki Elif’i alıp gitti.
Emre, kızından ayrı kalmaya dayanamadı. Onu her gün ziyaret ediyor, hediyeler getiriyor, giysiler alıyor, parklara götürüyor ve doktor kontrollerine gidiyordu. Bu sırada Didem, kendi hayatını yaşamaya devam etti ve çocuğu hep Emre’ye bıraktı. Yine de nafaka davası açtı, “Kızımı bu parayla geçindirmek zorundayım,” dedi. Emre, bu paranın Elif’e harcanmadığını bilse bile kavga çıkmasın diye ödemeye devam etti.
Bir hafta sonu, Didem Elif’i bize getirdi ve “Pazartesi alırım,” dedi. Ama ne pazartesi ne de salı geldi. Emre durmadan aradı, telefonuna cevap vermedi. Nihayet bir hafta sonra ortaya çıktı ve “Bir kafede gece vardiyasında aşçı olarak işe başladım, daha uygun bir iş bulana kadar Elif sizde kalsın,” dedi.
Aylar geçti, sonra yıllar… Elif bizimle kaldı. Didem ara sıra arıyor, nadiren de olsa ziyarete geliyordu. Maddi destek sağlamıyordu—nafakası kesintisiz yatıyordu ama Elif’e bir kuruş harcanmıyordu. Emre mahkemeye gitmek istemedi, korkusu vardı: Ya Didem Elif’i geri alırsa? Kızının, Didem’in gelgeç tanıdıkları arasında büyümesini istemiyordu.
Şimdi Elif 14 yaşında ve sorunlar katlanarak artıyor. Emre alkole düştü, kızını büyütme hevesi söndü. İki kez başka kadınlarla yaşamayı denedi ama her seferinde eli boş döndü. Sonunda torunumla ilgilenme yükü tamamen bana kaldı.
Maddi durumum kötüye gidiyor. Emekli maaşım ve engelli aylığım, ilaç ve market masraflarını bile zor karşılıyor. Emre hâlâ Didem’e nafaka ödüyor, oysa Elif bizde yaşıyor. Didem’le konuşup parayı çocuğa harcamasını istediğimde, “Kızımı geri alırım,” diye tehdit etti. Buna göz yumamazdım, geri adım attım.
Asıl korkutucu olan ise Elif’in davranışları. Öğretmenleri devamsızlıktan, derslerle ilgisizlikten şikâyet ediyor. Üstünde zaman zaman sigara kokusu hissediyorum. Konuşmaya çalıştığımda bana saldırganlaşıyor, içine kapanıyor. Kötü arkadaşlar edinip hayatını mahvedecek diye ödüm kopuyor.
Resmi olarak vesayet alamıyorum, hem yaşım hem de sağlığım el vermiyor. Eğer velayet davası açarsam, Elif’i yetimhaneye verebilirler. En çok bundan korkuyorum.
Çaresiz hissediyorum. Para sıkıntısı, bir genci büyütmenin zorlukları, ne oğlumdan ne de eski gelinimden destek görmem—hepsi üzerime çöküyor. Elif’in iyi bir geleceği olsun istiyorum ama ona nasıl yardım edeceğimi bilmiyorum. Onu kaybetmeden, ona şans verebileceğim bir yol var mı?
