Arkadaşımın adı Aylin, ve oğlunu tek başına büyütüyor. Eski kocası çocuk doğmadan önce terk etti, o günden beri her şeyi tek başına sırtlıyor—anaokulu, hastane günleri, uykusuz geceler… Oğlu şimdi altı yaşında ve ciddi bir gıda alerjisiyle mücadele ediyor. Doktor raporları, testler, alerji uzmanına düzenli kontroller—bunlar artık onların hayatının bir parçası.
Aylin, oğlunun yediklerine çok dikkat ediyor. Süt ürünlerine, çikolataya, kuruyemişlere ve bazı meyvelere alerjisi var. Diyetinden en ufak bir sapma, kızarıklıklara, kaşıntıya, bazen şişmelere ve aşırı halsizliğe yol açıyor. Ama birçok genç anne gibi onun da zor bir akışı var—kayınvalidesi. Kadın, kendini tüm doktorlardan daha bilgili sanıyor ve “eskiden çocuklar her şeyi yer, hiçbir şey olmazdı” diye diretmeden duramıyor.
Bir gün Aylin’in acilen dişçiye gitmesi gerekti. Diş çekimi ve anestezi sonrası dinlenme derken, en az yarım gününü alacaktı. Klinikte çocuk olmaz, başka çaresi yoktu, oğlunu kayınvalidesine bıraktı. Kadın her zamanki gibi, “Merak etme, ne yiyip yiyemeyeceğini biliyorum,” diye teminat verdi.
Aylin özenlice hazırlanmış bir yemek listesi ve uygun gıdalarla dolu bir çanta bıraktı. Çıkarken son kez hatırlattı: “Lütfen, çikolata, hazır paket bisküvi ve market meyve suyu yok.” Kayınvalidesi başını salladı, gülümsedi ve anlamış gibi yaptı.
Birkaç saat sonra Aylin geri döndüğünde işlerin yolunda gitmediğini hemen anladı. Oğlunun yüzü kıpkırmızıydı, elleri kaşınıyor, bitkin görünüyordu. Sorunca çocuk doğruyu söyledi: “Büyükanne bana pasta, şeker ve reçelli çay verdi. ‘Annen abartıyor, azıcık tatlı zarar vermez’ dedi.”
Aylin, öfkeden titreyerek kayınvalidesinin karşısına dikildi. Nasıl olur da doktorların talimatlarını çiğneyebilirdi? Aldığı cevap kanını dondurdu:
“Yapma be, ne alerjisiymiş! Eskiden böyle şeyler mi vardı? Şimdi moda oldu, çocuklara ilaç yediriyorlar. Hastalık uyduruyorlar. Çocuğun normal gıdalara ihtiyacı var, senin diyet işkencene değil!”
“Anafilaksi geçirebilirdi, bunun farkında mısınız?” diye sordu Aylin, gözyaşlarını zor tutarak. “Ya nefesi durmuş olsaydı? Yetişemeseydim?”
“Bir şey olmazdı! Siz gençler çok korkuyorsunuz. Normal büyürdü, kısıtlama yapma. Sen onu böyle hassas yaptın, şimdi herkese bulaşıyorsun.”
Bu konuşmadan sonra Aylin’in gözlerindeki perde kalktı. Artık çocuğunu bu kadına emanet edemeyeceğini anladı. O günden sonra eski kayınvalidesiyle görüşmelerini en aza indirdi, kadının hâlâ kendisini haklı gördüğünü bilse de…
Ben Aylin’i yargılamıyorum. Aksine, destekliyorum. Yaptığı şey bilinçliydi, çocuğunun sağlığı içindi, öfkeden değil. Çünkü bu, basit bir terbiye meselesi değil. Çocuğun hayatıyla oynamaktı.
Bazı insanların değişime direnmesi şaşırtıcı. “Bizi böyle büyüttüler” diyerek eski alışkanlıklara yapışıyorlar. Tıp ilerledi, gıda alerjileri uydurma değil, gerçek bir tehdit.
Beni en çok bu kadının sorumsuzluğu şaşırttı. Bir annenin endişesine nasıl bu kadar duyarsız olunabilir? Sırf kendini haklı çıkarmak için torununun sağlığını riske atmayı nasıl göze alabilir?
Sence böyle bir durumda affetmek mümkün mü? İkinci bir şans vermeli miydi, yoksa Aylin doğru mu yaptı? Siz olsanız, doktorların tanısını reddeden birine çocuğunuzu emanet eder miydiniz?
