İlişkimizin en başında Murat net bir şekilde mesajını vermişti: Ev işlerine karışmayacaktı. “Ben para kazanıyorum, aileyi ben geçindiriyorum, ev işleri de tamamen senin üstüne” demişti. O an, aşkın gözü kördür ya, ben de her şeyi tek başıma halledebileceğimi düşünerek bu şartları kabul etmiştim.
Yıllar geçtikçe yorgunluk birikti. Ben de eşim kadar çalışıyorum ama eve döndüğümde beni bitmek bilmeyen işler bekliyor: temizlik, yemek, çamaşır, çocukların ödevlerine yardım… Murat ise işten gelir gelmez dinleniyor, kendi payına düşeni yaptığını düşünüyor. Yardım istediğimde ise “Baştan anlaşmıştık” diyerek beni geri çeviriyor. Çaresiz kaldığımda, hislerimi kardeşim Ayşegül’le paylaştım. O da bana “Murat’ın fikirlerini baştan biliyordun, kabul ettin” diyerek hatırlattı. “Hele bir de kendini hep haklı gören biriyse, bir yetişkini değiştirmek zor” dedi.
Çocuk gelince işler daha da zorlaştı. Babalık onu değiştirir diye ummuştum ama o bildiğimiz Murat’tı işte. Bebekle ilgili her şey bana kaldı. O, “Yorgunum”, “İşim önemli”, “Ailenin geçimini ben sağlıyorum” diyerek kendini savundu. Kendimi yalnız ve anlaşılmamış hissettim. Arkadaşlarımla konuştukça daha da içim karardı: onların eşleri ev işlerine yardım ediyor, çocuklarla ilgileniyordu. Kendi hayatımı onlarınkiyle kıyasladıkça içimdeki kırgınlık büyüdü.
Bir gün dayanamayıp içime attığım her şeyi Murat’a döktüm. Beni dinledi ama cevabı hiç şaşırtmadı: “Baştan biliyordun neye evet dediğini. Ben değişmedim, değişmeyeceğim. Bu seni mutsuz ediyorsa, ne yapacağına kendin karar ver.” Bu sözler kalbimi kırdı. O zaman anladım ki, asla olmayacak bir değişim ummuşum.
Şimdi önümde bir seçim var: Ya bu evliliği aynı şekilde sürdürüp bir mucize bekleyeceğim ya da köklü bir değişikliğe adım atacağım. Hak ettiğimi biliyorum—saygıyı, desteği, omuz omuza yürüyen bir partneri… Her kadın, emeğinin değerini bilen ve hayatın yükünü birlikte paylaşacak bir eşi hak eder.
