“Yeter artık mızmızlanma, açım! İkinci gün soğuk algınlığı yatacak bir sebep mi?”
Kocasının bu kadar basit şeyleri anlamaması, arkadaşımın kaderinde dönüm noktası oldu. Elif’le liseden beri tanışıyoruz. Hep güçlü bir kadın olarak gördüm onu, ama bu evliliğe üç yıl dayanması hâlâ aklımı başımdan alıyor.
Kocası Emre, her şeyi kendi bildiği gibi görmeye alışkın biriydi. Başın mı ağrıyor, ateşin mi var? Önemli değil, önemli olan akşam yemeğinin zamanında hazır olmasıydı. Emre için, bir eşin rolü aşçı, temizlikçi, hemşire ve psikolog olmaktı ama kendisi bu rolleri hiçbir zaman üstlenmeye niyetli değildi. Üstelik bir gram anlayış bile göstermezdi.
Elif grip sonrası komplikasyonlarla hastanede yattığında bile ziyaretine gelmemişti. Taburcu olur olmaz ilk sözü, “Akşam yemeği hazır değil mi?” oldu. Elif, “Bütün gece uyuyamadım,” deyince, “Aman da ne olmuş! Yorulmuşsun… Öyle oturacak değilsin, kalk da bir şeyler hazırla, acıktım!” diye çıkıştı.
Elif o gün kalktı ama markete değil, nüfus müdürlüğüne gitti. Eşyalarını toplayıp sessizce, hiçbir açıklama yapmadan, tartışmaya bile girmeden ailesinin yanına taşındı.
Ve bu doğruydu. Sevgi nefrete dönüştüğünde, birlikte kalmak kendine ihanet etmekti. Şimdi Elif eski haline döndü, sesindeki gücü duyabiliyorum. Ve inanıyorum ki önünde güzel günler var.
