Başkalarının evliliğinin rehinesi oldum: Ailem yardımımı istiyor, benim ailem gözlerimin önünde dağılıyor.
Bazen zamanında ayrılmak, yıllarca birbirinize eziyet edip yakınlarınızın hayatlarını mahvetmekten daha iyidir. Ancak benim ailem başka bir yolu seçti—sırf “görünür” ve “çocuklar için” diye evliliklerine tutundular, oysa o çocukların yaşı otuza dayandı. Peki sonuç? Sadece birbirlerini batırmakla kalmadılar, beni, yetişkin kızlarını da bu bitmek bilmeyen aile cehennemine sürüklediler.
Çocukluğumdan beri onların kavgalarına şahit oldum. Önce ufak şeyler yüzünden—bulaşıklar, televizyon, az pişmiş et. Sonra bağırışlar, karşılıklı suçlamalar, kapı çarpmalar başladı. Barışırlardı, sanki hiçbir şey olmamış gibi. Ama tortusu hep kalırdı. Ve bu hep aynı döngüde devam etti—sıkışmış bir dram gibi, sanki başrol ben değilmişim ama nedense hep sahnedeyim.
Büyüdüğümde beni tercüman gibi kullanmaya başladılar. “Babana söyle, içmesin,” “Annene ilet, bağırmasın.” Ben bir tampon, bir kalkan, gözyaşları için bir omuzdum. Her biri bana dökülürdü, sonunda kendimi tamamen tükenmiş hissederdim. Sanki onların evliliğini bir şekilde ayakta tutmak benim sorumluluğumdu.
Kaçmayı hayal ettim. Ve kaçtım—başka bir şehirde üniversiteye girdim. Eğitim için değil, hayır. Sadece sessizlik, özgürlük, sürekli suçlamalardan uzak bir alan istedim. Eve gelmekten nefret ederdim. Çünkü orası bir ev değil, bitmeyen bir suçlama sahnesiydi. Annem, babam gibi karaktersiz olduğumu söylerdi. Babamsa, annem gibi histerik olduğumu. Ben ise sadece yaşamak istiyordum.
Zamanla kendi ailemi kurdum. Evlendim, bir çocuğum oldu. Sanki yeni bir sayfa açılmıştı. Ama ailem hâlâ aynı gergin birlikteliklerini sürdürüyordu. Boşanmak yerine alışkanlıklarına yapıştılar. Ve ben yine arada kaldım. Şimdi bir elimde bebek arabası, diğerinde annemin ağlamalarını dinlediğim telefonla.
“Gel! Annen yine kıyameti kopardı!” diye bağırır babam.
“Baban yine içmiş, koltuktan kalkmıyor, kurtar bizi!” diye fısıldar annem.
Eğer gitmezsem—küserler, suçlarlar: “Bizi unuttun! Sen bizim kızımızsın! Nasıl böyle yaparsın?”
Evde ise eşim yorgun gözlerle bakar. Gitgide daha çok içine kapanıyor. Kendini ailesinde yabancı gibi hissettiğini söylüyor. Sürekli başka yerde olduğumu, yanında olmadığımı. Böyle bir hayatla mutlu olamayacağını. Ve onu kaybettiğimi anlıyorum. Zorlukla kurduğum şeyi kaybediyorum. Çünkü sürekli gidişlerim, geceleri koridorda ailemle yaptığım konuşmalar normal değil. Ameliyat bir çöküş bu.
Onlarla konuşmaya çalıştım:
“Boşanın artık! Yaşamıyorsunuz, acı çekiyorsunuz! Bu bir aile değil!”
Ama cevap olarak sadece korku ve bahaneler:
“Daireyi bölüşmek mi? Ne diyorsun sen! Kim ister bu yaşta?”
“Komşular bizi güler! Bu yaşta boşanmak ayıp!”
Ama bana şikâyet etmek ayıp değil. Hayatımı bedava terapi gibi kullanmak utanç verici değil. Annem destek istiyor. Babam anlayış bekliyor. Ve benim kaçacak yArtık daha fazla dayanamayacağım, kendi hayatımı kurtarmak için bir karar vermem gerekiyor.
