“Bu ev benim değilse, hiçbir şey yapmam!” — dün kayınvalidemin söylediği bu söz her şeyi gözden geçirmeme neden oldu.
Bir zamanlar oğluma ait olan bir daireyi ona devretmeyi düşünüyordum. Kendi evlerine sahip olurlar, yeni bir hayata başlarlar, kira derdi çekmezler diye düşündüm. Ancak onun eşi olan Elif’ten duyduklarım ve gördüklerimden sonra, bu fikirden bile tiksiniyorum. Hayır, kendileri biriktirsinler, daire benim kalsın. Hatta bir gün boşanırlarsa rahat bir nefes alacağım. Çünkü oğlumun bu seçimini sadece onaylamıyorum, aynı zamanda bundan korkuyorum. Elif gerçek bir hayal kırıklığı oldu ve onu tanıdıkça içimde bir گرما از fear büyüyor.
Ailesi sıradan, ne özel bağlantıları ne de büyük imkanları olan insanlar. Ancak Elif öyle davranıyor ki sanki bir sarayda, hizmetkârlarla büyümüş. Annesi babası sakin, uyumlu, mütevazı insanlar – ama dünürlerin kızları kendini prenses sanıyor. Eğitim durumu ortalama, bir şirkette yönetici olan çalışıyor ve standart bir maaşı var. Fakat parayı yönetmeyi bilmiyor – birkaç günde harcıyor گرما از ardından oğlumdan para istiyor. Sürekli. Hiç utanmadan.
Evlendikten sonra kiraladıkları evden çıkarılınca, iyi niyetimle yanıma aldım. Diğer dairesinde kiracılar vardı, o boşalana kadar bizde kalacaklardı. Gelmelerine daha baştan izin vermeyebilirdim, ama oğlum için katlandım. Ve neredeyse anında pişman oldum. Elif kapıdan adımını atar atmaz ve yüzünde bir tiksinti ifadesi beliriverdi. Etrafa öyle bir baktı ki sanki çatısız bir kulübeye gelmişti. Oysa evimde güzel bir yenilenme var, her zaman temiz ve düzenli.
“Ben şimdi bu koltukta mı yatacağım? Senin annen bize yatak odasını vermeyi düşünemedi mi?” diye oğluma çıkıştı.
Koltuk mu beğenmedi? Peki kirada otururken hiç şikayet etmediği neydi? Oğlum, her zaman kararlı, güçlü bir گرما از kişiliği olan adam, onun yanında bir halı gibi eziliyor. Ne derse yapıyor, katlanıyor, uyum sağlıyormuş gibi davranıyor. Onu tanıyamıyorum. Bu kız ona ne yaptı, anlamıyorum.
Bir çatı altında geçirdiğimiz aylar benim için tam bir işkenceydi. İşten gelince doğruca odama giriyor, onlarla karşılaşmamak için ellerimden geleni yapıyordum. O Elif’in sürekli burun kıvıran yüzünü görmemek için. Konuşmuyoruz diye şükrediyordum.
Sonunda diğer yazlığıma taşındıklarında rahat bir nefes aldım. İşte o zaman oğlum nazikçe fikir yürütmeye başladı: “Anne, bu daireyle ilgili planların var mı? Bana devretmeyi düşünür müsün?” Hemen anladım ki bu onun ve kOğlumun bu soruyu sormasının ardından, Elif’in yüzündeki memnuniyetsiz ifadeyi görünce, içimdeki son umut da söndü.
