İlk kez testteki iki çizgiyi gördüğümde, banyodaki soğuk fayansların üzerinde oturuyordum. Plastik çubuğu sıkı sıkı tutmuştum, sanki dünyadaki her şey buna bağlıymış gibi. Her yer sessizdi. Hatta fazla sessiz. Kulaklarımda kanın uğultusu, düzensiz nefes alışverişim ve kafamda çırpınan tek bir soru: “Şimdi bana ne olacak?”
Henüz yirmi dört yaşındaydım. Genç, hırslı, İstanbul’da saygın bir firmada iyi bir işim, yeni aldığım ipotekli bir dairem ve adım adım planladığım bir hayatım vardı. En azından önümüzdeki beş yıl çocuk düşünmüyordum, belki de hiç. Hele ki böyle bir durumda, böyle bir adamla asla.
O evliydi. Üstelik iki çocuk babasıydı. Ev, aile, seven bir eş… Her şeyi vardı. Ama bir kasırga gibi girdi hayatıma. Parlak, olgun, kendinden emin. Hiçbir zaman ailesini bırakacağını söylemedi. Aksine, dürüstçe itiraf etti: Karısını seviyordu. Ama eğer hamile kalırsam, “her şeyi sağlayacağını” söyledi. Çocuk güvende olacaktı, desteklenecekti, her şey en iyisi olacaktı. Yeter ki ondan bir şey istemeyeydim, bağırıp çağırmayaydım, hayatını ikiye bölmeyeydim.
İçimde yeni bir canlı olduğunu anladığımda, üç gece üst üste uyuyamadım. Bunun benim şansım olduğunu biliyordum. Eğer şimdi kürtaj yaptırırsam, belki de bir daha anne olamazdım. Buna izin veremezdim. Kararımı verdim: Doğuracaktım. Her ne pahasına olursa olsun.
Ama dünya buna hazır değildi. Annem ağladı. Ablam, tek destekçim oldu. Erkek kardeşim ise elinin tersiyle sildi: “Senin hayatın, senin sorunun.” Babamsa… Babamın öfkesi korkunçtu.
“Evli bir adamdan çocuk mu doğuracaksın? Ailesiz, kocasız mı? Ailemizin adını lekeledin! Artık sen benim kızım değilsin!”
Bütün ev bu sözleri duydu. O günden sonra sonsuza kadar sustu. Tek bir telefon, tek bir mesaj yok. Gözlerini bile çevirmedi bana. Evdekilere, en küçük kızının varlığını unutmalarını söyledi. Annem itiraz etmeye çalıştığında, bir hafta boyunca onunla da konuşmadı.
Doğumu tek başıma yaptım. Kızıma Elif adını verdim. Sarı saçlı, iri ela gözlü, kahkahasıyla yüreğimi eriten küçük bir kız. Elif’in babası para gönderiyordu ama ortada görünmüyordu. Biliyordum: Artık yalnızdık. Ve bu, sonsuza kadar böyle olacaktı.
Zaman geçti. Elif neşeli, hareketli, zeki bir çocuk oldu. Ben çalıştım, her şeyi tek başıma sırtladım, hem annesi hem babası hem de dayanağı olmaya çalıştım. Bazen dayanılmaz derecede zordu ama Elif her şeye değerdi. Her uykusuz geceye, her gözyaşına.
Altı yıl sonra abim -o umursamaz abim- evlendi. Beni ve yeğenimi düğününe davet etti. “Baba da gelecek,” diye uyardı. “Ama yine de senin de gelmeni istiyorum. Seni ben alacağım.”
Uzun süre tereddüt ettim. Babamı görmek istemiyordum. Onun bakışlarından, soğukluğundan, uzaklığından korkuyordum. Ama gittim. Abim için. Kızım için.
Düğün neşeli ve kalabalıktı. Konuklar gülüyor, dans ediyordu. Ben kenarda durdum. Babamın gözüne girmemeye çalıştım. O da biz yokmuşuz gibi davranıyordu. Ama Elif çocuktu. Koşuyor, oynuyor, eğleniyordu. Bir ara onu gözden kaybettim. Panik göğsümü sıktı.
Ve sonra… hayallerimde bile göremeyeceğim bir manzara karşımdaydı. Salonun köşesinde babam oturuyor, yanında Elif vardı. Birlikte oynuyorlardı. Kulağına bir şeyler fısıldıyor, Elif kahkahalar atıyordu. Elini tutmuştu. Ona öyle bir bakıyordu ki, bana çocukken bile böyle bakmamıştı.
Konuklar dönüp bakıyor, fısıldaşıyordu. Herkes onun kızına nasıl sırt çevirdiğini biliyordu. Şimdiyse yüzündeki buzların nasıl çözüldüğünü görüyorlardı.
Akşam geç saatte, düğün biterken yanıma geldi. Beceriksizce. Ölçülü.
“Bu gece bize kalın. Elif’le birlikte. Odamız var.”
Bu bir özür değildi. Ama bir başlangıçtı.
O günden sonra her hafta sonu onlara gitmeye başladık. Babam torununu parka götürüyor, hediyeler alıyor, hiç olmadığı kadar gülüyordu. Geçmişi bir daha açmadı. Yeniden baba olmayı öğreniyordu – artık kızına değil, onun kızına. Bense… Nihayet yalnız olmadığımı hissettim. Affedildiğimi. Kabul edildiğimi. Yeniden sevildiğimi.
Bazen eve dönüş yolu en zorudur. Ama yolun sonunda seni bekleyenler varsa, her şey boşuna değildir.
