Kayınvalide bizimle yaşamaya karar verdi. Ama susacağımı sanmıştı…
Altı yıl boyunca Volkan’la kendi evimizi almak için neredeyse her şeyden kısıp biriktirdik. Sonunda, basit bir tadilatla da olsa, sıcacık ve aydınlık iki odalı bir dairemiz oldu. Bu, yeni bir sayfanın başlangıcı olmalıydı—mutlu, ailecek geçireceğimiz günlerin. Elif doğuma hazırdı, günler kalmıştı. Her şey hazırdı: eşyalar hazırlanmış, bebeğin köşesi düzenlenmiş, son bir temizlikle ebeveynliğe adım atacaktık.
Elif, başından beri kendi alanının hayalini kurmuştu—anne babasının müdahalesi olmadan, özellikle de kayınvalidesinin. Neriman Hanım’la ilişkileri her zaman… gergindi. Kadın, nasıl yaşanacağını, nasıl nefes alınacağını, hatta bulaşıkların nasıl yıkanacağını bilir gibi davranırdı. Bir gün Elif dayanamayıp ona artık sürekli öğütlere ihtiyacı olmadığını söylemişti. Neriman Hanım gücenmiş ve bir süreliğine hayatlarından çekilmişti. Ta ki…
Elif’i hastaneye bıraktığında Volkan, evde onu neyin beklediğini tahmin bile edemezdi. Ertesi sabah annesi arayıp “Misafirliğe geliyorum” dediğinde itiraz edecek vakit bulamadı. Neriman Hanım, tüm ihtişamıyla çıkageldi, evi bir general edasıyla teftiş etti: “Antre fena değil”, “Perdeler berbat”, “Mutfak mı burası, cilâlı kabus—her gün silmek zorundasın!” Dolabı karıştırırken market köftelerini küçümsedi, ertesi gün için mercimek çorbası yapmayı planladı. Volkan şakayla geçiştirmeye çalıştı ama nafile. Annesi eşofmanını giyip kalan odaları denetlemeye koyuldu.
Akşam onu evine bırakmak istediğinde, “Bu gece kalıyorum. Ya yarın Elif’i getirirlerse?” cevabını aldı. Kaldı. Bir gece. İki gece. Üç gece…
Volkan işteyken eşyaları yerleştiriyor, kıyafetleri ayırıyor, beşik için en doğru köşeyi belirliyor, eksikleri not alıyordu. Volkan, bu “yardım” yüzünden çıldırma noktasına gelmişti ama hayal kırıklığı yaratmaktan korkuyordu. Derken kayınvalide nihai kararını açıkladı: Birkaç ay kalacaktı, çocukla ilgilenmek için. Yoksa baş edemezlerdi.
Elif taburcu olduğunda ailesi, Volkan ve elbette pırıl pırıl gülen Neriman Hanım hep birlikte onu karşıladı. Elif daha ilk adımda bir terslik olduğunu anladı. Perdeler değişmiş, eşyalar yer değiştirmiş, ev yabancı bir kokuyla dolmuştu. Ailesi evlerine döndü. Ama kayınvalide değil. Elif’in sessiz sorusuna Volkan, “Annem bir süre kalacak… Yardım edecek,” diye mırıldandı.
Elif doğumun yorgunluğuyla bitkindi ama başka çaresi yoktu. O akşam cehennem başladı: “Çocuğu yanlış tutuyorsun”, “Kundaklamayı bilmiyorsun”, “Ağlıyor çünkü sallamayı beceremiyorsun.” Elif susuyordu, ta ki kayınvalide bebeği kollarından çekip alana kadar. Sabır taşı çatlamıştı.
“Yardımın için teşekkürler, ama artık özgürsün,” diye fısıldadı. “Bu benim çocuğum. Ve onu ben sallayacağım. Kendim.”
Neriman Hanım gözlerini devirip derinden alınmış bir ifadeyle baktı. Volkan da tökezleyerek itiraz etmeye çalıştı ama Elif’in bakışı onu susturdu. Sakin ve güçlüydü. Burası onun eviydi. Onun ailesi.
Neriman Hanım eşyalarını topladı. Bir daha da gelmedi. Volkan, eşinin öğüt değil destek istediğini anladı. Elif ise ilk kez gerçekten evinin sahibi olduğunu hissetti. Doğumdan ne kadar zaman geçerse geçsin—önemli olan eğilmemesiydi.
