Altmış yaşındayım ve kimseye ihtiyacım yok mu? Bu, başıma gelen en güzel şey!
Her zaman biliyordum: Bir kadın için toplumun üzerini çizdiği bir yaş var. Artık ilgi çekmediğin, istenmediğin, gerekli görülmediğin bir zaman. Çocukların büyürdü, torunlar daha seyrek gelirdi, arkadaşların sadece bayramlarda arardı. Birçokları için bu acı verici. Gençliklerine çırpınarak tutunur, dünyaya hâlâ faydalı olabileceklerini kanıtlamaya çalışırlar. Ama ben değil. Ben mücadele etmiyorum. Çünkü hiçbir şey kaybetmiyorum. Ben kazanıyorum.
Adım Ayşe Korkmaz, altmış yaşındayım. Ankara’da, emekli olduktan sonra kendi zevkime göre döşediğim küçük ama şirin bir evde yaşıyorum. Biliyor musunuz? Acı çekmiyorum. Keyfime bakıyorum. Bana günde on verlü arayıp sızlanan yok, çocuklara bakmam için koşturan, borç isteمدن, başkalarının dertlerini dinlememi bekleyen yok. Bu yalnızlık değil. Bu, özgürlük.
Yıllarca “kullanışlı” biri oldum. Başkalarının şikâyetlerini dinledim, başkalarının dramlarına dahil oldum, kendime yetmeyen parayı başkalarına kaptırdım. Bana beni görmek istedikleri için değil, “hayır” demeyeceğimi bildikleri için gelirlerdi. Hep bir “yedek havaalanı”, sığınak, içine ağlanacak bir omuz oldum. Ama benim her şeyim çöktüğünde karşılığında sessizlik vardı. Ne bir “dayan”, ne bir “yanıtayım”. Sadece boşluk.
Ve bir gün anladım: Yetti. Artık herkese lazım olmak istemiyorum. Kendime lazım olmak istiyorum.
Şimdi bana ait bir günüm var. Uyanıyorum ve kimseye koşturmuyorum. Yoga yapıyorum. Örgü örüyorum. Kitap okuyorum. Birinin isteğiyle değil, canım istediği için kek yapıyorum. Balkonuma çiçekler ekiyorum ve kimseye “toprağa para harcadım” diye hesap vermek zorunda değilim. İstediğim gibi yaşıyorum.
Bir torunum var. Harika bir çocuk. Hafta sonları görüşüyoruz. Ona bayılıyorum. Ama ücretsiz dadıya dönüşmüyorum. “Nine” statüsünün kölesi değilim. Yeni bir sayfa açmış bir kadınım.
Evet, etrafımda kalabalık yok. Ama gelen herkes gerçekten isteyerek geliyor. Yardım ya da bir şeyler koparmak için değil, sadece benimle olmak için. Çünkü yanımda huzur var.
Tek başıma olmaktan korkmuyorum. Yalnız değilim. Sessizlik, huzur ve… kendimle çevriliyim. Sonunda kendimle olmayı öğrendim.
