Altmış yaşındayım ve kimseye ihtiyacım yok mu? Bu, başıma gelen en güzel şey!
Hep biliyordum: Bir kadın için toplumun üzerini çizdiği bir yaş gelir. Artık ilgi çekmediğin, istenmediğin, ‘işe yaramaz’ görüldüğün bir dönem. Çocukların büyür, torunlar giderek daha seyrek gelir, arkadaşların ise sadece bayramlarda arar. Birçok insan bu durumdan acı çeker. Gençliklerine umutsuzca tutunur, hâlâ değerli olduklarını kanıtlamaya çalışırlar. Ben ise öyle değilim. Ben savaşmıyorum. Çünkü ben bir şey kaybetmiyorum. Aksine, kazanıyorum.
Adım Ayşe Yılmaz, altmış yaşındayım. İzmir’de, emekli olduktan sonra kendime döşediğim küçük ama şirin bir evde yaşıyorum. Ve biliyor musunuz? Acı çekmiyorum. Keyif alıyorum. Kimse bana günde on kez şikayetlerini anlatmak için telefon açmıyor, çocuklara bakmam için aceleyle gelmemi istemiyor, borç para dilenmiyor ya da dertlerini dinlememi talep etmiyor. Bu yalnızlık değil. Bu özgürlük.
Yıllarca ‘uygun’ biri oldum. Başkalarının sızlanmalarını dinledim, onların kavgalarına dahil oldum, kendim yetmese bile borç verdim. Bana gelenler beni görmek istediği için değil, ‘hayır’ demeyeceğimi bildiği için gelirdi. Hep bir ‘yedek liman’, sığınılacak bir liman, gözyaşı dökülecek bir omuz oldum. Ama benim her şeyim çöktüğünde karşılığında sessizlik vardı. ‘Dayan’ diyen de yoktu, ‘yanındayım’ diyen de. Sadece boşluk.
Bir gün anladım: Artık yeter. Herkese gerekli olmak istemiyorum. Kendime gerekli olmak istiyorum.
Şimdi bana ait bir hayatım var. Uyanıp koşturmuyorum. Yoga yapıyorum. Örgü örüyorum. Kitap okuyorum. İstemediğim halde değil, canım istediği için börek yapıyorum. Balkonda çiçek yetiştiriyorum ve kimseye paramı ‘gereksiz’ şeylere harcadığımı açıklamak zorunda değilim. İstediğim gibi yaşıyorum.
Bir torunum var. Harika bir çocuk. Hafta sonları görüşüyoruz. Ona bayılıyorum. Ama ücretsiz bir dadıya dönüşmüyorum. ‘Nine’ statüsünün kölesi değilim. Şimdi yeni bir sayfa açan bir kadınım.
Evet, etrafımda kalabalık yok. Ama gelen herkes, gerçekten gelmek istediği için geliyor. Yardım ya da çıkar için değil, sadece yanımda olmak için. Çünkü yanımda olmak güzel.
Yalnız kalmaktan korkmuyorum. Yalnız değilim. Sessizlik, huzur ve… kendimle çevriliyim. Sonunda kendimle olmayı öğrendim. Hayat, başkaları için değil, kendin için yaşandığında anlam kazanır.
