Oğlum ve gelini, bana verdiğim yazlığı satmaya karar vererek kalbimi kırdılar.
Oğlum Serkan evlenmeye karar verdiğinde, içim sevinçle doldu. Üç yıl önce eşimi kaybetmiştim ve yalnızlık omuzlarımda ağır bir yüktü. Ege’nin küçük bir kasabasında yaşayan ben, gelinimle iyi geçinmeyi, torunlarımı büyütmeye yardım etmeyi, aile sıcaklığını yeniden hissetmeyi hayal ediyordum. Ancak hiçbir şey umduğum gibi gitmedi ve şimdi onların bana hediye ettiğim yazlığı satma kararı, bardağı taşıran son damla oldu.
Gelinim Aylin ile baştan beri anlaşamadık. Serkan’ın hayatına fazla karışmamaya çalıştım, ama onun birçok davranışı içimi acıtıyordu. Evleri sürekli toz içindeydi – Aylin nadiren temizlik yapardı. Kavgadan kaçınmak için sessiz kaldım, ama içten içe oğlum için endişeleniyordum. Daha da üzücü olan, Aylin’in neredeyse hiç yemek yapmamasıydı. Serkan hazır yemeklerle ya da pahalı restoranlarda karın doyuruyordu. Oğlumun maaşıyla aileyi geçindirdiğini görürken, Aylin’in kazandığı parayı güzellik salonlarına ve kıyafetlere harcaması beni kahrediyordu. Yine de araya soğukluk girmesin diye sesimi çıkarmadım.
Oğluma destek olmak için onu işten sonra bana çağırmaya başladım. Ev yemekleri – mercimek çorbası, köfte, börek – pişiriyor, böylece ona evin sıcaklığını hissettirmeyi umuyordum. Bir gün, Aylin’in doğum günü yaklaşırken, yemek yapmaya yardım teklif ettim. “Gerek yok,” dedi kesin bir tonla. “Restorandan sipariş verdik. Ben kendi doğum günümde mutfakta ter dökmek istemiyorum.” Sözleri bıçak gibi battı. “Benim zamanımda her şeyi kendim yapardım,” diye karşılık verdim. “Hem restoranlar çok pahalı!” Aylin öfkeyle parladı: “Paramızı saymayın! Biz sizden tek kuruş istemiyoruz, kendimiz kazanıyoruz!” Susmak zorunda kaldım, ama onun kibirli tavrı canımı yakıyordu.
Yıllar geçti. Aylin iki çocuk doğurdu – canım torunlarım Elif ve Arda. Ama onların yetiştiriliş tarzı beni dehşete düşürüyordu. Çocuklar şımartılmıştı, hiçbir şeyi eksik bırakılmıyordu. Gece yarısına kadar telefon ve tabletlerle oynayarak uyuyorlardı, düzen nedir bilmiyorlardı. Bir şey söylemekten korkuyordum – oğlum ve gelinimle aram bozulmasın diye. Sessizliğim bir zırh gibiydi, ama aynı zamanda ruhumu da tüketiyordu.
Geçen gün Serkan bana öyle bir haber verdi ki, hâlâ kendime gelemedim. Aylin’le birlikte, bir yıl önce hediye ettiğim yazlığı satmaya karar vermişlerdi. O yazlık, çam ve zeytin ağaçlarıyla çevrili, deniz kenarındaki küçük ev, ailemizin kalbiydi. Rahmetli eşim Ahmet, orayı çok severdi. Her yaz orada geçirir, sebze yetiştirir, bahçemizdeki incir ve üzüm ağaçlarına bakardık. Onun vefatından sonra birkaç yıl daha oraya gittim, ama artık bahçeyle uğraşacak gücüm kalmamıştı. İçim buruk olsa da yazlığı Serkan’a hediye ettim, inanıyordum ki ailesiyle orada vakit geçirecek, torunlarım temiz hava alacak, denize gireceklerdi.
Fakat Aylin yazlığı beğenmedi. “Tuvalet bahçede, suyu kuyudan çekiyoruz – bu dinlenmek mi?” diye çıkıştı. “Deniz tatili daha iyi!” Serkan da destekledi: “Anne, ne dinlenmesi? Bize göre değil. Satıp Antalya’ya tatile gideceğiz.” İçim öfkeyle doldu. “Babanın anısına ne olacak?” diye sordum. “Hep beraber orada vakit geçirirsiniz diye düşünmüştüm!” Ama oğlum omuzlarını silkti: “Oraya gitmek istemiyoruz. Bize uygun değil.”
Kalbim parçalandı. O yazlık sadece bir toprak parçası değil, mutlu günlerimizin, eşimin kahkahalarının, çocuklarımızın ve torunlarımızın da orayı seveceği umudunun simgesiydi. Şimdi onu, birkaç günlük tatil için satacaklar, tıpkı gereksiz bir eşya gibi. Kendimi ihanete uğramış hissediyorum – hem oğlumun hem de kendi safArtık anladım ki susarak sevgiyi koruyamazsın, bazen söz tüm acıyı taşımalı.
