Biz kızımla oturup ağlıyorduk: yirmi yıllık evliliğin ardından kocam beni terk etmişti… sadece bir mesaj atarak.
Ayşe ile mutfakta kucaklaşmış, sessizliğe gömülmüştük. Yanaklarımızdan süzülen gözyaşlarını durduramıyorduk. İkimiz de aynı anda terk edilmiştik—anne ve kız, neredeyse aynı anda. Tek fark, ben kocam tarafından, o ise erkek arkadaşı tarafından. O daha on dokuz yaşındaydı, ben kırk. Ama acı aynıydı. İhanetin tadı da öyle.
Kimse yüzümüze karşı cesaret edip gerçeği söyleyememişti. Ayşe’ye sosyal medyadan kısa bir mesaj gelmişti: *”Üzgünüm, başkası var. Beni arama.”* Bana ise telefonuma bir SMS: *”Boşanalım. Başka bir kadını sevdim.”* Yirmi yıllık evliliğin ardından. Ortak yaşamın, bayramların, gezilerin, kızımı büyüttüğüm yılların ardından. Ona baktım, sabrettim, yokluğuna katlandım. Ve karşılığında hak ettiğim şey, ekranda bir cümle oldu.
İki saat sonra iş için gelir gibi evin kapısından girdi. Konuşmadan, utanmadan. Hızlıca eşyalarını topladı. Bana bile bakmadı. Sadece Ayşe odasından fırladı, ona yabancı gibi bakarak. Tek kelime etmedi. Kapıyı çekip gitti.
Onun erkek arkadaşı da iki gün önce aynı şekilde kaybolmuştu. Açıklama yok. Marketteyken eşyalarını alıp gitmişti. Ev dayanılmaz bir sessizliğe büründü. Hıçkıra hıçkıra ağladık. Sonra bir uyuşukluk çöktü. Ardından öfke.
*”Anne, kilitleri değiştirelim mi?”* dedi birden Ayşe.
Başımı salladım. Değiştirdik. Daha pek çok şeyi değiştirdik. Onları hatırlatan ne varsa topladık: giysileri, eşyaları, fotoğrafları. Siyah çöp torbalarına doldurup attık. Sadece gerçekten ihtiyacımız olanları sakladık. Kocamın aletlerini sattık. Porselenleri komşulara verdik—iki kişiye bu kadar fazlaydı. Kırık tuvaleti yapıştırdık, evi baştan aşağı temizledik, pencereye çiçekler koyduk. İkimiz yaşamaya başladık. Erkekler olmadan. Bağırış olmadan. Sinir olmadan.
*”Anne, bir kedi alsak mı?”* diye sordu Ayşe bir akşam.
*”Ya babanın alerjisi?”*
*”İşte güzel, gitti ya.”*
Ve bir yavru kedi aldık. Siyah. Kurnaz. Panter gibi gözleri vardı. Bizim nefes alma deliğimiz oldu.
Boşanma işlemlerini tamamladım. Eski kocam arabayı paylaşmamak için evden çıkmayı kabul etti. Bir hafta sonra sosyal medyada yeni “aşkıyla” fotoğraflar paylaşıyordu—daha yirmi üç yaşında bir kızdı. Kendi kızımdan sadece üç yaş büyük.
Ve biliyor musunuz, çıldırmadım. Yıkılmadım. Spor salonuna yazıldım. Saçımı kestirdim. Ek mesailer almaya başladım. İşyerinde çalışkanlığımla övüldüm. Ayşe yeniden gülümsemeye başladı. Ayrılıktan sonra ilk buluşmasına gitti. Yaşıyorduk. Nefes alıyorduk. Yeniden başlıyorduk.
Her şey iyi gidiyordu, ta ki bir akşam kapımızı çalana kadar. Elinde bavulu, aptal bir ifadeyle eşikte duruyordu.
*”Beni terk etti,”* dedi. *”Eve dönmek istiyorum.”*
*”Senin için bir evimiz yok,”* diye cevapladım sakin bir şekilde, kapıda dikilerek.
Ayşe yanıma geldi. *”Anne, içeri alma. Lütfen.”*
Ve almadım. Kapıyı kapattım. O ise arkasında durup tekrar ediyordu:
*”Hep senin yüzünden. Beni tutmadın. Uzaklaştın. Niemet bir kadınsın. Sen…”*
Ben ise orada durup düşünüyordum: yirmi yıllık evlilikten sonra gitmeyi yüzüme bile söyleyemedin. Sadece bir mesaj attın. Şimdi de geri dönmediğim için beni suçluyorsun?
Etraftakiler fikrimi değiştirmemi bekliyordu.
*”Tek başına altından kalkamazsın,”* dedi annem.
*”Bu fırsatı kaçırma,”* diye mırıldandı eski kayınvalidem.
*”Kırk yaşındasın, artık kimse seni istemez,”* diye fısıldadı kız kardeşim.
Hatta işyerindeki meslektaşlarım bile başlarını sallıyordu:
*”Döndü işte. Hata yaptı. Affedebilirsin…”*
Hayır. Affetmedim. Ve asla affetmeyeceğim.
Çünkü affedilmeyecek şeyler vardır. Kin tuttuğum için değil, kendine saygın olduğu için. Çünkü sen bir eşya değilsin, atılıp sonra geri alınamazsın. Eskimiş bir gömlek değilsin. Yedek seçenek değilsin.
*”Yirmi yıllık hayatını bir hata yüzünden silmeye hazırlı*”Biz artık yeni bir sayfa açtık, ve o sayfada onun yeri yok.”*
