Annem ve babam, babaannemin dairesini kız kardeşime yazdırmaya karar verdiklerinde, kendimi bir anda hiçlikte buldum: “Bencil olmak istemiyorum ama bu adil değil.”
Hayatım bir var olma mücadelesine dönüştü, adalet umudum ise o akşam, anne-babamın kararını açıkladığı anda paramparça oldu. Babaannemin mirasının beni maddi sıkıntılarımdan kurtaracağını umuyordum, ama yerine her şey elimden alındı, daire kardeşime verildi. Onların sözleri kalbime saplanan bir bıçak gibiydi ve şimdi kendimi ailem tarafından ihanete uğramış hissediyorum. Bu acı ve öfkeyle nasıl başa çıkacağımı bilemiyorum.
Adım Elif, Türkiye’nin güneyindeki küçük bir şehirde yaşıyorum. O gece, annem ve babam beni ve kardeşim Deniz’i İzmir’deki evlerine çağırdı. Konuşmanın önemli olduğunu, babaannemin dairesinin paylaşımını konuşacaklarını söylediler. Aylardır bu anı bekliyordum. Eşim Emre ile neredeyse zor bela geçiniyoruz, çünkü onun annesi Ayşe Teyze’nin tedavi masraflarını karşılamaya çalışıyoruz. Çok hasta, çalışamıyor, sürekli bakım ve pahalı ilaçlar gerekiyor. Her kuruşu hesaplayarak yaşıyoruz; yeni kıyafet alamıyoruz, en ucuz yemekleri yiyoruz, en azından kilerde biraz patates stoku var. Bazen Ayşe Teyze’nin durumu düzeliyor, o zaman biraz rahatlıyoruz ama birikim yapmak ya da güvencemizin olması hayal bile değil.
Babaannemin dairesinin satışının bizi kurtaracağından emindim. Babaannem, dünyanın en iyi kalpli insanıydı. Bana ve Deniz’e hep yardım etmek isterdi. Dostlarıyla çevrili, sıcak ve şefkat dolu bir kadındı. Yaşlılığında bile bizi düşünür, “Ev birikimi yapmanız gerekecek” diye endişelenirdi. Büyük, üç odalı dairesini satıp parasını aramızda paylaştırmayı planlıyordu. Onun vefatından sonra bu iş anne-babama kaldı. Altı aydır alıcı arıyorlardı ve ben bu paranın bir kısmının bizim için can simidi olacağını umuyordum.
Ama o gece, annemlerin masasında otururken, dünyamı alt üst eden cümleleri duydum: Daireyi satmayacaklardı, Deniz’e devredeceklerdi. “Sen zaten paranı kaynananın tedavisine harcarsın,” dediler. “Deniz’in ise bir evi olmalı, o yalnız, ona daha çok ihtiyacı var.” Donup kaldım, gözlerim doldu. Annem ve babam ne kadar zorlandığımı biliyorlardı—yeni bir kazak bile alamadığımı, Emre’yle her kuruşu Ayşe Teyze için saydığımızı. Ama kararlarını vermişlerdi: Evli olduğum için bana gerek yokmuş, Deniz’e ise gerek varmış.
Kendimi tutmaya çalıştım ama acı sözlerime döküldü: “Neden? Biliyorsunuz ne haldeyiz!” Annem sert bir ifadeyle baktı: “Elif, bencil olma. Kardeşini düşün. Hepimiz için en iyisini yaptık.” Satışın şu an mantıklı olmadığını, dairesinin babaannemin bir hatırası olduğunu ve Deniz’in buna daha çok ihtiyacı olduğunu anlattılar. Konuşamadım, kelimeler boğazımda düğümlendi. Deniz beni teselli etmeye çalışınca, onu dinlemeden kalkıp gittim. “Ailemiz ikimizi de düşünüyor, sen parayı hemen harcarsın, daireyi korumak daha iyi,” diyordu ama bu sözler yaramı daha da derinleştirdi.
Kendimi ihanete uğramış gibi hissediyorum. Annem ve babam bana bencil diyor, ama kaynanamın hayatı için mücadele etmem mi suç? Zorluklarımı görüyorlar ama kardeşimi seçtiler, sanki ben onların kızı değilim. Deniz bunu istemediğini söylüyor ama onun acıması bana samimiyetsiz geliyor. Ne onunla ne de ailemle konuşacak haldeyim—acı çok derin. Babaannemin dairesi, borçlarımdan kurtulma, nefes alma umudumdu. Şimdi elim boş, adaletsizlik duygusu içimi kemiriyor.
Her gece düşünüyorum: Nasıl böyle bir şey yapabilirler? İki çocukları var ama birini seçtiler. Bencil olmak istemiyorum ama affedemiyorum. Babaannem ikimizin de pay almasını isterdi, onlar ise onun isteğini hiçe saydı. Bu kırgınlığın ailemi yok edeceğinden korkuyorum ama bana sadece parayı değil, geleceğimin bir parçasını da çaldıklarını hissetmekten kendimi alamıyorum. Ruhum acıyla inliyor ve beni desteklemesi gerekenlerin gözünde değersiz hissederek nasıl devam edeceğimi bilemiyorum…
