Bugün yine gece mutfakta oturup düşünüyorum. Mehmet’le evlendiğimde onun ilk evliliğinde bir kızı olduğunu biliyordum. Eski eşi Ayşe, kızını altı yıl önce terk etmişti. Toplayıp eşyalarını, yeni sevgilisiyle Almanya’ya gitmiş, hayatına sıfırdan başlamıştı. Bu sürede iki çocuk daha doğurmuş, ilk kızı Elif’i ayda iki kere video görüşmeleriyle hatırlıyor, hediyeleri sadece bayramlarda gönderiyor. Kızın annesini nasıl özlediğini görüyorum, telefon ekranına bakarken “Gel benim yanıma” demesini bekliyor. Ama o hiç söylemedi, hiç gelmedi. Kızını hayatından tamamen sildi.
İlk zamanlar Elif, Mehmet’in annesi Gülten Hanım’ın yanında yaşıyordu. Ama kaynvalide çabuk yoruldu. Dersler, huysuzluklar, sinir krizleriyle başa çıkamadı ve torununu babasına geri verdi. Mehmet onu eve getirdiğinde gözlerimin içine bakıp sessizce dedi ki: “Elif artık bizimle yaşayacak. Uzun süre.”
İyi bir üvey anne olmak için gerçekten çabaladım. Kıyafetler aldım, sevdiği yemekleri pişirdim, okuldan aldım, sohbet ettim. Arkadaşı olmaya çalıştım. Demirden bir duvar ördü aramıza. Bana yaklaşmaya bile çalışmadı. Sadece görmezden gelmekle kalmadı, adeta “Sen benim dünyamda yoksun” dercesine davrandı.
Üç yıl geçti. Artık on iki yaşında ve hâlâ bizimle yaşıyor. Ev sanki onunmuş gibi emirler yağdırıyor. Her akşam babasına şikayet ediyor: “Sevgi Teyze odamı toplamaya zorladı”, “Sevgi Teyze istediğimi almadı”. Sonra Gülten Hanım arayıp “Çocuğa yeterince ilgi göstermiyorsun”, “Senin de çocuğun olacak, iyi anne olmayı öğren” diye çıkışıyor. Ama kendisi torunuyla bir saat bile ilgilenmiyor; doktora ya da işe gitmem gerektiğinde.
Her şey beni çok yoruyor. Çalışıyorum, evi çekip çeviriyorum, yemek yapıyorum ve şimdi de hamileyim. Mehmet kızının tarafında değil belki ama yine de daha anlayışlı olmamı istiyor. Artık dayanamıyorum. Bu kız sinirlerimi altüst ediyor. Dağınık, kaba, teşekkür etmeyi bilmiyor, söz dinlemiyor ve sürekli bir şeylerden şikayetçi. Benim çocuğum değil ve artık bunu kendime bile saklamıyorum.
Bazen gece böyle oturup düşünüyorum: “Keşke o zaman bizimle yaşamasına izin vermeseydim… Keşke direnseydim…” Ama artık çok geç. Kocamdan ayrılamam – ortak bir çocuğumuz olacak. Bencilce gelecek belki ama içimden sürekli kız kendiliğinden Gülten Hanım’a dönmek istese diye geçiriyorum. “Büyükannemle daha iyi olurum” dese… Onu kalmaya ikna etmem. Ağlamam.
Sadece huzurlu yaşamak istiyorum. Sürekli eleştiriler olmadan, bu evde yer kapma savaşı olmadan… Çocuğumun gerginlik ve kavgalar içinde değil, sevgi ve huzurla büyümesini istiyorum. Belki de ailemi koruyup kendimi kaybetmememin tek yolu bu…
