Eve döndüm… ve evde beni öyle bir sürpriz bekliyordu ki donup kaldım.
Deniz, İstanbul’dan Antalya’ya tatile gitmişti. Bir hafta boyunca güneşin, denizin ve çam kokusunun tadını çıkarmıştı. Şimdi taksi, evinin önünde durdu. Bavullarını alıp apartmana yürüdü.
“Önce duş, sonra yemek ve hak ettiğim uyku,” diye düşündü merdivenleri çıkarken.
Ama kapıyı açıp içeri girdiği anda içine bir şey oturdu. Evin havası değişmişti. Farklı, taze bir koku… Bir adım attı ve donakaldı. Sanki evin içi baştan yaratılmıştı. Duvarlar yeni boyanmış, perdeler değişmiş, eşyalar yer değiştirmişti.
“Burada neler oluyor?” diye geçirdi içinden.
Deniz, kendini hep şanslı bir kadın olarak görmüştü. Kocası Emre, sessiz, güvenilir, özenli bir adamdı. Nakliyecilik yapıyor, sık sık evden uzak kalıyordu ama her şeyi ailesi için yapıyordu. Kötü alışkanlıkları yoktu, maddi durumları iyiydi. Tek eksiği, onun yanında olmamasıydı. Geceleri yastığa sarılıp, uzun seferlerde sessizce ağladığı çok olmuştu.
Arkadaşları anlamıyordu:
“Sen tatilde gibisin ya,” diye gülüyordu en yakın arkadaşı Ayşe. “Az stres, koca misafir gibi, para var… daha ne istiyorsun?”
Ama Deniz’in paraya değil, bir kulağa, bir sese, basit bir “yanındayım”a ihtiyacı vardı.
Tatilden önce Emre, birkaç günlüğüne geleceğine söz vermişti. Biletler alınmış, çantalar hazırlanmıştı. Tam istasyona giderken trafikte kaldılar. Deniz gergindi, son anda koşarak vagonun kapısına ulaştı. Tam binecekken arkasından tanıdık bir ses:
“Deniz, bekle!”
Döndü, kaynanası Güler Hanım nefes nefese duruyordu.
“Sen gidiyorsun, ben de sana geldim! Evin anahtarını verir misin? Kızım ve ailesi bir süreliğine taşınacaklar, baksınlar,” diye hızlıca anlattı.
Deniz şaşkına dönmüştü. Ev eskiydi belki, ama her köşesi anı doluydu. Zaman yoktu. Biletini çıkarmak için çantasını açtı, anahtarlar kendiliğinden düştü. Kaynanası hemen kaptı:
“Sağ ol kızım, büyük iş çıkardın!”
Deniz bir şey diyemeden tren hareket etti.
Tatilde aklı hep evdeydi. Emre gelemedi: “Araba bozuldu,” “parça gecikti.” Telefonda hep nazikti, özür diliyordu. Deniz bir süre sonra sakinleşti. Tatilini bitirdi, eve dönerken içi karmakarışıktı. Kaynanasının gürültülü ailesi, çocuklar, dağınıklık… Kapının önünde inşaat çöpü görünce “İşte oldu,” diye düşündü.
“Gel, içeri gir!” diyen bir ses duydu.
İçeri girdi… ve dondu. Hepsi oradaydı: Emre, kaynanası, baldızı, çocuklar… hatta kendi anne babası. Ve arkalarında, pırıl pırıl bir ev. Yeni duvarlar, yeni mobilyalar… Köşede, camlı bir dolapta, eski eşyaları özenle saklanmıştı.
“Beğendin mi?” Emre yanına geldi, sarıldı. “Evlilik yıldönümümüz için sürpriz yaptık.”
Deniz’in nefesi kesildi. Tamamen unutmuştu. Beş yıl… Ve o sadece hatırlamakla kalmamış, ona yepyeni bir ev armağan etmişti.
“Demek bozuk araba buymuş,” diye güldü gözyaşları arasında.
“Affet, başka türlü sürpriz olmazdı. Hepimiz çalıştık, yetiştirmeye çalıştık. Baldızım bile geldi yardım için.”
Deniz’in içi burkuldu. Kötü şeyler düşünmüştü. Oysa onlar… onu seviyorlardı. Gerçekten, hep birlikte.
“Hepinizi çok seviyorum,” diye fısıldadı.
Hediyeleşmeler, çaylar, kahkahalar… Geç saatlere kadar ev neşeyle doldu. Sonunda herkes gittiğinde Deniz, Emre’ye baktı ve yavaşça:
“Bir gün birinin sığınacak bir yere ihtiyacı olursa, bizim kapımız hep açık. Bizi gerçekten seven herkese,” dedi.
Emre bir şey demedi, sadece elini sıktı. Kelimelere gerek yoktu.
