Emre, o gün hastaneye giderken kalbi heyecandan deli gibi çarpıyordu. Elinde “Eve hoş geldiniz” yazan balonlar, arka koltukta minik kızlarını sarmak için getirdiği yumuşak battaniyesi vardı. Eşi Ayşe, hamileliğin tüm zorluklarını göğüslemişti ve şimdi, aylar süren bekleyişin ardından, dört kişilik yeni bir hayata başlamanın zamanı gelmişti.
Ancak her şey bir anda altüst oldu.
Odaya girdiğinde iki yeni doğmuş kızını hemşirenin nazikçe salladığını gördü. Ayşe ise yoktu. Ne çantası, ne telefonu… Sadece komodinin üzerinde bırakılmış bir not:
“Affet beni. Onlara iyi bak. Annene sor, bana bunu neden yaptığını.”
Emre’nin dünyası o an yıkıldı. Otomatik bir hareketle kızlarını kucağına aldı – minicik, savunmasız, süt ve tarifsiz bir yakınlık kokan bebekler. Ne yapacağını bilemedi. Öylece ayakta durdu, içi ise çığlık çığlığaydı.
Ayşe gitmişti.
Hemşirelere koştu, açıklama istedi. Onlar sadece omuz silkti – kendi isteğiyle ayrıldığını, sabah erken saatte gittiğini ve kocasıyla anlaştığını söylediğini anlattılar. Kimse bir şeyden şüphelenmemişti.
Emre, kızlarını eve götürdü – yepyeni bebek odalarına, vanilya ve temiz çarşaflar kokan o sıcak odaya. Ama bu, acısını hafifletmedi.
Kapıda annesi, Gülten Hanım, elinde bir tepsi börekle onları karşıladı.
“İşte torunlarım!” diye sevinçle bağırdı. “Ayşe nasıl?”
Emre notu uzattı. Annesi bir anda bembeyaz kesildi.
“Ne yaptın sen?” diye boğuk bir sesle çıkıştı.
Annesi savunmaya geçti. Sadece konuşmak istediğini, Ayşe’yi uyarmak, ona iyi bir eş olmasını söylemek istediğini mırıldandı. Ne varsa! Sadece oğlunu “felaketten korumak” istemişti.
Emre, aynı akşam annesini kapı dışarı etti. Bağırmadı. Sadece kızlarına baktı ve aklını kaçırmamaya çalıştı.
Geceleri, kızlarını sallarken, Ayşe’nin nasıl annelik hayalleri kurduğunu, isim seçmek için nasıl titizlendiğini – Defne ve Ece – ve uyuduğunu sandığı zamanlarda nasıl karnını okşadığını hatırladı.
Dolaplarını karıştırırken bir mektup buldu. Onun yazdığı, annesine hitaben yazılmış bir mektup:
“Beni asla kabul etmeyeceksiniz. Sizin için ‘yeterli’ olmak için ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Eğer yok olmamı istiyorsanız, yok olacağım. Ama oğlunuz bilsin ki; gidişimin sebebi sizsiniz. Kendime olan güvenimi yok ettiniz. Artık dayanamıyorum…”
Emre mektubu defalarca okudu. Sonra bebek odasına gitti, yatağın kenarına çöktü ve sessizce ağladı. Çaresizlikten.
Aramaya başladı. Tanıdıklarını harekete geçirdi, Ayşe’nin arkadaşlarını tek tek aradı. Cevap hep aynıydı: “Evinde hep yabancı gibi hissetti.” “Senin anneni ondan çok sevdiğini söylerdi.” “Yalnız kalmaktan korkuyordu ama yanında kalmaktan daha çok korkuyordu.”
Aylar geçti. Emre, babalığı öğreniyordu. Bez değiştiriyor, mama hazırlıyor, elinde biberonla uyuyakalıyordu. Ve tüm bu zaman boyunca bekledi.
Ta ki, kızlarının birinci yaş gününde kapı çalana kadar.
Kapıda Ayşe duruyordu. Aynı Ayşe. Dinlenmiş, biraz kilo vermiş, ama gözlerindeki o acı ve pişmanlık aynıydı. Elinde minik bir oyuncak paketi vardı.
“Affet beni…” diye fısıldadı.
Emre bir şey söylemedi. Sadece bir adım attı ve onu sıkıca sarıldı. Kırgın bir koca gibi değil, yüreğinin yarısını kaybetmiş bir adam gibi.
Sonra, bebek odasında otururken Ayşe itiraf etti: Doğum sonrası depresyon geçiriyordu. Kaynanasının sert sözleri ise onu bitirmişti. Terapi görmüş, yakın bir şehirde arkadaşının yanında kalmış, göndermeye cesaret edemediği mektuplar yazmıştı.
“Gitmek istemedim,” diye hıçkırarak yere oturdu. “Sadece nasıl kalacağımı bilmiyordum.”
Emre elini tuttu:
“Artık her şeyi birlikte yapacağız.”
Ve sıfırdan başladılar. Gece beslenmeleriyle, ilk dişlerle, mırıldanmalarla. Gülten Hanım olmadan. O affedilmek için yalvardı ama Emre artık evini kimsenin yıkmasına izin vermeyecekti.
Aile ayakta kalmıştı. Yaralar sarılmıştı. Ve belki de sevgi, mükemmel ebeveynler ya da kusursuz evliliklerle ilgili değildi. Her şey yıkıldığında yanında kalanlar, geri dönenler ve affedenlerle ilgiliydi…
