Düğün Gününde Doğum: Kuşadası’nda Bir Drama
Benim düğün günüm mükemmel olacaktı. Elbisem ışıl ışıldı, çiçekler tam da hayal ettiğim gibiydi, her detay özenle düşünülmüştü. Ancak hayat, çoğu zaman olduğu gibi, bize sürpriz yaptı ve her şeyi altüst eden bir an yaşattı. Heyecan ve sevgiyle kalbim çarpıyordu.
Kuşadası’nda güneş pırıl pırıl parlıyordu, misafirler yerlerini alıyor, töreni dört gözle bekliyorlardı. Ben, Sibel, bu anın geldiğine inanamıyordum. Her şey hazırdı, nikâhımız kıyılacak ve ben, sevgilim Eren ile evli bir çift olacaktık. Ama kader, bizim günümüze beklenmedik bir heyecan katmaya karar vermişti.
Eren’in kız kardeşi, benim görümcem, Ayşe, sekiz aylık hamileydi. Düğün hazırlıklarında yorgunluğuna ve ağırlığına rağmen bana destek olmuştu. Gülüşü ve enerjisi herkesi etkiliyordu ve bu günü, abisinin evleneceği günü, ne kadar çok beklediğini biliyordum. Ayşe, tüm rahatsızlıklarını görmezden geliyor, adeta parlıyordu. Onun desteği için minnettardım.
Fakat tören başlar başlamaz zaman yavaşladı sanki. Ayşe’ye baktığımda yüzünün beyazlaştığını gördüm. İçgüdüsel olarak elini karnına bastırdı ve eşi, Murat’a doğru eğildi. Murat’ın gözleri endişeyle doldu. Anlamıştım: Bir şeyler ters gidiyordu. Ayşe doğum yapıyordu. Tam şu anda, benim düğünümün ortasında.
Kalbim durdu. Salon sessizliğe büründü, misafirler birbirlerine bakışıyordu. Murat, karısının yanına koştu, ne yapacağını anlamaya çalışıyordu. Ben donup kalmıştım. Bu benim günümdü, aylardır hazırlandığım bir an, ama görümcem, çok sevdiğim bir insan, doğum yapmak üzereydi. Etrafımda her şey dönüyordu ve ne yapacağımı bilemiyordum.
Sonra Ayşe bana baktı. Yüzü gergindi ama bakışları sıcak ve netti. Acıya rağmen gülümsedi ve alçak bir sesle:
“Devam et Sibel. Benim için endişelenme. Bu senin günün,” dedi.
Şaşkına dönmüştüm. Doğum yapıyordu, hayatı o anda değişiyordu ama hâlâ beni düşünüyordu. Benim günümü, benim mutluluğumu önemsiyordu. Onun bu özverisi yüreğimi parçalıyordu. Tüm dikkatleri üzerine çekebilirdi, çünkü bir bebek dünyaya getirmek bir mucizeydi. Ama o, benim mutluluğumun devam etmesini istiyordu.
İkiye bölünmüştüm. Bir yanım her şeyi bırakıp ona koşmak, iyi olduğundan emin olmak istiyordu. Diğer yanımsa Ayşe’nin güçlü olduğunu, bunun üstesinden geleceğini biliyordu. O haklıydı, bu benim günümdü. Ama onu önceliğim yapmamak ne kadar zordu! O anda anladım ki sevgi, mükemmeliyetle ilgili değildir. Destekle, karşındakini önemsemekle ilgilidir. Hayatın altüst oluyorken bile…
Nikâh memuruna devam etmesi için işaret ettim. Tören devam etti ama kalbim orada değildi. Düşüncelerim sürekli Ayşe ve Murat’a gidiyordu. Acaba iyi miydi? Her şey yolunda mıydı? Zaman acı verecek kadar yavaş ilerliyordu.
Birkaç saat sonra Murat salona daldı. Yüzü gergindi ama bir anda kocaman bir gülümsemeyle:
“Kızımız oldu! Adını Elif koyduk! İkisi de çok iyi!” dedi.
Salon alkışlarla çınladı. Misafirler gülüyor, gözyaşlarını siliyor, birbirlerine sarılıyorlardı. Ayşe imkânsızı başarmıştı: Benim düğünümde doğum yapmış ve yine de beni günün yıldızı yapmayı başarmıştı. Benim mutluluğumu çalmamış, aksine ona daha da anlam katmıştı.
Kısa süre sonra hep birlikte hastaneye gittik. Sessiz bir odada, steril kokular ve yumuşak ışık altında, minik Elif’i kucağıma aldım. Ona ve Ayşe’ye bakarken anladım: Bu gün sadece benim değildi. Bizim ailemize, sevgimize ve hayatın getirdiği sürpriz mucizelere aitti. Ayşe’nin özverisi, kendi büyük anını benim için ertelemesi, alabileceğim en değerli hediyeydi.
O gece kutlamalar devam ederken düşündüm: Düğün, mükemmel bir tören ya da dakik bir program değildir. Seni seven insanlardır. Ayşe gibi insanlardır, bana gerçek aileyi, fedakârlığı ve desteği gösteren… Düğün günüm planladığım gibi olmamıştı. Ama şüphesiz, olabilecek en güzeliydi.
Şimdi Kuşadası’nda bu hikâye gülümseyerek anlatılıyor. Ayşe ve minik Elif, sevginin en beklenmedik anlarda bile nasıl birleştirebileceğinin sembolü oldular. Ben de o günün fotoğraflarına baktığımda sadece kendi düğünümü değil, aynı zamanda büyük, mükemmel olmayan ama bir o kadar gerçek ailemizin yeni bir sayfasını görüyorum.
