Adım Ayşe, 44 yaşındayım. Daha birkaç ay önce böyle bir duygusal çıkmazda olacağımı hayal bile edemezdim. Bir ömür boyu tek bir adamla, kocamla, çocuklarımın babasıyla, yoldaşımla, desteğimle yaşadım. Yirmi yıldan fazla birlikteydik. Geçen yıl aniden gitti. Kalbi durmuş. Veda bile etmeden, evde bir boşluk, ruhumda dipsiz bir soğukluk bırakarak…
İki çocuğum var. Oğlum, üniversitede üçüncü sınıf öğrencisi, artık büyüdü, akıllı, mantıklı. Kızım ise bu yıl liseden mezun oldu, üniversiteye başladı, daha çok genç, kırılgan. Onlarla gurur duyuyorum, onlar benim her şeyim. Ama… bende bir *kadın* görmüyorlar. Sadece *anne*. Sadece *dul*.
İki ay önce hayatıma Mehmet girdi. Bir sergide tesadüfen tanıştık, yalnızlıktan çıldırmamak için gitmiştim oraya. Nazik, duyarlı, gerçek bir erkek çıktı. Üzerime gelmedi, bir şey istemedi, sadece yanımda durdu. Görüşmeye başladık, önce gezmeler, sonra akşam yemekleri, sabahlara kadar konuşmalar… Onun gözlerinde yeniden bir kadın olduğumu hissettim. *Canlı. Gerekli. Sevilen.*
Geçenlerde bana evlenme teklif etti. Basit, samimi: “Ayşe, benim eşim ol. Hayata yeniden başlayalım. *Beraber.*” Hıçkırarak ağladım. Üzüntüden değil, korkudan. Çünkü biliyordum ki çocuklarım bunu kabul etmeyecek.
Kendime uzun süre cesaret verdim ve sonunda anlatmaya karar verdim. Onlarla masaya oturdum, tıpkı onlara hamile olduğumu söylediğim gün, ayakkabı bağlamayı öğrettiğim an, okula ilk kez yolladığım zamanlar gibi. Ama bu sefer her şey farklıydı.
“Biri var…” diye fısıldadım. “Adı Mehmet. Beraberiz. Bana evlenme teklif etti.”
Sonrası bir çığlık değil, fırtınaydı. Öfke, kırgınlık, şok…
“Yani babamı çoktan unuttun öyle mi?” diye bağırdı kızım, gözleri doluydu.
“Evimize yabancı bir adamı mı sokacaksın?” diye sertçe çıkıştı oğlum. “Babama ihanet ettin!”
Bana yabancı gibi bakıyorlardı. Anlatmaya çalıştım: Unutmadım. Yüzündeki her kırışığı, sesini, kahkahasını, tıraş sonrası kokusunu hatırlıyorum. Ama gitti çocuklarım. Ne kadar istesem de onu geri getiremem. *Yaşıyorum. Nefes alıyorum.* Ve kalbimi yeniden çarptıran biriyle olmak istiyorum.
Ama beni duymadılar.
Şimdi havada asılı gibiyim. Ne yapacağımı bilmiyorum. Mehmet’le evlenirsem, çocuklarımı kaybedeceğim. Benimle konuşmayı keser, hayatımdan çıkarlar. Mehmet’i reddedersem, yalnız kalacağım. Çünkü çocuklar sonsuza dek yanımda kalmayacak. Bugün buradalar ama yarın her birinin kendi ailesi, kendi düzeni olacak. Ya ben? “Tek başına oturan anne” olacağım.
Mehmet’e “Bana zaman ver. Belki zamanla anlarlar” dedim. Başını salladı. Sarıldı. Bekleyeceğini söyledi. Ama emin değilim, sabrı ne kadar dayanır? Hakkı da var çünkü. Onun benim anılarım, acılarım, çocuklarım yok. Sadece yanımda olmak istiyor. Bu bir suç değil.
Canım yanıyor çünkü çocuklarım bende *bir insan* görmüyor. Dürüst bir hayat yaşadım. Sadık bir eş, özverili bir anne oldum. Bırakmadım, ihanet etmedim, yıkmadım. Peki şimdi, mutlu olmak istediğimde neden bunun için özür dilemeliyim?
Çocuklarımı suçlamıyorum. Korktuklarını anlıyorum. Mehmet’in babalarının yerini alacağından korkuyorlar. Sanki geçmişi silecekmişim gibi… Ama olmayacak. O her zaman aramızda olacak. Fotoğraflarda, hatıralarda, anılarda. Ama *ben* buradayım. *Ben yaşıyorum.*
Bazen akşamları pencere kenarında oturup şehre bakıyorum. Her pencerenin bir hikâyesi var. Kimi âşık oluyor, kimi evleniyor, kimi çocuk doğuruyor. Kimi de sadece… yaşıyor. Ve anlıyorum ki ben de yaşamak istiyorum. Ayakta kalmak değil, öylece durmak değil. *Yaşamak.*
Sonunda neyi seçeceğimi bilmiyorum. Ama şundan eminim: Ben *suçlu* değilim. Ben bir *kadınım*. Ve mutlu olmaya *hakkım* var.
