Sadece arkadaşlarımla sessiz bir akşam yemeği geçirmek istemiştim—ama beklenmedik bir misafir, akşamı tam bir kâbusa çevirdi.
Bu yemek, benim için küçük bir zaferin sembolü olmalıydı—yeni terfi ettiğimi kutlamak için. Her şeyi ince ince düşünmüştüm: menüyü, şarabı, tabakları, hatta fonda çalacak müzik listesini bile. Samimi, sıcak bir atmosfer istiyordum. Gösterişsiz ama lezzetli bir gece. Sadece sevdiklerimi bir araya getirip gülmek, sohbet etmek, hayatın sadece iş ve faturalardan ibaret olmadığını hissetmek.
Sadece beş kişi davet etmiştim: en yakın arkadaşım Elif ile kocası İbrahim, üniversiteden eski dostum Murat ve son zamanlarda yakınlaştığım iş arkadaşım Derya. Herkes birbirini tanıyordu, rahat ve samimi bir hava bekliyordum. Herkesin kendini evinde gibi hissetmesini istiyordum.
Akşam mükemmel başladı. Masada mezeler duruyordu—zeytinyağlılar, dolmalar, çeşit çeşit peynirler. Herkes zamanında gelmiş, şık giyinmiş ve neşeliydi. Şarap kolayca akıyor, sohbetler tatlı tatlı ilerliyordu—Elif ile Derya seyahatleri, Murat ise yeni işinden komik hikâyeler anlatıyordu. Oturup gülümsedim: her şey yolundaydı.
Sonra kapı çaldı.
Şaşırdım—davetlilerin hepsi zaten içerideydi. Belki komşu ya da yemek siparişi diye düşündüm. Açtım… ve eşikte, “Merhaba! Ben İsmail, Elif’in arkadaşı. Gelebilirim demişti, sıkıntı yok değil mi?” diyen bir adam duruyordu. Cevap bile beklemeden içeri girdi.
Donup kaldım. Elif bana hiç İsmail’den bahsetmemişti. Sessizce ona baktım, gözlerimle sorarken, o başını eğdi ve fısıldadı:
“Şey, ona bir ara söylemiştim… kendisi geldi işte…”
Sinirlenmemek için kendimi zor tuttum. Ama akşamı mahvetmek istemedim. Her şey yolundaymış gibi davrandım, İsmail’e şarap koydum, diğerlerine tanıştırdım. Herkes birbirine baktı ama kabul etti. Kibarlık yapıyorduk.
Ama çok geçmeden anladım ki bu, hiçbir akşam yemeğinde olmaması gereken bir misafirdi.
İsmail durmadan konuşuyor, kimseyi dinlemiyor, lafları kesiyor, uygunsuz şakalar yapıyor, en yüksek sesle o gülüyordu. Şarabı da en hızlı o bitiriyor, ölçüyü de beraberinde kaybediyordu.
Elif iyice gerilmişti. Gülemeye çalışıyor ama sanki yerin dibine geçecek gibiydi. İbrahim suratını asmıştı, Murat gözlerini deviriyordu, Derya ise kalkıp gitmemek için kendini zor tutuyordu.
Doruk noktası, İsmail’in ayağa kalkıp sallanarak kadehini kaldırdığı an oldu:
“Arkadaşlığa… ve yeni tanışıklıklara!” diye bağırdı. “Ama dürüst olayım, siz Elif’le nasıl anlaşıyorsunuz? İyi falan da, bir kadar da sıkıcı ha!”
Odanın havası değişti. Elif’in yüzü bembeyaz oldu, İbrahim gerildi, Murat öksürdü, Derya ise neredeyse kadehini düşürüyordu.
“İsmail, yeter,” diye fısıldadı Elif, sesi titreyerek.
“Ne var yani, bu kadar ciddi olmayın!” dedi o da sallanarak.
İşte o an, sabrım tükendi.
Ayağa kalktım, gözlerinin içine baktım ve sakin ama kararlı bir sesle:
“İsmail, geldiğin için teşekkürler. Ama gitme vakti geldi. Herkese engel oluyorsun.”
“Gerçekten mi? Size engel mi oluyorum? Hadi canım, Ayşe!” diye güldü.
“Evet, ciddiyim. Çık.”
Kapıyı gösterdim. Oda tiyatro sahnesi gibi sessizleşmişti. Herkes sustu. İsmail bile tartışmanın anlamsız olduğunu anladı. Omuz silkti ve çıktı.
Kapıyı kapattım. Derin bir nefes aldım. Arkadaşlarıma döndüm.
“Affedin. Onun geleceğini bilmiyordum. Planladığım bu değildi.”
Elif, kıpkırmızı gözleriyle:
“Beni affet… Onun böyle olacağını düşünmemiştim.”
“Önemli değil,” dedi İbrahim. “Şimdi daha iyi oldu.”
Murat gülümsedi:
“En azından hatırlanacak bir gece oldu.”
Hepimiz güldük. Gerilim dağılmıştı.
Gecenin gerisi hayal ettiğim kadar mükemmel geçmese de, çok daha samimi oldu. Dürüsttük, eğlendik, güldük. Yemek kusursuz değildi—ama gerçekti. Ve bir şey öğrendim: Misafirlerini kontrol edemesen bile, kimin kalacağına karar vermek hâlâ senin elindedir.
Bir daha kimseye, “Benim bir arkadaşım geliyor” denildiğinde, özellikle de bu söz Elif’ten çıkıyorsa, iki kez düşüneceğim…
