Adını davul zurna ile duyurmak isterdim ama maalesef sadece Ahmet’im. Dedemin Sakarya’daki eski evini neredeyse bedavaya satmıştım, ta ki bodrum katında saklanan sırrı öğrenene kadar. Şimdi önünde durduğum bu ev, hayatımın en büyük dersini aldığım yer oldu. Dedemin ölümünden sonra gelen mektup, neredeyse ailemin tüm geçmişini kaybetmeme sebep olacaktı. Şimdi ceplerim boş ama yüreğim dolu, çünkü evi geri almak için tüm birikimimi harcadım.
Dedem Mehmet Amca, hayatımın pusulasıydı. Onun soba başı hikayeleri, tahta oymacılığında gösterdiği sabır ve çay demlerken “Evlat, şimdi bu çayın kıvamı aslında hayat gibidir” diyen sesi hâlâ kulaklarımda. Ama onun vefatından sonra bana kalan bu eski ev – çürümüş kapıları, dökülen boyalarıyla – bana sadece külfet gibi geliyordu. İşim, İstanbul’daki hayatım vardı. “Kim alır ki bu harabeyi?” diye düşünürken, bir gün Kemal adında bir adam çıkageldi. “Tam aradığım gibi bir ev!” dedi gözleri parlayarak. 50 bin liraya anlaştık, ben de bavulumu toplayıp gittim.
Ama tam bir hafta sonra bir mektup geldi. Dedemin el yazısını görünce yüreğim ağzıma geldi. “Evladım, bodrum katını bir kontrol et,” diye yazmıştı. Titreyen ellerimle Kemal’i aradım: “Eve gelmem lazım, bodruma bakacağım.” Biraz şaşırmıştı ama “Gel tabii, hiçbir şeye dokunmadım,” dedi.
Eve vardığımda Kemal’in bahçeyi temizlediğini, duvarları boyadığını gördüm. Bodruma indik – tozlu, rutubet kokan ve örümcek ağlarıyla kaplı. Kemal gülerek “Yoksa deden son bir şaka mı yapmış?” dedi. Ben de şüpheye düşmüştüm ki, duvarda gevşek bir tuğla gözüme çarptı. Arkasında tozlu bir kutu ve içinde bir anahtar vardı. “Bu anahtar neyin ki?” diye sordu Kemal merakla. Bilmiyordum ama kalbim küt küt atıyordu.
Kutuyu alıp evime götürdüm. Ertesi gün Kemal’in karşısına çıkıp “Evimi geri almak istiyorum,” dedim. Şaşırmıştı: “Ama külfet demiştin?” Derin bir nefes aldım: “Yanılmışım. Bu ev sadece bir bina değil, ailemin bir parçası.” Kemal düşündü: “Fazla ödemen gerekecek. 100 bin lira.” Yüreğim sızladı ama kabul ettim.
Ev işlemleri sürerken, yerel bir tarihçi olan Ayşe’yle tanıştım. Dedemin mektubundan bahsedince gözleri parladı: “Senin deden tam bir deha! Bu evin tarihini yeniden canlandıralım!” dedi. Onun coşkusu bana da bulaştı. Eski fotoğrafları karıştırırken bir yandan da yakınlaştık.
Nihayet ev geri benim olduğunda, anahtarla bodruma indim. Eski bir dolabın arkasında gizli bir kapı buldum. Anahtar tam oturdu. Küçük odada basit bir sandık vardı. Açtığımda içinde sadece bir mektup ve eski bir okey taşı çıktı. Dedem şöyle yazmıştı:
“Evladım, bu evi satacağını biliyordum! Sana köklerini unutmamanı öğretmiştim ama sen yine de bildiğini okudun. Al sana ders olsun diye bir okey taşı. Belki bir gün oyun oynarsın da hatırlarsın beni!”
Önce güldüm, sonra düşündüm. Dedem mal varlığı değil, aile bağlarını önemsediğimi hatırlatmak istemişti. Ev artık sadece bir yapı değil, geçmişle gelecek arasında bir köprüydü. Ayşe’yle birlikte evi restore ettik, eski günlerin izlerini koruyarak. Şimdi bu ev, dedemin bana bıraktığı en değerli miras: Geçmişi hatırlamak ve geleceği ona göre şekillendirmek. Ama içimde hep bir pişmanlık kalacak: Nasıl bu kadar kolay vazgeçebilmiştim?
