Bugün günlüğüme yazıyorum: İkinci şanslara inanırdım. Gerçek aşkın, acıların, gururun ve hataların ötesinde bir yol bulacağını düşünürdüm. Bu yüzden, ayrılığımızdan iki yıl sonra eski sevgilim Barış yazdığında, içimde bir şey kıpırdadı. Heyecan, nostalji ve ürkek bir umut etrafımı sardı.
Ayrılığımız zor olmuştu. Kırgınlıklar, suskunluklar, iki tarafın da gururu… Uzun süre yaralarımı sarmaya çalıştım. Başka biriyle bile çıktım, yeni bir hayat kurmaya çabaladım. Ama Barış… derinlerde bir yerde kalmıştı, tam iyileşmemiş bir yara gibi. Unutamamıştım. Buluşmayı teklif ettiğinde, sadece konuşmak için, kabul ettim. Safça, belki güzel bir şey olabilir diye düşündüm. İki yetişkinin samimi bir sohbeti… Ne yanlış gidebilirdi ki?
Küçük bir Beyoğlu kafesinde buluştuk. Ben erken gelmiştim, o içeri girdiğinde kalbim hızla çarptı. Aynı duruş, aynı hafif sakal, aynı tanıdık bakışlar… Gülümsedi, yanıma geldi ve beni kucakladı. Bir an geçmişe döndüğümü hissettim, her şeyin daha basit olduğu zamanlara.
Saatlerce konuştuk. Önce boş muhabbetler; işler, hayat, yenilikler… Sesinin tonu hâlâ yumuşaktı, bakışları samimiydi. Sanki gerçekten onsuz nasıl yaşadığımı anlamak istiyordu. Ben de aptalca eriyordum. Belki hâlâ bir şans vardır diye düşünmeye başladım, en azından dostluk…
Sonra bir şey değişti.
Koltuğuna yaslandı, bakışları karardı. Kendiyle mücadele ediyor gibiydi. İçime bir korku düştü. Sonra konuştu:
“Elif… sana bir şey söylemem lazım. Bu beni çok yiyor. Ama gerçeği bilmelisin.”
“Ne oldu?” diye fısıldadım, sesim titriyordu.
Derin bir nefes aldı, şakaklarını ovuşturdu ve gözlerimin içine baktı:
“Buraya seninle barışmak için gelmedim. Seni yeniden istemiyorum. Bütün bunlar… seni özlediğim için değil.”
Yüzüm bembeyaz kesildi. Kalbim acıyla sıkıştı.
“Öyleyse neden?” dedim, zorlukla.
Bir an sustu, sonra itiraf etti:
“Seni kullanıyorum, Elif. Kız kardeşine, Defne’ye, intikam almak için.”
Etrafım dönüyordu.
“Ne… dediğini anlamadım.”
“Kız kardeşin… bana ihanet etti,” dedi soğuk bir tonla. “Beni sevdiğine inandırdı, sonra da başkasıyla ilişkiye girdi. Arkamdan. Benimle oynadı. Şimdi ben de onunla oynuyorum. Sen… benim aracımsın.”
Donup kaldım. Defne, en yakın arkadaşım, güvendiğim tek insan… Bunu yapamazdı. Barış ise… bütün bu samimiyet, sıcak bakışlar, hepsi yalan mıydı?
“Ne yaptı sana?” diye zorlukla sordum.
“Beni küçük düşürdü,” dedi gözleri karararak. “Ne acı çektiğimi bilemezsin. Şimdi aynısını hissetsin istiyorum.”
Nefes alamıyordum.
“Defne’yi incitmek için mi beni kullanıyorsun? Beni? Neden? Ben sana bir şey yapmadım!”
“Biliyorum,” dedi başını öne eğerek. “Ama başka yolu yok. Yaptıklarının bedelini ödemeli.”
Gözlerim doldu. İçimde utanç, öfke ve acı birbirine dolanmıştı.
“Duygularımla oynadın,” diye fısıldadım. “Ben gerçekten… umutlanmıştım…”
“Üzgünüm, Elif,” dedi bakışlarını kaçırarak. “Ama ben de çok yaralandım. Ne yapacağımı bilemedim.”
Hızla ayağa kalktım. Ellerim titriyordu.
“Yeter. Senin kirli intikamının bir parçası olmayacağım. Ben bir oyuncak değilim. Bir insanım. Ve kalbimi, hiç anlamadığım bir kin uğruna çiğnetmeyeceğim.”
Beni durdurmaya çalışmadı. Başını öne eğmiş, sessizce oturuyordu. Dışarı çıktım, soğuk sokakta yürürken yanaklarımdan yaşlar süzülüyordu. Tek bir soru vardı aklımda: “Nasıl bu kadar kör olabildim?”
Bir daha asla kimsenin piyonu olmayacağım. Hem Barış’la hem de Defne’yle bağlarımı koparmam gerekiyorsa, koparırım. Çünkü aşk adına bile olsa yalan, ihanettir. Ben gerçeği seçiyorum. Acıtsa bile.
