“Kökleri olmayan bir çocuk nedir? Hiç. Sadece kendine rastgele bir kabuk bulmuş bir hayalet.”
“Sen hep bir hayalet gibi mi hissettin?” diye sordu Mehmet, geniş mutfağımda kahvesini karıştırırken.
Ona baktım. Tüm gerçeği bilen tek insana. Beni bulan, sonra da atılmış bir taslak gibi terk eden kadını.
İlk çığlığım onun kalbini eritmemişti. Bana bıraktığı tek şey ucuz bir battaniyenin üzerindeki nottu: “Beni affet.” Tek bir kelime. Bana hiç verilmeyen tüm sevgi.
Emine Hanım ve Ahmet Bey, yaşlı ve çocuksuz bir çift, beni bir ekim sabahı bulmuştu. Kapıyı açtıklarında ağlayan bir bebek gördüler. Yetimhaneye göndermeyecek kadar insanlardı, ama sevmeye yetecek yürekleri yoktu.
“Bizim evimizde yaşıyorsun Aylin, ama unutma: sen bize yabancısın, biz de sana,” derdi Emine Hanım her bulunuş yıldönümümde.
Onların evi benim kafesim oldu. Bana antrede bir köşe verdiler, katlanır yatakla. Soğuk yemek artıklarını yerdim. Giysilerimi bit pazarından alırlardı, hep iki beden büyük. “Büyürsün,” derdi. Ama büyüdüğümde giysiler eskimiş olurdu.
Okulda dışlanırdım. “Sokak çocuğu,” “yetim,” diye fısıldaşırlardı arkamdan.
Ağlamazdım. Niye? İçimde biriktirirdim her şeyi: gücü, öfkeyi, kararlılığı. Her hakaret, her soğuk bakış yakıtım oldu.
On üçümde çalışmaya başladım: broşür dağıtır, köpek gezdirirdim. Paraları parke aralarına saklardım. Bir gün Emine Hanım buldu.
“Çaldın mı?” diye sordu buruşuk banknotları sıkarken. “Belliydi, kan yalan söylemez…”
“Benim. Ben kazandım,” dedim.
Masaya fırlattı parayı: “Öyleyse öde. Yemeğini, evini. Zamanı geldi.”
On beşime geldiğimde tüm boş zamanımda çalışıyordum. On yedimde başka bir şehirde üniversiteye girdim. Bir sırt çantası ve bir kutuyla gittim – içinde tek hazinem: beni terk eden “annemin” hastaneden almadan önce hemşirenin çektiği yenidoğan fotoğrafım.
“O seni hiç sevmedi Aylin,” dedi Emine Hanım vedalaşırken. “Biz de sevmedik. Ama en azından dürüsttük.”
Yurtta üç kızla oda paylaştım. Hazır noodle yedim. Sürekli çalıştım – sadece tam notlar, sadece burs. Geceleri 24 saat açık markette çalıştım. Sınıf arkadaşlarım yıpranmış kıyafetlerime gülerdi. Duymazdım. İçimdeki sesi duyardım: Onu bulacağım. Kime ihanet ettiğini göstereceğim.
Hiçbir şey kimseye ait hissetmemek kadar acı verici değildir. Derine işler, çıkarılamaz.
Mehmet hikayemi biliyordu. Nasıl yükseldiğimi biliyordu. Nasıl boğulurcasına ileri atıldığımı.
“Bunun sana huzur getirmeyeceğini biliyorsun,” dedi bir gün.
“Huzur istemiyorum,” dedim. “Bu sayfayı kapatmam lazım.”
Hayat öngörülemez. Bazen ummadığın yerde şans verir. Üçüncü sınıfta profesörümüz doğal kozmetik markası için pazarlama stratejisi hazırlamamızı istedi.
Üç gün uyumadım. Tüm acım, tüm takdir açlığım bu işe aktı. Sunumumu yaptığımda sınıf sessizliğe gömüldü.
Bir hafta sonra profesör ofisime koşarak girdi: “Aylin! Sabancı’dan yatırımcılar sunumunu görmüş. Görüşmek istiyorlar.”
Bana maaş değil, şirkette hisse teklif ettiler. Titreyerek imzaladım – kaybedecek bir şeyim yoktu.
Bir yıl sonra start-up patlama yaptı. Hissem hayal etmediğim paralara dönüştü. Şehir merkezinde daire, yeni işlere yatırım için yeterliydi.
Hayat hızla değişti. Yirmi üçümde kendi dairem vardı – ferah, aydınlık. Oraya sadece sırt çantam ve o kutuyu götürdüm. Geçmiş kapının ardında kaldı.
Ama mutlu değildim. Sadece boşluk vardı.
“Omzunda bir hayalet var,” dedi Mehmet.
Ben de öyle olduğunu kabul ettim. O zaman bana yardım etmeyi teklif etti. Mehmet sadece arkadaşım değil, özel dedektifti de. İki yıllık arama. Yüzlerce çıkmaz. Ve sonunda onu buldu.
Meral Yılmaz. 47 yaşında. Boşanmış. Şehrin kenarında dökülen bir apartmanda yaşıyordu. Bulduğu her işte çalışıyordu. Çocuğu yoktu. “Çocuk yok” satırı en çok yakan kısmı oldu.
Fotoğrafını gösterdi. Hayat tarafından tüketmiş bir yüz. Işığı sönmüş gözler.
“İş arıyor,” dedi Mehmet. “Ev temizliyor. Emin misin?”
“Kesinlikle,” dedim.
İlan verdik. Mehmet ofisimde mülakat yaptı. Ben gizli kameradan izledim.
“Deneyim var mı, Meral Hanım?” diye sordu resmi bir tonla.
“Evet,” çatlamış parmaklarıyla oynuyordu. “Otel, ofis… Çok çabalarım.”
“İşveren titiz. Kusursuz temizlik ve dakiklik gerek.”
“Anlıyorum. Bu işe çok ihtiyacım var…”
Sesi kırıktı, duruşu bükülmüştü. Gururundan eser yoktu.
“Deneme süresinde işe alındınız,” dedi Mehmet.
Gittiğinde masaya yaklaştım. Üstünde kimliği duruyordu. Bana hayat verip sevgimi alan insanın belgesi.
“Gerçekten devam etmek istiyor musun?” diye sordu Mehmet.
“Şimdi her zamankinden fazla,” dedim.
Bir hafta sonra evimdeydi. Bezler ve limon kokulu temizleyicilerle. Geçmişin kamburlaşmış gölgesi.
İlk karşılaşmamızı kısa tuttum. Meşgulüm gibi yapıp kuru bir selam verdim.
Beni tanımadı. Gözlerinde sadece bu işi tutabilme çaresizliği vardı.
Yerleri sildiğini, gömleklerimi ütülediğini, aynalarıBir gün temizlik yaparken eski fotoğraf albümüme bakarken birden durdu ve gözleri doldu, sonra yavaşça dönüp bana baktı ve “Ne kadar büyümüşsün…” dedi.
