Kapı çaldı. Açtım, eşimin annesi ağlayarak karşımda duruyordu: Meğerse sevgilisi onları beş parasız bırakmış.
On beş yıl önce Volkan’la evlenmiştik. O gün, kayınvalidem açıkça belli etmişti: Onunla asla arkadaş olamayacaktık. Bunu kabullenmiştim. Evlendik, ama çocuk sahibi olmamız uzun sürdü. On yıl boyunca umut ettik, dua ettik… Sonunda kısmet oldu: önce bir oğlumuz, ardından bir kızımız dünyaya geldi.
Hayatımız iyi gidiyordu. Volkan kariyerinde başarılı olmuş, büyük bir şirketin müdürüydü. Ben de çocuklarıma odaklanabilmiş, evden çalışarak aileme zaman ayırabiliyordum. Annem uzaktaydı, başka bir şehirde yaşıyordu, bu yüzden yardım bekleyecek kimsem yoktu. Kayınvalideme gelince… O on beş yıl boyunca bana karşı tutumu hiç değişmedi. Onun gözünde hep bir hiçtim, oğlunu kendisinden çalan kurnaz bir kadın. Hayalinde Volkan’ın “layık bir kızla”, kendisinin seçtiği biriyle evlenmesi vardı. Ama Volkan beni seçti.
Beraber yaşadık, çocuklarımızı büyüttük. Kayınvalidemin düşmanlığını görmezden gelmeye çalıştım. Ta ki bir gün her şey altüst olana kadar.
O günü en ince ayrıntısına kadar hatırlıyorum. Çocuklarla geziden yeni dönmüştük. Koridorda oyalanırlarken ben mutfağa çay koymaya gittim. Tam o sırada gözüm girişteki sehpaya takıldı – üzerinde bir kağıt duruyordu. Yaklaştıkça içime bir korku düştü. Ev bomboştu. Volkan’ın eşyaları yoktu.
Kağıdın üzerinde, düzensiz ve umursamaz bir yazıyla şunlar yazıyordu:
“Affet. Başka birini sevdim. Beni arama. Güçlü bir kadınsın, üstesinden gelirsin. Böylesi herkes için daha iyi.”
Telefonu kapalıydı. Ne bir çağrı, ne bir mesaj. Sadece kaybolmuştu. Beni, iki küçük çocukla baş başa bırakmıştı.
Nerede olduğunu, o “başkası”nın kim olduğunu bilmiyordum. Çaresizlikle kayınvalidemi aradım. Belki bir şey söyler, destek olur diye düşündüm. Ama duyduğum tek şey şuydu:
“Sen kendin bu hale getirdin,” dedi, sesi küçümseyen bir tonla. “Ben başından beri böyle biteceğini biliyordum. Sen de anlamalıydın.”
O an şaşkına dönmüştüm. Ne yapmıştım ki? Bu nefrete nasıl layık görülmüştüm? Ama suçlu arayacak vaktim yoktu: iki çocuk bana bakıyordu ve neredeyse paramız yoktu. Volkan bize tek kuruş bırakmamıştı.
Çalışamıyordum, çocuklara bakacak kimse yoktu. Sonra eskiden akademik yazılar yazarak para kazandığımı hatırladım. İşte bu sayede idare ediyorduk. Her gün bir ekmek kavgası. Altı ay boyunca Volkan’dan tek bir haber bile alamadım.
Yağmurlu bir sonbahar akşamıydı. Çocukları yatırmak üzereydim ki kapı çaldı. Yüreğim ağzıma geldi. Bu saatte kim gelirdi ki? Belki komşulardan biri?
Kapıyı araladım – donup kaldım.
Karşımda kayınvalidem duruyordu. Perişan, sırılsıklam, gözleri yaş içinde.
“Alır mısın beni?” diye fısıldadı. Ben de otomatik olarak kenara çekilip içeri davet ettim.
Mutfakta oturduk. Gözyaşlarını silmeye çalışarak konuşmaya başladı. Meğerse Volkan’ın yeni aşkı sıradan bir dolandırıcıymış. Onu kandırmış, tüm paralarını almış, üstüne kredi çektirip değerli ne varsa alıp kaçmış.
Volkan meteliksiz kalmıştı. Sevgilisinin evi bir hayal, hayalleri de bir yalandan ibaretmiş. Kayınvalidem de zarar görmüştü: Oğlu için evini ipotek ettirmiş, şimdi de banka onları tehdit ediyordu.
“Hiçbir şeyimiz kalmadı,” diye mırıldandı. “Yardım et… Lütfen, yardım et… Gidecek yerim yok…”
Bana yenik bir köpek gözleriyle bakıyor, en azından bir süre kalmasına izin vermemi diliyordu.
Parmaklarımı sıkarak oturdum. Kafamda sorular uçuşuyordu. Bana ettiği her kırıcı söz, küçümseyen bakışlar, onun evinde yabancı gibi hissettiğim o yıllar gözümün önüne geldi. Şimdi benden sığınak mı istiyordu?
İçimden bir parça aynıyla karşılık vermek istiyordu: “Defol git, şimdi sana kimse borçlu değil!” Ama diğer taraf, sevgiden, iyilikten yana olan taraf, bana bu kadar acımasız olmamı engelliyordu.
Sessizce oturdum. Gözlerim dolmuştu.
Ne yapacaktım? İntikam mı, merhamet mi?
Ve henüz bir karar vermemişken, ayağa kalktım, çay demledim ve önüne bir fincan koydum.
Çünkü bazen insan olmak, yürekle değil vicdanla karar vermek demektir.
