Dört yıldır evliyim ve tüm bu zaman boyunca kocamın geçimini ben sağlıyorum.
32 yaşındayım ve sekiz yaş büyük olan kocam, hayatıma ağır bir yük oldu. Ben, Ayşe, İstanbul’da yaşıyorum ve yıllardır tek başıma aile bütçesini sırtlanıyorum. Kocam, Mehmet, sorumsuzluğuna sessizce katlanmaktan yoruldum. Bugün dayanamadım ve ilk kez ondan para istedim, ama destek yerine sadece kırgınlık ve terk etme tehditleri aldım. Hayatım bir dram haline geldi ve daha ne kadar dayanabilirim bilmiyorum.
Mehmet’le dört yıldır evliyiz, ama bu sürede kendimi ne korunmuş ne de sevilmiş hissettim. O, benden önce evlenmiş ve ilk evliliğinden bir kızı var. Önceki ailesi dağılınca, ailesinin yanına dönmüş ve benimle çıkarken arkadaşında kaldığı izlenimini veriyordu. Sonra bunun bir yalan olduğunu öğrendim, ama o zaman göz yumdum, aşkın her şeyi düzelteceğini sandım. Mehmet, büyük bir şirkette satış müdürü ve işi tam bir stres kaynağı. Sık sık patlıyor, kavgalar çıkarıyor ve tüm öfkesini bana boşaltıyor. Ondan hiç destek ya da şefkat görmedim, öfkeli karakteri ise benim için bir işkenceye dönüştü.
Hayatımın zor anlarında, tam da desteğine ihtiyacım olduğunda, Mehmet eşyalarını toplayıp annesine gidiyordu. Bir keresinde dayanamadım ve bir hafta sonra dönmesi için yalvardım. Evlilikten önce aldığım evimde yaşıyoruz ve tüm faturaları, alışverişi ben ödüyorum. Mehmet ise bana bir kuruşunu bile göstermedi. “Ortak hayalimiz” olan, mutlu yaşayacağımızı söylediği Bolu’daki bir dağ evi için para biriktirdiğini söylüyor. Ama her geçen gün bu evi göreceğimden daha fazla şüphe duyuyorum. Sözleri boş vaatler gibi geliyor ve ben artık masallara inanmaktan yoruldum.
Geçen kış faturalar yükseldiğinde, cesaretimi toplayıp Mehmet’ten yardım istedim. Söz verdi, ama bir ay geçmesine rağmen hiçbir şey göremedim. Artık bu duruma tahammülüm kalmadı. Kendi parasıyla geçinmeyen yetişkin bir adamı daha fazla sırtlayamam. Ya çocuklarımız olursa? Onlar da babalarını doyurmak için küçük yaşta çalışmak zorunda mı kalacak? Bu kadar saçmalık olamaz! Ay sonunda dayanamadım ve Mehmet’e doğrudan kiranın parasını verecek mi diye sordum. Normal bir cevap yerine patladı, nankörlükle suçladı ve bavulunu toplayıp gitmekle tehdit etti.
Neden bana böyle davrandığını anlamıyorum. Bunu hak etmek için ne yaptım ki? Ruhum acı ve anlayışsızlıkla parçalanıyor. Bu adaletsizliği sonsuza kadar kabullenemem, ama her ayrılışı ve dönüşü beni biraz daha kırıyor. Dört yıldır bu yükü tek başıma taşıdım, ama artık sınırdayım. Onun umursamazlığının altında ezilmeden daha ne kadar dayanabilirim?
