**10 Mayıs, Salı**
Bugün her şey bir kolyeyle değişti. Şimdi yatağın kenarına oturmuş, uyuyan Emre’yi izliyorum. Nasıl da yorulmuş… Belki de aylardır ilk defa bu kadar huzurlu uyuyor.
Sabahın erken saatlerinde, “Sevgilim, bugün Didem’e uğrayacağım,” demişti Elif, aynanın karşısında saçlarını düzeltirken. “Aylardır görüşemedik.”
“Tabii, iyi eğlenceler,” diye cevap vermiştim, bilgisayarımın başına geçip oyun oynamaya hazırlanırken. Ama içimde bir şeylerin yanlış gittiğini hissediyordum.
Tam o sırada telefon çaldı. Ahmet’ti. “Kanka, sana geliyorum!” dedi heyecanla. “Eşin evde yok, değil mi? Bu arada, az önce ofisimin önünde gördüm onu. Elinde kocaman bir çanta, kuyumcudan çıkıyordu.”
Telefonu elimde donakalmıştım. “Ofisin önünde mi? Emin misin? Didem’e gittiğini söylemişti,” diye tekrarladım.
“Kesin gördüm,” diye ısrar etti Ahmet. “Senin Elif’i herkesten ayırt ederim. Neşeli neşeli yürüyordu.”
İçime bir şüphe düşmüştü. Beş yıllık evliliğimizde bir kez olsun yalan söylediğini görmemiştim. Ama şimdi…
Ahmet geldiğinde, hâlâ kafamda sorular dönüp duruyordu. “Hadi bakalım, dertleşelim!” diyerek masaya bira koydu.
“Dur bekle,” dedim. “Gerçekten Elif miydi? Yanılmış olabilir misin?”
“Yemin ederim oydu,” dedi Ahmet omuz silkerken. “Mutlu mutlu yürüyordu. Sana bir şey mi aldı acaba?”
“Hayır,” diye mırıldandım.
Telefonu alıp Elif’i aradım. “Merhaba, canım. Büyük bardaklar neredeydi? Ahmet geldi de bulamadım,” diye neşeli bir ses takındım.
“Mutfak dolabında, sağ tarafta,” dedi Elif. “Biz Didem’le aldıklarını deniyoruz. Her şey yolunda.”
Arka plandan Didem’in sesi geliyordu. Rahat bir nefes aldım. Belki de Ahmet yanılmıştı.
Elif, geç saatte eve döndü. Hafif parfüm kokusu ve yeni alınmış bir şeylerin heyecanı üzerindeydi.
“Nasıl geçti?” diye sordum.
“Harikaydı,” diyerek yanağımdan öptü. “Didem’in alışverişlerini denedik. Kulübe çağırdı ama sensiz gitmek istemedim.”
Biraz rahatlamıştım. Boş şüphelerle kendimi yiyip bitirmemeliydim.
Ertesi sabah, her zamanki gibi kahvaltı hazırladım. Altı aydır işsizdim ve bu sürede Elif’e küçük sürprizler yapmak en keyif aldığım şeydi. Tabağı yatak odasına götürdüm, gülümsemesini izlerken gururlanıyordum.
Ama sonra bir anda, “Yine de bir iş bulsan ya… Ne zamana kadar benim sırtımdan geçineceksin?” dedi.
Sözleri bıçak gibi saplandı. Cevap vermeye hazırlanırken gözüm boynuna takıldı. Orada, daha önce görmediğim minik bir kalp kolye parlıyordu.
“Bu kolye nereden?” diye boğuk bir sesle sordum.
“Hediye,” dedi rahatça. “Kendime aldım. Primimle.”
Ama şüpheler artık içime işlemişti. Elif ne derse desin, aklımda tek bir düşünce vardı: *Başka biri var.*
O gün, deli gibi iş aramaya başladım. Derhal çalışmam gerekiyordu.
Birkaç gün sonra, bir pencere firmasında işe başladım. Maaş çok yüksek değildi ama düzenliydi.
“Artık her şey değişecek,” diye söz verdim kendime.
Bir hafta sonra, Elif’e sürpriz yapmak istedim. Fırında tavuk pişirdim, masayı hazırladım.
Eve geldiğinde şaşırdı. “Ne oldu, bayram mı?”
“Yarın ilk maaşımı alıyorum,” dedim gururla. “Kutlamak lazım.”
Elif’in gözlerinde bir anlık burukluk gördüm. İçinde bir şeyler kıpırdandı. Çünkü o kolye, onun küçük bir oyunuydu…
Bugün, annesine telefon açtığını duydum: “Anne, işe yaradı! Emre çalışmaya başladı. Bana yeniden aşık olduğunu hissediyorum. Tek bir kolye, her şeyi değiştirmeye yetti.”
Şimdi, yorgunluktan derin uykuya dalan Emre’ye bakıyorum. Bazen bir dokunuş, gerçekleri hatırlatmak için en güçlü yoldur. Belki de aşk, böyle küçük kandırmacalarla yeniden canlanır.
**Bugün öğrendim ki, sevgi bazen bir kıvılcım ister. Kimi zaman o kıvılcım, bir kolyeden ibarettir.**
