10.10.2023
Bugün, aynada kendime uzun uzun baktım. Saçlarım özenle taranmış, makyajım kusursuzdu, üzerimdeki ince zarif takılar her şeyi tamamlıyordu. Farklı olamazdı zaten; bugün Mehmet’le evlilik yıldönümümüzü kutluyorduk.
Düğün salonunda her şey harika gidiyordu. Misafirler teker teker gelip kutluyor, hediyeler veriyor, kahkahalar ve müzik eşliğinde eğleniyorduk. Gülümsüyordum ama içimde bir tuhaflık vardı; sanki bugün her şey değişecekti.
Hediye zamanı gelince mikrofonu aldım:
“Sevgili eşim, sıra bize geldi. Umarım hediyemi beğenirsin,” dedim, gözlerini hiç ayırmadan onun yüzüne bakarak.
Salonun kapıları açıldı ve içeri birkaç adam dev bir kutuyu taşıdı, üzeri parlak bir kumaşla örtülüydü. Mehmet yerinden kalktı, şaşkınlıkla bekliyordu. Kumaş çekilince yüzündeki ifade dondu kaldı.
Partiden birkaç saat önce, yatak odasında Mehmet’in telefonundaki mesajı okuyordum. Her kelime yüreğimi dağlıyordu. “Çok özledim… Görüşeceğimiz saati bekliyorum,” diye yazmıştı ona sevgilisi.
Ama asıl yıkılmamın sebebi bu değildi. Mehmet’in bana ihanet ettiği kadın, ondan en az on beş yaş büyük, biraz tombul ve güzellik standartlarından oldukça uzaktı. Yine de onu seçmişti.
Ayak sesleri duyunca mesajı sildim ve telefonu yerine koydum. Mehmet ıslık çalarak içeri girdi, neşeliydi. İşten ikramiye almıştı ve aklı “Sevgili Yıldız’ı” deniz kenarına götürmekteydi.
Yüzümdeki ifadeyi görünce tedirgin oldu:
“Bir şey mi oldu? Garip görünüyorsun.”
“Her şey yolunda,” diye cevapladım sakin bir sesle. “Yıldönümümüzü düşünüyorum sadece. Bu arada, kutlama için biraz paraya ihtiyacım var.”
“Tabii, sorun değil,” diyerek gülümsedi.
Kendi kendime bile anlam veremiyordum bu sakinliğime. Eskiden böyle bir ihanet karşısında çığlık çığlığa ağlar, boşanmakla tehdit ederdim. Şimdi ise sessizdim. İçimde bir şeyler değişmişti.
Mehmet balkona çıkıp bir mesaj daha yazdı. Ben ise kaç kez ona ihanetini affettiğimi düşünüyordum. Kayınvalidem hep onun tarafını tutardı:
“Erkekler kedidir, evde rahat ederse geri döner. Olay çıkarma Eminecim. Kaybedersen, suç senin olur.”
Kayınpeder de aynı fikirdeydi:
“Şikâyet edecek ne var? Mehmet’in altın gibi adam. Çalışıyor, eve ekmek getiriyor. Daha ne istiyorsun?”
Ama ben biliyordum ki bu “altın adam” her fırsatta aldatıyordu. Kayınpeder de yıllardır aynısını yapıyor, sadece daha dikkatliydi.
Ailemde ihanetin ihanet olarak görüldüğünü, önce kendime saygı duymam gerektiğini öğrendiğim günleri hatırladım. Ama Mehmet’in ailesinde “Sabret, düzelir” denirdi.
Arkadaşlarım, “Çocuklarınla git, daha fazla bekleme,” diyordu. Ama nereye? Üç çocukla, düzenli bir gelirim yokken? Anneme, babama mı dönecektim? Hem her şeye rağmen Mehmet’i hâlâ seviyordum. Okul yıllarımızı, ilk aşkımızı, çocuklarımızı seviyordum.
Belki de kayınvalidem haklıydı? Belki Mehmet “doyacak” ve sakinleşecekti?
Ama telefonundaki o sevgi dolu mesaj kalbimi bir kez daha kesti. Anladım ki bu acıya son verme vakti gelmişti.
Bir etkinlik şirketini aradım. Şirketin sahibi olan Levent Bey’le görüştüm. Gözyaşlarımı tutarak durumu anlattığımda beni sessizce dinledi.
“Kendiniz ve çocuklarınız için yaşamalısınız,” dedi yumuşak bir sesle. “Sizi değersiz gören birine neden katlanasınız?”
İşte o an aklıma plan geldi. Evliliğime noktayı koyacak bir plan.
Yıldönümümüzü büyük bir yazlık evde kutladık. Davetliler çoktu; akrabalar, arkadaşlar, iş arkadaşları… Hatta o Yıldız bile gelmişti, yapmacık gülümsemesiyle parlıyordu.
Ben bir köşede durup her şeyi izliyordum. Kıyafetim mükemmeldi: zarif siyah bir elbise, topuklu ayakkabılar ve pahalı takılar.
Hediye zamanı gelince mikrofonu aldım:
“Sevgili Mehmet’im! On yıl önce seni eşim olarak seçtim. Bu süreçte mükemmel erkeklerin sadece masallarda olduğunu öğrendim. Ama bugün, sana çok önemli bir ders için teşekkür etmek istiyorum: ideal bir ailenin nasıl olmaması gerektiğini öğrettin bana.”
Salona dev bir pasta getirildi. Herkes nefesini tutmuş bekliyordu.
Örtü çekildiğinde pastanın içinden üç yarı çıplak kadın çıktı: sarışın, esmer ve kızıl.
Mehmet gözlerine inanamadı, ağzı açık kaldı. Yıldız ise bembeyaz kesildi.
Eşimin yanına yaklaştım:
“Keyfini çıkar sevgilim. Hep daha fazla ‘çeşitlilik’ istemiştin, değil mi?” dedim.
Misafirlerin fısıltıları arasında çocuklarımın elinden tutup salondan çıktım. Levent kapıda beni bekliyordu.
Boşanma süreci çirkin ve yıpratıcıydı. Mehmet bağırıp çağırıyor, beni aldatmakla, ihanetle suçluyordu. Ama mahkeme fazla soru sormadan kararı verdi.
Bir daire kiraladım, işe girdim. Levent ayaklarımın üzerinde durmamda bana yardım etti. Sadece bir destek değil, sevgi dolu bir eş ve çocuklarım için gerçek bir baba oldu.
Şimdi, yıllar sonra, verdiğim karar için bir kez bile pişman olmadım.
Hayat, sabrın bittiHayat, sabrın bittiği yerde başlar ve kimsenin onurunu çiğneme hakkı yoktur.
