Kayıp Kız: Kocası Uğra Bir İhanet
Bir zamanlar bana yakın olan kızım, artık yabancı gibi. Vatanımızın küçük bir sahil kasabasında, ben, Ayla, acıyla izliyorum onu. Giderek kocasının gölgesinde eriyor, kendini unutuyor. Onun körü körüne itiraz etmeden her dediğini yapması kalbimi parçalıyor. Babasının doğum gününe gelmeyi reddetmesi ise bardağı ağzına getiren son damla oldu. Şimdi önümde tek bir soru var: Kızımı kendinden kurtarmak için ne yapmalıyım, yoksa artık çok mu geç?
Elif, bizim biricik kızımız, her zaman gururumuzdu. Kocam, Adil, ve ben onu şımarttık, her istediğini yaptık. Üniversiteyi büyük bir başarıyla bitirdiğinde, ona Antalya’da bir tatil hediye ettik. Orada, Serkan adında, İstanbul’dan bir kadınla tanıştı. Büyük şehir insanlarına hiç güvenmem; fazla kendini beğenmiş ve baskıcılar. Ama Serkan ciddi görünüyordu: kasabamızda bir spor mağazası açmış, sıkı çalışıyordu. Elif’in onunla mutlu olacağını umduğumuz için ses çıkarmadık.
Düğünden sonra, Adil’in annesinden kalan daireye yerleştiler. İlk başta her şey iyi gidiyordu. Serkan sporla ilgileniyor, saatlerini spor salonunda geçiriyordu. Elif de onun bu ilgisini paylaşıyor gibiydi. Ama zamanla kızımın değiştiğini fark ettim. Akşamları aramamı istemedi: “Anne, Serkan’la işten sonra baş başa vakit geçirmek istiyoruz.” Kabul ettim, bunun kendi tercihi olduğunu düşünerek. Sonradan öğrendim ki bu, kocasının isteğiymiş. Artık sadece gündüzleri, Serkan olmadığı zamanlarda bize geliyordu. Çünkü akşamlar ona aitti.
Sonra bir şey daha fark ettim: hızla kilo veriyordu. “Elif, ne oldu sana? Sanki bitkin görünüyorsun!” diye endişelendim. “Serkan’la birlikte sağlıklı beslenmeye başladık,” dedi sessizce. “O ne yerse, ben de onu yiyorum.” İçim ürperdi: “Çocuk doğurmayı düşünüyorsun! Bu diyetler de neyin nesi? Düzgün beslen!” dedim. Ama Elif alındı ve içine kapandı. Yüzü çökmüş, gözlerindeki ışık sönmüştü. Ve ben, kızımı kaybediyordum.
Bir gün dolgu yaptırılmış dudakları ve kalın, yapay kaşlarıyla çıkageldi. “Serkan beğendi,” dedi, gözlerime bakmadan. Bir oyuncak gibi, tanınmaz haldeydi. Ama bu konuda konuşmaya çalıştığımda sessiz kaldı. Doğum gününde ona bir mutfak robotu aldım, belki işini kolaylaştırır diye. Teşekkür etti ama bizde bırakmamı istedi. Bir hafta sonra götürdüm. Serkan görür görmez: “Bu da ne? Elif’i tembelliğe mi alıştıracaksınız? Buna ihtiyacımız yok!” diye çıkıştı. Elif yalvardı: “Anne, lütfen geri götür, yoksa kavga çıkacak.” Robotu aldım ama çıkarken, kocasından özür dilediğini duydum. Kanım dondu: Neden özür diliyordu ki?
Karışmamaya karar verdim, kızıKalbi kırık, evimizin sessizliğinde oturup eski fotoğraflarına bakıyorum ve anlıyorum ki artık yalnızca geçmişteki o neşeli kızı sevebileceğim.
