Sabahın yedisinde oğluma ev yemeği getirmiştim ki kapıyı yüzüme kapattı. Eminim bunun sebebi onun karısıdır.
Bizim hayatımız hep tek bir kişi etrafında döndü: oğlumuz. Geç yaşta çocuk sahibi olduk ve daha ilk günden kendimize söz verdik: asla benim çocukluğumdaki gibi hissetmeyecekti. Babasızdım, annem ise soğuk ve uzaktı. Annelik şefkati nedir bilmedim ve kendi çocuğumun aynı acıyı yaşamayacağına yemin ettim.
Deniz bizim her şeyimizdi. Tatilsiz, izinsiz, kendimizi hiçe sayarak çalıştık. Hep onun için. Lisedeyken, ona yakın bir ev almak için krediyi göze aldık. On yıl boyunca ödemek zordu ama başardık. Evlenme vakti geldiğinde kendine ait bir daireye sahipti.
Düğün yemeğinde o anahtarı ona verdiğim o anı asla unutmayacağım. Gelin, Elif ve annesi neredeyse ağlayacak gibiydi. Görümcem sürekli “kızım için her şeyi yaparım” diyordu, ama ne çeyiz ne de başka bir şey verdi. Her şey bizden çıktı.
Destek olmaya devam ettik. Genç bir aileye kim yardım edecekse? Onlar için yemek yaptım, temizlik yaptım, alışveriş getirdim, hatta bazen ev eşyalarına bile katkı sağladım. Elif sık sık arar, mutfakta nerede ne olduğunu sorardı—çünkü ne onlar almıştı ne de yerleştirmişti. Elimden geleni seve seve yaptım. Karşılık beklemedim. Tek istediğim basit bir “teşekkür”dü.
Ama öyle görünüyor ki şükran başka bir hayatta kaldı. Yerini soğukluk, rahatsızlık ve öfke aldı. Dün anladım ki artık bu evde istenmiyorum.
Gün her zamanki gibi başladı. Saat sekizde işe gitmem gerekiyordu, sabahın yedisinde oğlumun kapısındaydım. Onlara taze, mis gibi et yemeği getirmiştim. Bir de yeni perde almıştım, geçen hafta aldığım servis ve masa örtüsüyle uyumlu olsun diye. Sürpriz yapmak istedim. Çantamı açtım, anahtarı çıkardım… Ama anahtar tutmadı. Kilidi değiştirmişlerdi. Hiç haber vermeden.
Şaşkına dönmüştüm. Öylece, bir yabancı gibi kapının önünde durdum. Tıkladım. Kapıyı Deniz açtı. Gülümseyerek yemeği uzattım, perdelerden bahsetmeye başladım… Ama dinlemedi bile. Kollarını göğsünde bağlamış, taş gibi bir ifadeyle bana bakıyordu.
“Anne,” dedi sert bir sesle, “ciddi misin? Daha sabahın yedisi. Şafak sökerken bizim eve dalıyorsun, bir de teşekkür mü bekliyorsun? Bu normal değil. Böyle devam ederse, taşınırız. Ve nereye gittiğimizi söylemeyiz.”
Kapıyı yüzüme çarptı. Ne yemeği aldı ne de perdeleri. Öylece donup kaldım. Komşuyu uyandırıp yemeği ona bırakmasını rica etmek zorunda kaldım.
İşe giderken boğazım düğümlenmişti. Titriyordum. Bu nasıl bir şeydi? Gençliğimi oğlum için harcadım. Kendim için yaşamadım. Elimden geleni yaptım. Hayatlarına dahil oldum, çünkü bunun sevgi olduğunu düşündüm. Bana hâlâ ihtiyaçları olduğunu sandım. Ama meğer sadece engelmişim. İstenmiyormuşum.
Bugünlerde “ebeveynler bir şey borçlu değil” diyorlar. Ama biz öyle değiliz. Her şeyi yaptık. Daha fazlasını. Şimdi ise “Anne, bulaşma” diyerek karşılık alıyoruz. Bir teşekkür bile yok. Sadece tehdit: “Taşınırız.”
Ama Deniz hiç böyle değildi. Bu onun karısı, Elif. O değiştirtti kilitleri. O aşıladı ona, annesinin bir sorun olduğunu. Sevginin ve ilginin, kontrol ve müdahale olduğunu. Bu adil mi?
Bazen düşünüyorum, belki de ben hatalıyım? Belki de uzak durmalıydım? Ama nasıl yardım etmem? Onların hayatını kolaylaştırabileceğimi bildiğim halde nasıl sırtımı dönerim? Anne baba bunun için değil midir?
Şimdi oturmuş, düşünüyorum: Bundan sonra nasıl yaşayacağım? Hayatımın anlamı olan oğlum, Deniz, bana sırtını döndü. Hepsi, bir yabancı kadının “engel oluyorsun” demesi yüzünden.
En acısı ise, bana ne kadar kırdığını bile fark etmedi.
