Bugün günlüğüme yazarken hâlâ gözyaşlarımı tutamıyorum. Hayatım bir anda altüst oldu; kocam Emre beni terk etti. Biriktirdiğimiz tüm parayı alıp kendine İzmir’de bir daire aldı ve bizi -altı aylık kızımız Derin’le birlikte- kiralık evimizde yapayalnız bıraktı. Çaresizlik içindeydim ki, hiç beklemediğim bir anda kayınvalidem Sevim Hanım çıkageldi. Aramız hep gergindi, alaycı sözlerle dolu yıllar geçirmiştik. Onun gelişine hazırlıksızdım, belki küçümser diye düşünüyordum. Ama sert bir tonla:
“Toplanın, ikiniz de benimle geliyorsunuz,” dedi.
İtiraz ettim, bu durum bana çok tuhaf geliyordu. Hep neredeyse düşman gibiydik, şimdi ise hayatımın en zor anında bana el uzatan oydu.
Kendi annem bana kapısını kapamıştı. Ablam ve çocukları evi doldurmuştu, annem de onların sözünden çıkmıyordu. Şaşkınlıkla teşekkür ettim:
“Sağ olun, Sevim Hanım. Çok müteşekkirim.”
İlk kez onun için içten bir minnet duyuyordum. O ise elinin tersiyle savurdu:
“Boş ver! Sen yabancı mısın?” diyerek Derin’i kucağına aldı. “Hadi canım, annen hazırlansın. Seninle sohbet edelim. Büyükanne seninle ilgilenecek, olur mu?”
O an şaşkınlıktan donakaldım. Bana “oğlunu karnındaki bebekle avladın” diyen, kızıma “istenmeyen çocuk” diyen bu kadın, şimdi onu öyle sevgiyle sallıyordu ki…
Eşyalarımızı toplayıp ona taşındık. Sevim Hanım bize büyük odayı verdi, kendisi küçük odaya geçti. Şaşkınlığımı görünce:
“Ne bakıyorsun? Bebek büyüyecek, hareketlenecek. Bana tek başıma geniş yer gerekmez,” dedi. “Akşam yemeğe hazır olun.”
Yemekte buğulama sebze ve haşlanmış et getirdi.
“Emziriyorsun, sağlıklı beslenmelisin. Kızartma da yaparım ama bebeğe hafif gıdalar daha iyi,” diye ekledi.
Buzdolabında kavanoz mamalar gördüm.
“Ek gıdaya başlama vakti geldi. Bunları beğenmezsek başkasını alırız. Çekinmeden söyle,” dedi gülümseyerek.
Dayanamadım, hıçkırarak ağlamaya başladım. Bu beklenmedik şefkat, tüm direncimi kırmıştı. Kimse bize böyle sahip çıkmamıştı. Beni sarılıp, “Sus, kızım, sus,” diye sakinleştirdi. “Erkekler böyledir; rüzgâr nereye eserse oraya giderler. Ben Emre’yi tek büyüttüm, babası o sekiz aylıkken terk etmişti. Torunumu da yalnız bırakmayacağım. Kendine gel!”
Göz yaşları içinde itiraf ettim: “Böyle bir insanlık beklemiyordum sizden. Çok teşekkür ederim.”
O derin bir nefes aldı: “Benim de hatam var. Oğlumu doğru yetiştiremedim. Şimdi onun boşluğunu doldurmaya çalışıyorum. Git dinlen, yarın daha iyi olacak.”
Derin’in ilk doğum gününü üçümüz kutladık: Ben, kızım ve artık gerçek bir anne gibi sarıldığım Sevim Hanım. Bir gün, Derin uyurken kapı çaldı.
“Anne, birini tanıştırayım,” dedi Emre’nin sesi. “Bu Derya, sevgilim. Birkaç ay kalabilir miyiz? İş bulamadım, kirayı ödeyemiyorum.”
Yüreğim sıkıştı. Kayınvalidemin onları içeri alıp bizi kovacağından korktum. Ama o öfkeyle bağırdı:
“Defol buradan! Karını, çocuğunu soyup bıraktın, şimdi de gelmiş dileniyorsun? Seni uyarayım Derya, bu adam sırtüstü bırakır seni de!”
Ne kadar yanılmıştım onun hakkında… Altı yıl birlikte yaşadık, ikinci evliliğime kadar. Düğünümde anne yerinde oturdu. Derin şimdi okula gidiyor, bir de oğlum olacak. Sevim Hanım heyecanla yeni torununu bekliyor. Ve biliyorum ki, ona da Derin’e gösterdiği o sınırsız sevgiyi verecek.
