Köydeki dedikodu, hala Zeynep ve kuzenim Leyla yüzünden patlak vermişti. “Nasıl olur da onları kapı dışarı edersin? Bu senin öz halan Zeynep ve kuzenin Leyla! Hem onların hali zaten perişan, Leyla boşanmış, bir başına oğlunu büyütüyor!” diye ağlaya ağlaya bağırıyordu annem, Emine Hanım. Köyde bir de dedikodular yayılmıştı ki, ben, Meryem, merhametsizin tekiymişim, akrabamı sokağa atmışım. Komşular fısıldaşıyor, tanıdıklar yan gözle bakıyor, artık hepsinden midem bulanıyor. Canavar değilim elbet, onları gitmelerini istemek için geçerli sebeplerim vardı! Ama köyde insanları dinlemektense yargılamak daha kolay olduğu için kim beni anlayacak? Kendimi savunmaktan yoruldum ama artık susmayacağım—her şeyin nasıl olduğunu anlatmalıyım.
Her şey bir ay önce, hala Zeynep ve Leyla, oğlu Emre ile birlikte evimize geldiğinde başladı. Leyla kısa süre önce kocasından ayrılmıştı ki, onu “adamdan sayılmaz” diye anlatıyordu. Beş yaşındaki Emre ile tek başına kalmış, işsiz ve evsiz—eski kocası evlerini almıştı. Halası Zeynep de şehirden köye taşınmaya karar vermişti çünkü “dairede nefes alamıyorum” diyordu. Bana telefon açıp, sığınacak bir yer bulana kadar yanımızda kalmak istediklerini söylediler. Tabii ki reddetmedim—akrabadır sonuçta. Kocamla geniş bir evde oturuyoruz, iki çocuğumuz var ama yer bulunur. Birkaç hafta idare ederler diye düşündüm. Ne büyük bir yanılgıymış.
İlk günden itibaren hala Zeynep, evin sahibiymiş gibi davranmaya başladı. Mobilyaları yerinden oynatıyordu, “ışık daha güzel vuruyor” diye, mutfağa dalıp çorbamı eleştiriyordu: “Meryem, sen çorbaya defne yaprağı atmıyor musun?” Sabrettim, gülümsedim ama içim kaynıyordu. Leyla ise iş ya da ev aramak yerine, bütün gün telefonunda vakit geçiriyor ya da hayatının ne kadar zor olduğundan şikayet ediyordu. Emre, tatlı bir çocuktu elbet ama evin içinde fırtına gibi koşuyor, çocuklarımızın oyuncaklarını kırıyordu. Leyla ise sadece omuz silkiyordu: “O daha çocuk, ne yapsın?” Ona iş bulması için yardım etmeyi, mülakatlara giderken Emre’ye bakmayı teklif ettim. Ama o, “Meryem, üstüme gelme, zaten yüküm ağır” diye cevap veriyordu.
İki hafta sonra, gitmeye hiç niyetleri olmadığını anladım. Hala Zeynep, köyde kalıcı olmak istediğini ima etti ve hatta “evin yanına bir ek bina yapabilirsiniz” diye laf attı. Leyla da destekledi: “Evet, Meryem, bu ev sana ailenizden kaldı, biz Emre ile sokakta mı yaşayalım?” Şaşkına dönmüştüm. Yani şimdi onlara bakmak zorunda mıydım, sırf “garip akraba” diye? Kocamla yıllarca çalışıp bu evi düzene sokmuş, çocuklarımızı büyütmüş, krediler ödemiştik. Şimdi de kendi yaşam alanımı, bir teşekkür bile etmeyen insanlarla paylaşmak mı zorundaydım?
Onlarla güzelce konuşmaya çalıştım: “Zeynep Teyze, Leyla, size yardım etmekten mutluluk duyarız ama kendi ayaklarınız üzerinde durmalısınız. Hep birlikte sonsuza kadar yaşayamayız.” Hala Zeynep ellerini çırptı: “Meryem, ne diyorsun sen? Bizi sokak mı edeceksin? Ben senin halanım!” Leyla ağlamaya başladı, Emre de sızlandı. Kendimi dünyanın en kötü insanı gibi hissettim. Ama biliyordum ki, bir sınır koymazsam boynumuzda kene gibi kalacaklardı. Sonunda, bir hafta içinde ev bulmalarını söyledim ve ilk ayın kirasını ödemeyi teklif ettim. Ama alındılar ve giderken, “Buna pişman olacaksın, Meryem” diyerek bir tanıdıklarının yanına gittiler.
Şimdi köy ağzına kadar dedikoduyla doldu. Annem gözyaşları içinde yanıma geldi: “Meryem, nasıl yaparsın? Leyla yapayalnız, bir de çocuğu var, sen onları kovdun!” Açıklamaya çalıştım, kovmadığımı, kendi hayatlarının sorumluluğunu almalarını istediğimi söyledim. Ama annem sadece başını salladı: “Köyde senin akrabana acımadığın konuşuluyor.” Komşu kadınlar fısıldaşıyor, birisi “başına bela aldın” bile dedi. İçim acıyor. Ben de taştan değilim ki, elimden geleni yaptım! Ama neden kendi evimi, huzurumu, herkesin işine gelsin diye feda edeyim?
Kocamla konuştum, o beni destekledi: “Meryem, haklısın. Biz onların bakıcıları değiliz. Kendi sorunlarını çözmeleri gerekiyor.” Ama onun sözleri bile içimdeki yükü hafifletmiyor. Kendimi suçlu hissediyorum, ama doğru olanı yaptığımı biliyorum. Leyla iş bulabilirdi—köyde bile boş kadrolar vardı, şehir de uzak değildi. Hala Zeynep kendi dairesine dönebilir ya da en azından benim evimde patronluk taslamazdı. Ama onlar kurban rolünü seçtiler, ben ise artık kötü adamım.
Ara sıra düşünüyorum: Belki biraz daha sabretmeli miydim? Bir ay daha vermeli, daha fazla yardım etmeli miydim? Sonra hala Zeynep’in “rahatsız ediyor” diye eski vazolarımı attığını, Emre lambamızı kırdığında Leyla’nın özür bile dilemediğini hatırlıyorum. Hayır, böyle yaşayamam. Benim evim, huzurum, ailemin yuvası. Ve onu, hayatın yükünü taşımak istemeyen herkesin sığınağı haline getirmeyeceğim.
Annem, özür dilememi ve onlarıAnnemin gözyaşlarına rağmen kapımı çalıp içeri giren komşuların dedikodularına kulak asmadım, çünkü benim için ailemin huzuru her şeyden önemliydi.
