“Ezgi, çık git dairemden ve hemen şimdi!” Artık kız kardeşimi ve çocuklarını daha fazla kaldıramıyorum.
İzmir’in küçük bir kasabasında, sabah pazarının sesleri mis kokulu simitlerle karışıyor. Kırk yaşındayım ve hayatım, kız kardeşim yüzünden altüst oldu. Adım Aylin, boşandıktan sonra zorlukla ödediğim iki odalı dairemde tek başıma yaşıyordum. Ama küçük kız kardeşim Ezgi, onun üç oğlu ve sorumsuzluğu artık dayanılacak gibi değil. Dün kapıda ona bağırdım: “Çık git dairemden!” Şimdi doğru mu yaptım bilmiyorum, ama sabrım taştı.
### Yakın Olduğumuz Kardeşim
Ezgi benden beş yaş küçük. Karakterlerimiz farklı olsa da hep yakındık. Ben düzenli, çalışkan, her şeyi kendim taşıyan biriyim. O ise havai, hep “daha iyi bir hayat” peşinde. Üç çocuğu var, hepsi farklı babalardan: Deniz 12, Can 8, Efe 5. Kiralık bir odada yaşıyor, gündelik işlerle geçiniyor. Ona hep yardım ettim: para, yiyecek, çocuklar için kıyafet… “Birkaç haftalığına” yanıma taşınmak istediğinde hayır diyemedim. Üç ay oldu.
Evim benim sığınağım. Boşandıktan sonra her şeyi ona yatırdım: tadilat, mobilya, huzur. Bir otelde resepsiyon olarak çalışıyorum, hayatım düzen ve istikrar üzerine kurulu. Ama Ezgi ve çocukları geldiğinden beri evim bir kaosa döndü. Çocuklar koridorda koşuşturuyor, bağırıyor, eşyaları kırıyor, duvarları kirletiyor. Ezgi ise onları terbiye etmek yerine telefonuna gömülüyor ya da “işleri” var diye çıkıp gidiyor, çocukları bana bırakıyor.
### Evimi Mahveden Kaos
İlk günden bu yanlıştı. Deniz, en büyükleri, laf dinlemiyor; Can duvarları karaladı, Efe yemekleri masaya bulaştırıyor. Ne Ezgi’yi dinliyorlar ne beni. Sanki annelerinin onları bir “dayı”dan diğerine taşıdığı bir hayata alışmışlar, evim sadece bir durak. Ezgi çocukların ardını toplamıyor, yemek yapmıyor, yardım etmiyor. “Aylin, sen tek başınasın, zor olmaz ya,” diyor. Küstahlığından nefes alamıyorum.
Artık evim bir yurda döndü. Kirli tabaklar, saçılmış oyuncaklar, koltukta lekeler… İşten dönünce dinleneceğime yerleri siliyor, beş kişilik yemek yapıyor, çocukları sakinleştirmeye çalışıyorum. Ezgi ya uyuyor ya da arkadaşlarıyla gevezelik ediyor. “Ay, Aylin, başlama yine, yoruldum ben,” diyor. Yoruldu mu? Neden? Benim sırtımdan geçinmekten mi?
### Son Damla
Dün eve geldiğimde dairemi tanıyamadım. Koridorda çocuklar koşuşuyordu, biri neredeyse beni devirecekti. Mutfakta bulaşık yığını, salonda halıya dökülmüş meyve suyu… Ezgi kanepede telefonuna bakıyordu. Patladım: “Ezgi, çık git dairemden!” Bana deliymişim gibi baktı: “Ciddi misin? Çocuklarla nereye gideceğim?” “Senin problemin,” dedim ama içim titriyordu. Çocuklar bize bakakaldı, onlara acıdım, ama artık dayanamıyorum.
Bir hafta süre verdim. Ağlamaya başladı, “Acımasızsın, öz kardeşini sokağa atıyorsun,” dedi. Peki evimi mahvederken onun vicdanı neredeydi? Yaptıklarım için teşekkürü nerede? Arkadaşlarım, “Aylin, haklısın, artık onların bankası olma,” diyor. Annemse arayıp, “Ezgi’yi çıkarma, çocukları var,” diye yalvarıyor. Ya ben? Ben huzuru hak etmiyor muyum?
### Korku ve Kararlılık
Çok sert davrandığım için korkuyorum. Ezgi ve çocukları gerçekten zor durumda, özellikle yeğenlerim için suçluluk duyuyorum. Ama onun sorumsuzluğu için kendimi feda edemem. Evim, sahip olduğum tek şey, onun bir kaos yuvası olmasını istemiyorum. Ona ev bulması için yardım teklif ettim, reddetti: “Bizden kurtulmak istiyorsun.” Belki de istiyorum. Ve bunda yanlış bir şey görmüyorum.
Bu bir hafta nasıl geçecek bilmiyorum. Annem beni affeder mi? Ezgi hatasını anlar mı? Yoksa “çocuklarını sokağa atan kötü kardeş” olarak mı kalacağım? Ama bir şey biliyorum: Artık onların kurtarıcısı olmak istemiyorum. Kırk yaşında, düzenin hâkim olduğu, özgürce nefes alabildiğim, sınırlarımın çiğnenmediği bir evde yaşamak istiyorum.
### Özgürlük Çığlığım
Bu hikâye, kendi hayatımı seçme hakkımın çığlığı. Ezgi belki çocuklarını seviyor, ama sorumsuzluğu benim dünyamı yıkıyor. Yeğenlerim suçlu olmayabilir, ama ben onların annesi olamam. Kırk yaşında evimi, huzurumu, onurumu geri istiyorum. Bu adım acıtabilir, ama geri adım atmayacağım. Ben Aylin’im ve kendimi seçiyorum, kardeşimin kalbi kırılsa bile.
