Dedesini bir köpekle değiştiren kadın, sonra sessizce suçluluğunu gömdü.
— Ayşe, şu çocuğunu çek artık! Benim zavallı Pamuk’un canını çıkarıyor! — diye sinirle homurdandı Leyla Hanım, dağınık tüyleriyle koltukta uzanmış yaşlı köpeğini işaret ederek. — Açıkça söyledim, hemen şu afacanı al buradan!
Ayşe, beti benzi atmış bir halde küçük Can’ı kenara çekti ve yavaşça, “Üzgünüm, tatlım,” diye fısıldadı.
Yatak odasından büyük Can çıktı, şakaklarını ovuşturarak:
— Yine ne oldu? Bu bağrışmalarınızla çalışmama izin vermiyorsunuz!
— A, tabii, senin çalışman önemli! — diye alayla çıkıştı annesi. — Oysa benim Pamuk’um son günlerini yaşıyor, sizse burada çığlıklarla, bezlerle ortalığı birbirine katıyorsunuz! Bu kadar yeter! Artık ayrı yaşayacaksınız! Sonsuza kadar boynumda kalamazsınız!
— Anne, neden böyle yapıyorsun? Biz senin boynunda değiliz ki! Alışveriş yapıyoruz, Ayşe evin bütün işlerini görüyor…
— Umrumda değil! Ben yaşadım, siz de kendi hayatınızı kurun! Toplanın. Üç gününüz var!
Can, öfkeli gözlerle yaşlı köpeğe baktı ve sessizce odasına çekildi. Ayşe, yatağında uyuyan altı aylık ikizlerine yaklaştı, yanlarına oturdu ve gözyaşlarını tutamadı.
— Bu akşam gidiyoruz, — dedi kocası, omzuna dokunarak.
— Ama nereye, Can? Paramız da yok, evimiz de…
— Ali bana anahtarını bıraktı, iş seyahatine çıktı. Orada kalırız, ben de ek iş bulurum. Hallederiz, Ayşe, söz veriyorum.
Sadece başını salladı ve eşyalarını toplamaya başladı. Vedalaşırken Leyla Hanım bile kapıya çıkmadı, mutfaktan yüksek sesle bağırdı:
— Gidiyor musunuz? Öyleyse yolunuz açık olsun!
Ama kader onlar için çok farklı bir yol hazırlamıştı. Arkadaşlarının evine götüren taksi, hızla giden bir arabaya çarptı. Can ve çocuklar anında hayatlarını kaybetti. Ayşe kurtuldu ama ağır yaralı olarak yoğun bakıma alındı.
Neredeyse iki ay komada kaldı. Sonra, puslu ve soğuk bir gün, kirpikleri titredi, gözleri açıldı. İlk gördüğü kişi Leyla Hanım’dı.
— Ayşe’cim, canım benim! Allah’ım, ayıldın… — diyerek ellerine sarıldı.
— Siz… kimsiniz? — diye zorlukla fısıldadı Ayşe.
— Anneciğinim… — diye yalan söyledi kayınvalidesi, titremesini zorlukla bastırarak.
Leyla Hanım, trajediyi anlatmadı. Doktora Ayşe’nin hafızasını kaybettiğini söyledi ve kimsenin ona bir şey söylememesini rica etti. “Zamanı değil,” diye düşündü. Can ve bebeklerin eşyalarını attı, fotoğrafları ise dolabın en üstüne sakladı. Geri döndürmek, bir şeyleri düzeltmek istiyordu.
Ayşe taburcu oldu. Evde yavaş yavaş iyileşiyordu. Kendini güvende hissettiği tek kişi, masör Murat’tı. Onun yanında huzur buluyor, sadece ona içten bir şekilde gülümsüyordu. Leyla Hanım’a gelince… ona güvenmiyordu, dokunuşlarında bir yabancılık, bir soğukluk hissediyordu.
Bir gün, Leyla Hanım toz almak için eski bir sandalyeye çıktı. Ayağı kaydı, sandalye kırıldı ve kadın bacağını incitti. Ayşe onu hastaneye götürdü, ama evde tüm belgeler kalmıştı.
Almak için geri döndüğünde, dolabın üzerinde tozlu bir kutu gördü. Açtı. İçinde fotoğraflar vardı. O, Can, ikizler… Ve her şey birden aklına geldi. Ağrı başına bir bıçak gibi saplandı. Ayşe çığlık attı.
Hastaneye koştu, fotoğrafları sımsıkı tutarak.
— Bana doğruyu söyleyin… Çocuklarım nerede? Can nerede?!
Leyla Hanım ağladı. İlk kez gerçekten. İtirafın, suçluluğun, acının gözyaşları. Ve sessizlik… bir bıçak gibi kalbine saplanıyordu. Ayşe, tam eşikte bayıldı.
Kendine geldiğinde hastaneden fırladı. Yağmurun altında, rüzgara karşı, körlemesine sokaklarda koştu. Bir köprüye vardı. Nehre, bir çıkış arar gibi baktı. “Atlasam, daha iyi olur. Sessizlik. Unutmak…”
Sonra aniden birinin kolları. Sağlam, güvenilir. Murat’tı.
— Ayşe… Düşmene izin vermeyeceğim. Ağla. Sadece susma, sakın ölme, sakın saklanma. Yanındayım.
Yüzünü onun göğsüne gömdü ve hiç olmadığı kadar hıçkırarak ağladı. O ise sessizce saçlarını okşadı.
Onları bekleyen çok şey vardı — affetmek, iyileşmek, yeniden yaşamayı öğrenmek. Ama o an, soğuk rüzgarda ve gri gökyüzü altında, yeni bir sayfa açılıyordu. Eski mutluluk yoktu belki, ama ileride bir ışık vardı…
