Bir buçuk yıl önce tek oğlumuz Emre evlendi. Kız arkadaşı – Deniz – onu iyi karşıladık. Sevimli, sakin ve tartışmayı sevmeyen biri gibiydi. Düğünden sonra bizim eve taşındılar – kocamla birlikte İstanbul’un merkezinde büyük üç odalı bir dairemiz var. Sessizce yaşadık: biz çalıştık, onlar da.
Ancak birkaç ay sonra Deniz, ayrı bir ev istediğini ima etmeye başladı. “Kendi alanımızı istiyoruz, bağımsız olmak istiyoruz,” diyordu. Tartışmadık. Zaten kiraya vermek için aldığımız bir adet bir odalı dairemiz vardı. Düzenli gelir getiriyordu – bu parayı emekliliğimize saklıyorduk, çünkü devlet maaşına güvenemezdik.
Kocamla oturup konuştuk ve karar verdik: bir yıl boyunca o dairede ücretsiz oturabilirler. Şartı baştan koyduk – sadece bir yıl, daha fazla değil. O kadar sevindiler ki… Bir yıl içinde mutlaka mortgage için birikim yapacaklarına söz verdiler. Çocuk düşünmüyorlardı, “kendileri için” yaşamak istiyorlardı.
Onlara yardım ettiğimiz için mutlu olduk. Gençler taşındı, keyiflerince yaşamaya başladılar. Giysiler hemen marka, yemekler hep dışarıda, tatiller peş peşe… Birkaç kez biraz tutumlu olmalarını ima ettik ama duyduğumuz tek cevap şuydu: “Gençliğimizi yaşamak istiyoruz!”
Bir yıl geçti. Artık onların çıkıp dairesini kiraya vereceğimiz günü bekliyorduk ki, gök gürültüsü gibi bir haber geldi: Deniz hamileydi. Üstelik yeni değil – ikinci trimesterdaydı.
Emre’yi aradım, ne zaman taşınacaklarını sordum. Cevap belirsizdi: “Anne, anlıyorsun ya… Deniz bebek bekliyor, strese girmemeli…” Ertesi gün Deniz, gözyaşları içinde bize gelip bir kavga çıkardı:
“Bizi bebekle sokak mı atacaksınız? Bu insanlık dışı! Vicdanınız yok mu?”
Neredeyse patlayacaktım:
“Hangi sokak? Sizin hem benim evim var, hem Deniz’in ailesinin – onların da üç odalı dairesi var! Neden orada kalmıyorsunuz? Yetişkin insanlarsınız. Bir yıl önce anlaştık: daire bir yıllık, daha fazla değil. Bu sürede neredeyse 100 bin TL kaybettik – bu parayı size mortgage avansı için vermeyi planlıyorduk. Sizse hepsini eşyalara, kafelere, eğlenceye harcadınız. Şimdi bir de bizi kötü ebeveynler olmakla suçluyorsunuz?”
Ültimatom verdim: bir ay daha – sonra çıkacaklar. Başlarını salladılar. İki hafta geçti. Hiçbir hareket yok. Ne ilan, ne ev arama konuşması. Sadece gözlerindeki sessiz umut: “Belki fikirlerini değiştirirler?”
Artık kocamla ne yapacağımızı bilmiyoruz. Akşamları mutfakta konuşuyor, çözüm arıyoruz, ama son hep aynı yere geliyor: bir yıl önce bu kadar yumuşak davrandığımız için kendimiz suçluyuz.
Şimdi öfkeden çok hayal kırıklığı hissediyorum. Oğlumun tek kelime savunması yok, sadece karısının yanında sessiz desteği. Deniz bilerek benden kaçıyor, sanki düşmanıymışım gibi. Biz iyilik istemiştik… Destek olmak, yardım etmek. Ama karşılığı bağımlılık, kırgınlık ve suçlamalarla geldi.
En kötüsü, artık o daireyi geri alabileceğimizden emin değiliz. Çünkü yasalar önünde – orada kayıtlılar. Vicdanen ise – suçluluk duygusu daha ağır basıyor. Deniz hamileyken onları çıkarmaya hakkımız var mı?
İşte iyilik, bizim için bir tuzağa dönüştü. Ve biz sustukça – onlar sessizce kalıyorlar. Ama biliyorum: daha fazla sessiz kalamayız.
