“— Sen zaten hiçbir şeyden memnun değilsin!” diye kayınvalideme çıkıştım. Ertesi gün ise bana en adice şekilde intikamını aldı.
Adım Mehmet. Şu an İstanbul’da yaşıyorum, ikinci evliliğimdeyim, harika bir ailem ve küçük bir oğlum var. Ama geçmiş evliliğimin yarası hâlâ kanıyor—çünkü orada kızım kaldı. Kendi isteğimle değil.
İlk eşim Ayşe’yle üniversitenin ikinci yılında tanıştık. Çabuk yakınlaştık, aylarca görüştük. Sonra hislerimin soğuduğunu fark ettim, tam o sırada Ayşe hamile olduğunu söyledi. Çok gencik, her şeyin yanlış gittiğini anlamıştım. Ama sorumluluktan kaçmadım: evlendim. Ayşe’nin ailesi bize düğün hediyesi olarak bir stüdyo daire verdiler, benimkiler ise deniz tatilimizi ödedi.
Aylar sonra kızımız Elif dünyaya geldi. Onu ilk görüşümde sevdim. Ama açıkçası aile içinde huzur yoktu. En büyük sorun kayınvalidem, Gülten Hanım’dı. Bitişik binada oturuyordu ve neredeyse her gün bizdeydi. Sürekli eleştiriyordu: çocuğu nasıl tuttuğumu, eşimle nasıl konuştuğumu, ne kadar kazandığımı… Sustum. Uzun süre. Eşim ve çocuğum için katlandım.
Bir gün işten yorgun argın döndüm, evde yine bir tartışmayla karşılaştım. Gülten Hanım yine memnun değildi. İşte o zaman patladım:
“Yeter artık! Neden hiçbir şeyden memnun olmuyorsunuz? Neden bir kere bile gülümsemediniz, bir güzel söz bile etmediniz?”
Cevap vermedi. Sadece döndü ve gitti. “En iyisi bu oldu, belki düşünür,” dedim içimden. Ama ertesi gün beni neyin beklediğini bilmiyordum.
Ertesi gün eve geldi, kapıyı açamadım. Anahtar tutmadı. Yanımda iki bavulum duruyordu. Ne olduğunu anlamakta geciktim. Kapıyı çaldım, bağırdım, telefon ettim. Kayınvalidem kapının ardından seslendi:
“Eşyalarını al ve nereye istersen git. Artık ne karını ne de kızını göreceksin!”
Şaka zannettim. Ama şaka değildi. Ayşe çıkıp bir kez bile yüzüme bakmadı. Bir hafta sonra boşanma davası açtı. Konuşmadan, açıklama şansı vermeden. Ailesiz, cevapsız, kızımsız kaldım.
Yıllar geçti. Yeniden evlendim. İkinci eşim Zeynep bana bir oğul verdi. Mutluyum, onları seviyorum, her anlarını değerli buluyorum. Ama içim hâlâ Elif için acıyor. Her ay nafakamı düzenli ödüyorum. Ayşe alıyor ama kızımı görmeme izin vermiyor. Ne fotoğraf, ne telefon, ne de bir buluşma…
Neden? Bilmiyorum. Aldatmadım. Şiddet göstermedim. Sadece dayanamayıp annesine gerçeği yüzüne söyledim.
Ve bunun karşılığında, kendi çocuğumun hayatından silindim…
