Leyla, geç saatlerde köye vardı. Bahçe kapısını açar açmaz, elinde örgü şişleriyle verandada oturan annesini gördü.
“Leylacığım!” diye ellerini çırptı yaşlı kadın, zorlukla ayağa kalkarak. “Neden gelceğini söylemedin ki? Senin en sevdiğin ıspanak çorbasını yapardım!”
Leyla ona dik dik baktı ve birden patladı:
“Peki sen neden söylemedin?”
“Neyi söylemedim?” diye şaşkınlıkla sordu anne, kızının ne demek istediğini anlamamıştı.
Bir gün öncesine kadar Leyla, uzun zamandır planladığı arkadaşlarıyla tatil için hazırlanıyordu. Sevgilisi Can’la birlikte çantalarını bile hazırlamışlardı. Ancak küçük kız kardeşi Elif’in telefonu her şeyi altüst etti: annelerinde ciddi bir hastalık şüphesi vardı. Leyla tereddüt etmeden tatilini iptal etti, biletlerini aldı ve hemen köye döndü.
“Seninle geleyim mi?” diye endişeyle sordu Can.
“Hayır, gerek yok. Sen tatilini yap. Sadece yazabildiğin kadar yaz. Ve… seni özleyeceğim,” diye fısıldadı Leyla.
Leyla güçlü, duygularını belli etmeyen biriydi. Hayal kırıklığını ve mutsuz bir evliliği zaten biliyordu. Bu yüzden ailesine Can’dan bahsetmekte acele etmiyordu. Kesin emin olmak istiyordu—bu sefer her şey kalıcı olsun istiyordu.
Eve dönüş yolu işkence gibiydi. İki aktarma, saatlerce bekleyiş ve en kötüsü—içini kemiren korku. İki yıldır Leyla köyüne sadece birkaç kez gelmişti. Sevdiği işi onu ailesinden uzaklara savurmuştu ve her dönüş, yüreğine daha da ağır geliyordu.
Anne… O, onların öz annesi değildi. Üvey anne. Ama Leyla ve Elif ona hep “anne” demişlerdi. Çünkü sadece hayatlarına giren biri değil, ailelerini iyileştiren biri olmuştu.
Bir zamanlar gerçek anneleri onları terk etmişti—aldatmalar, umursamazlık, boş vermişlik… Babaları, evliliği kurtarmaya çalıştıktan sonra, yurtdışından dönüp kızlarını yanına almıştı. Tek başına yetiştirmeye çalışmıştı. Ama zordu. Çiftlik, iki küçük kız, okul, ev işleri—hepsi onun omuzlarındaydı.
Sonra bir gün Gülten ortaya çıktı. Üç çocuk annesi, öğretmen, zor bir evlilik yaşayan bir kadın. Bir akşam, en küçük oğlu ağlayarak komşulara koşmuştu: “Babam anneme bağırıyor!” Leyla’nın babası müdahale etmişti. Birkaç gün sonra Gülten, onların evine taşındı.
“Gülten teyzeyle evlensem olur mu?” diye sormuştu kızlarına.
Elif hemen başını sallamıştı: “Harika olur!” Ama Leyla susmuştu. Babasının ilgisini paylaşmak istemiyordu. Ta ki Leyla ciddi şekilde hastalanana kadar. Gülten, onun yatağından ayrılmamış, geceleri başında beklemiş, gün boyu onu sevgiyle meyve suyuyla beslemişti.
“Hep böyle mi olacaksın?” diye fısıldamıştı Leyla o zaman.
“Belki asla annenizin yerini dolduramam… Ama sizi asla incitmem,” diye cevap vermişti Gülten.
O sabahtan sonra her şey değişmişti. Leyla onu kabul etmişti. Ne üvey anne ne de yabancı olarak—kendi annesi olarak.
Şimdi, yıllar sonra, yüreğinde endişeyle geri dönmüştü.
“Neden hasta olduğunu söylemedin?” diye sordu Leyla, yorgunluktan solmuş kadına bakarak, duygularını bastırmaya çalışarak.
“Yarın kesin sonucu söyleyecekler…” diye mırıldandı Gülten. “Ama bugün, Leylacığım, evdesin. Bu bile bir mutluluk.”
Aile, bir bayram sofrasında toplandı. Herkes endişesini saklamaya çalışıyordu. Elif üniversiteyi bitirmiş, bir okulda öğretmendi. Mert, babasına kereste fabrikasında yardım ediyordu. Emir, hukuk fakültesine girmek için hazırlanıyordu. Mina—en küçükleri—oyuncu olmanın hayalini kuruyordu.
Gülten ise… Keçi yetiştiriyor, örgü öğreniyor ve torunlar için hazırlanmaya başladığını şaka yollu söylüyordu:
“Üç takım kazak ördüm bile. Haydi bakalım, torunları bekliyoruz!”
Gece geç saatte Leyla, mutfakta annesiyle oturdu. Ona sarıldı, elini okşadı.
“Yarın her şey daha iyi olacak. Hissediyorum,” dedi.
“Siz hep iştesiniz… Torunları görecek miyim acaba?” diye iç geçirdi Gülten.
“Göreceksin tabii.” Leyla telefonunu çıkarıp Can’la çekilmiş bir fotoğraf gösterdi. “Tanıştırayım. Bu Can.”
“Ne kadar yakışıklı… Ve şefkatli,” diye mırıldandı Gülten, onun mesajını okuyarak: “Nasılsın? Gelmemi ister misin?”
Leyla gülümsedi. Evet, artık emindi—aileye ondan bahsetmenin zamanı gelmişti. O, onun insanıydı.
Sabah hastaneye gittiler. Sonuçlar temiz çıktı. Hastalık doğrulanmadı. Anne, rahatlamanın verdiği sevinçle ağladı, Leyla ona sıkıca sarıldı:
“Boşuna gelmedim. Seninle torunlara kazaklar dağıtacağız daha!”
