Ayşe, köye gece geç saatlerde varmıştı. Bahçe kapısını açtığı an, elinde örgü şişleriyle verandada oturan annesini gördü.
“Ayşecim!” diye sevinçle ellerini açtı kadın, zorlukla ayağa kalkarak. “Neden haber vermedin geldiğini? Senin en sevdiğını yapardım, ıspanaklı çorba!”
Ayşe, ona uzun uzun baktı ve birden patladı:
“Peki sen neden söylemedin?”
“Ne söylemedim?” diye şaşkınlıkla sordu annesi, kızının ne demek istediğini anlamamıştı.
Bir gün önce, Ayşe, uzun zamandır beklediği bir arkadaş gezisine hazırlanıyordu. Sevgilisi Mehmet’le birlikte çantalarını bile hazırlamışlardı. Ama küçük kardeşi Elif’in telefonu her şeyi alt üst etti: Annelerinin ağır bir hastalık şüphesi vardı. Ayşe tereddüt etmedi, tatilini iptal etti, biletini alıp hemen köye uçtu.
“Ben de seninle gelsem mi?” diye endişeyle sordu Mehmet.
“Hayır, gerek yok. Sen tatilini yap. Sadece yaz bana olur mu? Bir de… seni özleyeceğim,” dedi sessizce.
Ayşe güçlü ve duygularını belli etmeyen biriydi. İhanetin acısını ve mutsuz bir evliliği bizzat yaşamıştı. Bu yüzden ailesine Mehmet’ten bahsetmekte acele etmiyordu. Emin olmak istiyordu—bu seferki sonsuz olsun diye.
Yolculuk işkence gibiydi. İki aktarma, uzun bekleyişler ve en kötüsü, için için kemiren bir endişe. İki yıldır Ayşe köyüne sadece birkaç kez gelmişti. Sevgili işi onu ailesinden uzaklara savurmuştu, her dönüşü ise kalbine daha da ağır geliyordu.
Anne… Aslında ona öz annesi değildi. Üvey annesiydi. Ama Ayşe ve Elif ona hep “anne” demişlerdi. Çünkü o, hayatlarına gelen bir kadın olmaktan öteye geçmiş, aileyi tamir etmişti.
Bir zamanlar, gerçek anneleri aileyi terk etmişti—aldatmalar, gece hayatı, ilgisizlik… Babaları, evliliği kurtarmaya çalışsa da, sonunda iş için gittiği şehirden kızlarını alıp köye dönmüştü. Onları tek başına büyütmeye çalıştı. Ama zordu. Tarla işleri, iki kız çocuğu, okul, ev işleri—hepsi onun omuzlarındaydı.
Sonra Nermin geldi. Üç çocuk annesi, zor bir evlilik yaşayan bir öğretmen. Bir akşam, en küçük oğlu ağlayarak komşulara koşmuş: “Babam anneme bağırıyor!” Ayşe’nin babası araya girdi. Birkaç gün sonra Nermin, onlara taşındı.
“Teyze Nermin’le evlensem, ne dersiniz?” diye sordu kızlarına.
Elif hemen başını salladı: “Harika!” Ama Ayşe sessiz kaldı. Babasının ilgisini paylaşmak istemiyordu. Ta ki bir gün ciddi şekilde hastalanana kadar. Nermin, onun yatağından ayrılmadı, geceleri başında bekledi, gündüzleri özenle komposto içirdi.
“Hep böyle misin sen?” diye fısıldadı Ayşe o zaman.
“Belki gerçek annenizin yerini dolduramam… Ama asla sizi incitmem,” dedi Nermin.
O sabah her şey değişti. Ayşe onu kabul etti. Ne bir üvey anne ne de bir yabancı olarak. Kendi annesi gibi.
Şimdi, yıllar sonra, yüreğinde endişeyle geri dönmüştü.
“Neden hasta olduğunu söylemedin?” diye sordu Ayşe, yorgunluktan solmuş yüzüne bakarak.
“Yarın kesin belli olacak…” dedi Nermin, yavaşça. “Ama bugün, Ayşecim, evindesin. Bu mutluluk değil mi?”
Aile, bir bayram havasında sofraya toplandı. Herkes endişesini saklamaya çalışıyordu. Elif üniversiteyi bitirmiş, bir okulda öğretmendi. Hüseyin babasına kereste işinde yardım ediyordu. Kerem hukuk fakültesine hazırlanıyordu. Küçük Sibel ise aktris olmanın hayalini kuruyordu.
Nermin ise… Keçiler bakıyor, örgü öğreniyor ve torun beklentisiyle şakalaşıyordu:
“Üç takım kazak ördüm bile. Şimdi torun bekliyoruz!”
Gece geç saatte, Ayşe mutfakta annesiyle oturdu. Ona sarıldı, elini okşadı.
“Yarın daha iyi olacak. Hissediyorum,” dedi.
“Siz hep iştesiniz… Sanırım torunları göremeyecem,” diye iç çekti Nermin.
“Yanılıyorsun,” dedi Ayşe, telefonunu çıkarıp Mehmet’in fotoğrafını gösterdi. “Tanış. Bu Mehmet.”
“Ne kadar yakışıklı… Hem de çok düşünceli biri,” diye mırıldandı Nermin, ondan gelen mesajı okuyarak: “Nasılsın? Gelmemi ister misin?”
Ayşe gülümsedi. Evet, artık emindi—aileye ondan bahsetme zamanı gelmişti. O, onun insanıydı.
Sabah, hastaneye gittiler. Sonuçlar temiz çıktı. Hastalık yoktu. Nermin rahatlamanın gözyaşlarını tutamadı, Ayşe ise ona sıkıca sarıldı:
“Boşuna gelmedim. Seninle daha çok torun kazağı öreceğiz!”
