Güney Türkiye’nin küçük bir kasabasında, sokakları akasya ağaçlarının gölgesinde serinleyen, yaz sıcağının yerini akşam meltemlerine bıraktığı bir yerde, Emine ve Mehmet beş yıldır evliydi. Şehrin merkezindeki iki odalı evleri, Emine için özenle döşediği bir sığınaktı. Ta ki bir akşam her şey değişene kadar.
Mehmet işten döndüğünde, ailesinin başına gelen dertten bahsetti. Emekliliklerini geniş bir evde geçirmek hayaliyle şehrin dışında iki katlı bir ev yapmışlardı. Ancak kış geldiğinde, evleri bir buz kalesine dönmüştü: ısınma masrafları birikimlerini eritiyor, emekli maaşları ise zar zor yetiyordu. Kayınvalidesiyle kayınpederi çaresiz kalıp oğulları ve gelinlerinin yanına taşınmaya karar vermişlerdi. Bunu duyan Emine’nin kanı başına çıktı.
“Ben senin ailenin buraya taşınmasına izin vermem!” diye sertçe haykırdı, öfkesini zor tutarak. “Hele bir de köpeklerini getirmeyin! Kimsenin pisliğini temizlemek ya da kaprislerine katlanmak zorunda değilim. Bize yardım etmeleri gerektiğinde annen kapıyı suratımıza kapattı. Şimdi sonuçlarına katlansınlar!”
Emine bir tartışma bekliyordu ama Mehmet ona dik dik baktı ve kalbine bir ok gibi saplanan şu sözleri söyledi:
“Ya ailem buraya taşınacak ya da boşanıyoruz!”
Oda buz gibi bir sessizliğe büründü. Emine, yerin ayaklarının altından kaydığını hissetti. Kocasının böyle bir seçimle karşısına çıkacağına inanamıyordu. Ama teslim olacak biri değildi. Sürekli geniş bir bahçede yaşamaya alışkın, iri bir çoban köpeğiyle birlikte kayınvalidesini bu daracık eve almak? Bunu kaldıramazdı. Mehmet’in annesiyle araları hep gergindi; kayınvalidesi onu oğluna layık görmüyor, açıkça küçümsüyordu. O kadının evinde hüküm sürmesi düşüncesi Emine’nin tüylerini diken diken ediyordu.
“Ailenin iki çocuğu daha var,” diye soğukkanlılıkla devam etti, yumruklarını sıkarak. “Onlara gitsinler. Beni hiçe sayan insanlar yüzünden rahatımdan vazgeçmem. Bu ev benim, burada kimin yaşayacağına da ben karar veririm.”
Mehmet’e, ailesinin gösteriş için yaptırdığı evle övündüklerini hatırlattı. Isınma faturalarını nasıl ödeyeceklerini düşünmeden böylesine bir lükse kalkışmışlardı. Şimdi bu sorunların çözümünü ona mı yüklüyorlardı? Hayır, buna izin vermeyecekti. Kimsenin gururu için kendi hayatını cehenneme çevirmeyecekti.
Mehmet sessizdi ama bakışları kararlıydı. Emine bu ültimatomun boş bir tehdit olmadığını anladı. Önünde iki seçenek vardı: ya boyun eğip kendinden vazgeçecek ya da evliliğini riske atarak sınırlarını koruyacaktı. Yüreği paramparça olsa da, geri dönüş olmadığını biliyordu.
