“Bu evden bir ay içinde çıkmanız gerekiyor!” diye sert bir ifadeyle konuştu kayınvalidem.
Güney Ege’nin küçük bir kasabasında, eski taş evlerin sıcaklığında aile hikâyeleri saklanırken, benim hayatım kayınvalidemin bu sözleriyle altüst oldu. Mutlu bir yuva hayalim, bir anda paramparça oldu. Ben, Aylin, iki yıldır sevgi dolu bir ilişki yaşadığım Emre ile evlenmeye karar verdiğimde, kendimi dünyanın en şanslı kadını sanıyordum. Kayınvalidem, Firdevs Hanım, bana hep sevecen ve anlayışlı görünmüştü. Ama düğünden sonra verdiği bu ültimatom, hâlâ içimde derin bir yara açtı.
Firdevs Hanım’la aramız her zaman iyiydi. Öğütlerini dinler, fikirlerine saygı gösterirdim; o da bana sıcaklıkla karşılık verirdi. Bizi hiçbir zaman eleştirmedi, aramıza girmedi. Şanslı bir gelin olduğumu düşünürdüm çünkü kötü kaynana hikâyeleri bana uğramamıştı. Düğünü planlarken, maddi durumu pek iyi olmayan ailem, masrafların ancak küçük bir kısmını karşılayabildi. Firdevs Hanım ise neredeyse her şeyi üstlendi ve ben ona minnettardım. Düğünümüz bir masal gibi geçti ve önümüzde sadece mutluluğun olduğuna inanıyordum.
Ama törenin hemen ardından, Emre ile birlikte yaşadığımız geniş, üç odalı dairesine döndüğümüzde, bizi ciddi bir konuşmaya çağırdı. Sözleri, güneşli bir günde gök gürlemesi gibi çarptı yüzüme; kalbim acıyla sıkıştı.
“Çocuklar, üzerime düşeni yaptım,” diye başladı soğuk ve kararlı bir ifadeyle. “Emre’yi büyüttüm, okuttum, düğününüzü yaptırdım. Alınmayın ama bu evden bir ay içinde çıkmanız gerekiyor. Artık bir ailesiniz, kendi ayaklarınız üzerinde durmayı öğrenmelisiniz. Zor olacak, ama tasarruf edip çözüm bulacaksınız. Ben de artık kendim için yaşamak istiyorum.”
Donup kalmıştım, kulaklarıma inanamıyordum. Ama devam etti ve her kelimesi bir bıçak gibi saplandı içime:
“Torunlarınız için benden yardım beklemeyin. Bütün hayatımı oğluma adadım; sizin çocuklarınıza dadılık yapacak değilim. Evimde her zaman misafir olarak hoş geldiniz, ama ben babaannem, hizmetçi değilim. Lütfen, beni yargılamayın. Yaşım gelince anlayacaksınız.”
Şoktaydım. Dünyam bir anda yıkılmıştı. Nasıl böyle bir şey yapabilirdi? Emre’yle daha yeni bir yuva kurmuştuk; bizim yerimize, bu büyük evde tek başına mı yaşayacaktı? Öfke, kırgınlık ve ihanet duygusu sardı içimi. Hem Emre de bu evin hissedarıydı! Torunlar konusundaki sözleri ise beni iyice bitirdi. Tüm babaanneler torun hayali kurar, o ise daha en baştan onlardan kaçıyordu. Bu kadar acımasız olunabilir miydi?
Ama en büyük darbe, Emre’nin annesine sessizce boyun eğmesi oldu. Hiç karşı çıkmadan, hemen kiralık ev ve ek iş aramaya başladı. Bu teslimiyeti, kayınvalidemin ültimatomundan daha çok incitti beni. Sevdiğim adamın yüzüne bakıyordum ama tanıyamıyordum. Nasıl bu kadar kolay kabullenebilirdi? Neden ailemizi savunmadı?
Ailemin bize yardım edecek durumu yoktu; kendi geçimleri bile zordu. Herkes tarafından terk edilmiş gibi hissediyordum. Firdevs Hanım neden bu kadar bencil davranıyordu? Biz kiralık bir odada kuruşumuzu hesaplayarak yaşarken, o kocaman evinde rahat mı oturacaktı? Bu adaletsizliği kabullenemiyordum. Daha yeni yuva kurmuştuk, o ise temellerimizi söküp atıyordu.
Gece uyuyamadım, yanaklarımı ıslatan gözyaşlarıyla yatağımda dönüp durdum. Kayınvalidemle olan samimi ilişkilerimle ne kadar gurur duyduğumu hatırladım; ona güvenmiştim. Ama şimdi gerçek yüzünü görmüştüm. “Kendim için yaşamak istiyorum,” sözleri, alay gibi geliyordu. Biz ondan çok şey mi istemiştik? Sonsuza dek bize bakmasını beklemiyorduk, ama düğünden bir ay sonra bizi sokağa atması çok fazlaydı.
Emre, ev arayışıyla meşguldü, acımı görmüyordu bile. Onunla konuşmaya çalıştığımda, “Haklı anne, Aylin. Kendi ayaklarımız üzerinde durmalıyız,” diyerek geçiştiriyordu. Bu kayıtsızlık, içimi öldürüyordu. Artık sadece evimi değil, annesinin isteğini hayallerimizin önüne koyan kocamı da kaybediyordum. Peki şimdi ne olacaktı? O benim yanımda değilse, bu mücadeleden nasıl güçlü çıkacaktık?
Öfke ve korku arasında parçalanmıştım. Kayınvalideme bağırmak, adalet aramak istiyordum ama bunun boş olduğunu biliyordum. Kararı kesindi, Emre’nin desteği de beni daha da yalnız hissettiriyordu. Şimdi sıfırdan başlamamız gerekecekti, o ise kendi evinde rahatına bakacaktı. Bu kırgınlık içimi yakıyordu ve bunu hiçbir zaman affedebilecek miydim bilmiyorum… Ne onu… ne de onun kararını kabullenen Emre’yi…
