Doğum günüm bu yıl içimde tuhaf bir his bıraktı. Normal olarak bu özel gün benim için sıcaklık, neşe ve en yakınlarımın bir araya gelmesi demek. Her zaman bu günü dört gözle beklerim, samimi sohbetlerin, heyecan verici anların ve güzel dileklerin hayalini kurarım. Ancak bu kez kayınvalidem Ayla Hanım’ın sarf ettiği bir cümle, içimde bir burukluk yarattı. En masum niyetle söylenmiş sözlerin bile nasıl incitebileceğini düşündürttü bana.
Ayla Hanım, her zamanki gibi gülümseyerek ve içten tebriklerle geldi yanıma. Sıkıca sarıldı, küçük bir hediye verdi ve hepimizi bir arada görmekten ne kadar mutlu olduğunu anlattı. Sonra çocuklarıma—Elif ve Demir’e—bakarak hafifçe gülümsedi ve “Hadi bakalım yine elleri kolu boş geldiniz. Ama ne demişler, sağlık olsun, gerisi zaten sizinle olsun,” dedi. Şutulmaya çalışılan bu sözler, nedense içime battı. Öyle sevgiyle birlik verdiğim çocuklarım sanki yanlış bir ışık altında gösterilmiş gibi hissettirdi. Hediyesiz gelmeleri özür dilemeyi gerektiren bir şeymiş, öyle miydi gerçekten?
Elif ve Demir, elbette bu özel günü görmezden gelmemişlerdi. Sabah erkenden gelmiş, sofra hazırlığında bana yardım etmişlerdi. Üstelik Demir, ısrarla yemek sonrası toparlanmayı kendisi üstlendi. Elif ise her zamanki gibi neşesiyle ortamın ruhu oldu—komik hikâyeler anlattı, şakalar yaptı, tam da o aile sıcaklığını hissettirdi. Onların varlığı benim için en değerli hediyeydi. Peki Ayla Hanım neden “bir şey getirmemiş” olmalarına vurgu yapmıştı? Mesele maddi şeyler miydi? Hepimizin bir arada olması, gülüşlerimiz, paylaştığımız sıcaklık daha önemli değil miydi?
Bu sözleri takmamaya çalıştım ama kafamın bir köşesine yerleşiverdiler. Bir an, çocuklarımı kendime karşı savunur buldum kendimi. Mesela Elif, yeni taşındığı evini düzene sokmaya çalışıyor ve tasarruf etmek için uğraş veriyor. Demir ise işine kendini kaptırmış durumda—terfi aldıktan sonra adeta ofiste yaşıyor. İçimden bir ses, belki de onlara bazı gelenekleri yeterince öğretmedin diye fısıldadı. Ama sonra Elif’in ayrılırken bana sarılıp, “Anne, sen bizim en iyimizsin,” demesini hatırladım. Demir’in hafta sonu saha işleri için söz vermesini düşündüm. Tüm şüpheler silindi.
Hatta ertesi gün, Elif bana uğradı. “Mutlaka göstermem lazımdı,” dediği birkaç küçük ev eşyası getirmişti. Çay içtik, gelecek planlarından, evde tadilat bittiğinde yapmayı düşündüğü partiden bahsettik. Bu basit ama dopdolu anlar, ailenin pahalı hediyelerle değil, dayanışmayla, sevgiyle var olduğunu bir kez daha hatırlattı bana.
Ayla Hanım elbette bilerek incitmek istememişti. O başka bir kuşaktı; belki onun zamanında hediyeler daha sembolik bir anlam taşıyordu. Bu sözleri daha çok alışkanlıkla söylediğini biliyorum ama yine de bir dahaki sefere ona bunu nazikçe anlatmaya karar verdim. Çünkü çocuklarım benim gururum ve herkesin onları benim gördüğüm gibi—şefkatli, dürüst ve sevgi dolu—görmesini istiyorum.
Bu doğum günü bana yalnızca neşe değil, düşünme fırsatı da verdi. En yakınlarımızın bile farkında olmadan bizi üzebileceğini fark ettim. Önemli olan duygularımızı paylaşmak, iletişim kurmak ve ortak bir dil bulmak. Bir kez daha anladım ki gerçek hazine, ailemin bana verdiği sıcaklık. Ve hiçbir hediye, birbirimize her gün verdiğimiz bu sevgiyle kıyaslanamaz.
